Een kijkje in de Codex-sandbox
Hoe Codex opdrachten op je computer uitvoert met beperkingen die jij bepaalt.
Bij OpenAI gebruiken we gelaagde beveiliging(opent in een nieuw venster) om agents te beveiligen. Onze investeringen in training en alignment vormen hiervoor de basis. Daarnaast bouwen we functies in onze harness voor agents, Codex(opent in een nieuw venster), om extra bescherming te bieden. Een van de meest voorkomende en potentieel riskante taken van Codex is het uitvoeren van opdrachten op je computer. Daarom hebben we de Codex-sandbox gebouwd: zo kan Codex in je bestaande omgeving werken, met beperkingen voor bestandssysteem- en netwerktoegang die jij bepaalt.
Een (opent in een nieuw venster)sandbox(opent in een nieuw venster) beperkt waartoe een programma tijdens de uitvoering toegang heeft. Voor het ordenen van foto's kun je de Codex-sandbox bijvoorbeeld zo instellen dat opdrachten bestanden in ~/Pictures mogen lezen en wijzigen, maar geen netwerktoegang hebben om uploads te voorkomen. Voor codereview kun je toegang tot online documentatie toestaan en bronbestanden alleen-lezen houden. Gebruikers configureren de Codex-sandbox via (opent in een nieuw venster)machtigingsprofielen(opent in een nieuw venster), die de bestandssysteem- en netwerkbeperkingen voor een Codex-sessie vastleggen.
In dit artikel bespreken we eerst de afwegingen achter de standaardinstellingen van de Codex-sandbox. Daarna leggen we uit hoe de sandbox is ontworpen en hoe de harness deze gebruikt om opdrachten uit te voeren. We laten zien hoe eindgebruikers en bedrijven de machtigingen aan hun behoeften kunnen aanpassen en hoe ontwikkelaars de sandbox in hun eigen tools kunnen hergebruiken. Tot slot bekijken we hoe deze beperkingen worden afgedwongen op macOS, Linux en Windows.
Bij Codex kiezen we voor terughoudende standaardinstellingen voor de sandbox, die tegelijk voldoende ruimte bieden om zinvol werk te doen. Met een Git-repository als hoofdmap van de werkruimte doet het ingebouwde machtigingsprofiel :workspace bijvoorbeeld het volgende:
Staat schrijven binnen de werkruimte toe, maar houdt mappen zoals
.giten.codexalleen-lezen. Zo kan Codex broncode bewerken zonder voor elke wijziging toestemming te vragen, terwijl rechtstreekse wijzigingen aan.codex/config.tomlof Git-hooks onder.git/hooksworden voorkomen.Staat brede leestoegang tot het bestandssysteem toe, binnen de bestaande OS-machtigingen van de gebruiker. Compilers, runtimes en buildtools zijn afhankelijk van SDK's, bibliotheken en configuratie buiten de repository. Als leestoegang tot de werkruimte beperkt bleef, zouden veel gangbare workflows niet meer werken. De keerzijde is dat gevoelige bestanden elders op de machine ook leesbaar kunnen blijven, zoals configuratiebestanden met API-sleutels.
Schakelt netwerktoegang uit. Dit blokkeert rechtstreekse uploads naar externe diensten, waaronder pogingen om gegevens weg te sluizen die de opdracht kan lezen. Het verhindert ook legitieme bewerkingen, zoals het downloaden van afhankelijkheden. Daarvoor is extra toegang nodig.
Deze beperkingen voorkomen veel vormen van ongewenst gedrag, maar schadelijke acties blijven mogelijk. De agent zou bijvoorbeeld schadelijke code kunnen injecteren in een lokaal geïnstalleerd pakket zoals node_modules/prettier. Zo'n wijziging is mogelijk niet zichtbaar in git status, omdat Git node_modules vaak negeert. Als de editor van de gebruiker die versie van Prettier bij het opslaan uitvoert, kan alleen al het opslaan van een bestand de schadelijke code buiten de Codex-sandbox uitvoeren. Daarom kiezen we voor gelaagde beveiliging: de sandbox beperkt waartoe opdrachten toegang hebben, terwijl training en alignment het model helpen die toegang te gebruiken in overeenstemming met de bedoeling van de gebruiker.
Raadpleeg het praktijkhandboek voor Codex-beveiliging(opent in een nieuw venster) voor advies over het aanpassen van sandboxmachtigingen en het combineren daarvan met andere beveiligingsmaatregelen in een bedrijfsomgeving.
Virtuele machines en containers(opent in een nieuw venster) zijn twee veelgebruikte mechanismen voor sandboxing, maar met de Codex-sandbox kiezen we een andere aanpak. In plaats van berekeningen naar een afzonderlijke omgeving te verplaatsen voor isolatie, gebruikt Codex de sandboxvoorzieningen van elk platform om opdrachten in de bestaande omgeving van de gebruiker te beperken.
Voor veel ontwikkelaars is hun laptop een ontwikkelomgeving op maat die ze op elk moment naar wens kunnen aanpassen. Het kan veel werk kosten om die omgeving in een Docker-container na te bouwen, en sommige workflows blijven afhankelijk van tools die op de host draaien.
Stel bijvoorbeeld dat je Codex gebruikt om een iOS-app te ontwikkelen op een Mac. Als je Codex in een sandbox zou plaatsen door het binnen Docker uit te voeren, zou Codex de iOS-buildtoolchain met native Mac-programma's niet kunnen uitvoeren. Ook zou het de iPhone-simulator niet kunnen starten om de code te draaien. Een Docker-workflow zou builds en simulatorbewerkingen aan de Mac-host kunnen delegeren, maar die bewerkingen zouden dan buiten de sandbox van de container worden uitgevoerd en eigen beperkingen nodig hebben. Voor Codex houden we het liever eenvoudig door veel te investeren in OS-specifieke sandboxing. Zo kan Codex werken in de omgeving die het best bij de taak past.
De harness maakt deze OS-specifieke sandboxmechanismen beschikbaar via een gemeenschappelijke API voor macOS, Windows en Linux. Deze API neemt een opdracht en een machtigingsprofiel als invoer. Als het machtigingsprofiel beperkte netwerktoegang toestaat, moet de aanroeper een netwerkproxy aanleveren om die beperkingen af te dwingen:
Deze functie start het proces in een sandbox en retourneert een Child-handle waarmee de harness kan wachten tot het proces is voltooid. Elk onderliggend proces neemt de sandboxbeperkingen van het bovenliggende proces over. Die beperkingen gelden dus voor de hele procesboom die de opdracht start, ook voor afstammelingen die langer actief blijven dan het oorspronkelijke proces.
Het volgende diagram laat zien hoe deze onderdelen samenhangen, van de configuratie tot het uitvoeren van een opdracht in de sandbox. De volgende secties lichten elke stap toe.

Zoals uitgelegd in De agentlus van Codex stap voor stap, is de Codex-harness verantwoordelijk voor het uitvoeren van toolaanroepen die het model genereert. Voor programmeertaken is de meestgebruikte tool een shelltool. Deze voert opdrachten uit op ongeveer dezelfde manier als een gebruiker in een interactieve shell zoals Bash. Hier bekijken we de eenmalig uitgevoerde (opent in een nieuw venster)shelltool (opent in een nieuw venster)exec_command(opent in een nieuw venster) om te illustreren hoe de harness de sandbox inzet voor de gewenste bescherming.
Dit is een vereenvoudigde versie van hoe de Codex-harness de toolaanroep exec_command zonder sandboxing zou afhandelen:
Om de opdracht in een sandbox uit te voeren, vervangt de harness de aanroep van subprocess.Popen() door spawn_command_under_sandbox(). De harness levert het machtigingsprofiel aan en, indien nodig, de netwerkproxy:
Met de tool exec_command kan het model ook andere machtigingen aanvragen voor een afzonderlijke opdracht, maar de harness beslist of het verzoek wordt ingewilligd:
Wanneer use_default is opgegeven, gebruikt de harness de standaardsandboxconfiguratie voor de beurt. with_additional_permissions vraagt uitgebreidere toegang binnen de sandbox aan, terwijl require_escalated vraagt om uitvoering erbuiten. De harness beoordeelt het verzoek op basis van de voorkeuren van de gebruiker voordat de opdracht wordt uitgevoerd. (Codex kan de gebruiker bijvoorbeeld rechtstreeks om toestemming vragen of het verzoek doorsturen voor automatische beoordeling(opent in een nieuw venster).) Als de uitvoering is toegestaan, geeft Codex de juiste permission_profile en network_proxy door aan perform_exec_command_with_sandboxing(), samen met de opdrachtargumenten uit de oorspronkelijke ExecCommandToolCall.
De shelltool is de voornaamste gebruiker van spawn_command_under_sandbox(). De harness hergebruikt de sandboxinfrastructuur ook voor bewerkingen zoals het lezen en wijzigen van lokale bestanden. Dit hergebruik gaat verder dan de harness: met de opdracht codex sandbox kun je het uitvoeren van opdrachten in een sandbox in je eigen tools opnemen, zoals we later laten zien. Hierna bekijken we hoe machtigingsprofielen worden gedefinieerd.
Met een benoemd machtigingsprofiel kun je dezelfde bestandssysteem- en netwerkbeperkingen in meerdere projecten hergebruiken. Je kunt eigen profielen definiëren onder [permissions] in config.toml. Het volgende voorbeeld definieert een profiel met de naam dev dat het ingebouwde profiel :workspace uitbreidt(opent in een nieuw venster):
Het dev-profiel voegt schrijftoegang tot ~/build-cache toe en legt extra beperkingen op aan bestanden in de werkruimte. Bestandssysteemregels kunnen alleen-lezen toegang geven (read), lees- en schrijftoegang geven (write) of toegang volledig blokkeren (deny).
Met de tabel :workspace_roots kun je regels definiëren voor paden relatief aan de hoofdmappen van de werkruimte van een project. Standaard gebruikt de Codex CLI zijn werkmap als enige hoofdmap van de werkruimte, terwijl de ChatGPT‑desktopapp de bronmappen van het project gebruikt. Codex past elke regel op elke hoofdmap toe. De vermelding .vscode in dev maakt de map .vscode onder elke hoofdmap dus alleen-lezen.
Naast de eigen regels neemt dev de volgende beveiligingen over van :workspace:
Voor het configureren van het netwerk voor de sandbox in Codex zijn er grofweg drie opties:
Alle netwerktoegang uitschakelen (standaard voor het profiel
:workspace)Volledige, rechtstreekse netwerktoegang inschakelen (standaard voor het profiel
:danger-full-access)Netwerktoegang beperken tot een proxy, die op basis van het machtigingsprofiel bepaalt wat wordt doorgelaten
Om dev rechtstreekse netwerktoegang te geven, stel je permissions.dev.network.enabled = true in op het hoogste niveau van config.toml. Dit geeft volledige netwerktoegang wanneer de netwerkproxy is uitgeschakeld.
Om dev tot een reeks domeinen te beperken, schakel je de netwerkproxy in en configureer je de domeinregels:
Domeinregels ondersteunen exacte namen en jokertekenpatronen. Expliciete weigeringsregels hebben voorrang op toestemmingsregels. Verzoeken aan andere domeinen vereisen goedkeuring of worden geblokkeerd, zoals hieronder beschreven in Netwerkproxy.
Individuele gebruikers kunnen standaardinstellingen configureren die voor alle projecten gelden en die voor een specifiek vertrouwd project overschrijven. Bedrijfsbeheerders willen mogelijk ook standaardinstellingen voor hun gebruikers configureren en beperken welke instellingen die gebruikers kunnen wijzigen. Codex ondersteunt beide via gelaagde configuratie en beheerde vereisten.
Zoals beschreven in Voorrang van configuratiebronnen,(opent in een nieuw venster) voegt Codex instellingen uit meerdere config.toml-bestanden samen. Tabellen worden recursief samengevoegd. Bij conflicterende waarden heeft de bron met de hoogste prioriteit voorrang. Arrays worden in hun geheel vervangen.
Daarom gebruiken machtigingsprofielen tabellen voor bestandssysteempaden en netwerkdomeinen. Een team kan afzonderlijke vermeldingen in de eigen configuratie toevoegen of overschrijven en automatisch wijzigingen in alle andere vermeldingen uit de basisconfiguratie van de organisatie overnemen:
Beheerders kunnen ook beheerde vereisten(opent in een nieuw venster) aanleveren via requirements.toml om de configuratiekeuzes van gebruikers te beperken. Deze vereisten kunnen uit meerdere bronnen komen, waaronder systeembestanden en beleid dat via de cloud wordt aangeleverd. Een veelvoorkomende toepassing is het instellen van allowed_permission_profiles om te beperken welke machtigingsprofielen een bedrijfsgebruiker kan selecteren. Een beheerder zou bijvoorbeeld deze cloudvereisten kunnen opgeven:
De cloudvereisten hebben voorrang op het bestand met systeemvereisten op /etc/codex/requirements.toml. Een vermelding in dat bestand kan de expliciete instelling ":danger-full-access" = false hierboven dus niet overschrijven. Door :workspace niet op te geven, kan een andere vereistenlaag die vermelding aanleveren. Profielen waarvan de vermeldingen op false staan of ontbreken in de uiteindelijke samengevoegde tabel, zijn niet beschikbaar.
Dankzij deze scheiding kunnen organisaties grenzen afdwingen, terwijl gebruikers hun configuratie binnen die grenzen aanpassen. De resulterende machtigingsprofielen kunnen door de harness worden gebruikt of rechtstreeks op een opdracht worden toegepast, zoals we hierna laten zien.
De Codex CLI biedt een opdracht sandbox waarmee je een willekeurige opdracht kunt uitvoeren onder een machtigingsprofiel dat in de Codex-configuratie is vastgelegd. Dit wordt vaak gebruikt om het profiel te testen en te controleren of de sandbox daadwerkelijk het gedrag blokkeert waarvoor hij is ontworpen.
De volgende opdracht probeert bijvoorbeeld VS Code zo te configureren dat bij het opslaan een schadelijke automatische codeformatter wordt uitgevoerd. Als .vscode al bestaat, zou het hierboven gedefinieerde dev-profiel deze schrijfactie moeten blokkeren omdat die map alleen-lezen is (codex sandbox behandelt cwd standaard als hoofdmap van de werkruimte):
Op macOS mislukt dit inderdaad met de melding:
De opdracht codex sandbox maakt het sandboxmechanisme van Codex beschikbaar los van een agentsessie. Je kunt dezelfde configuratietaal en platformspecifieke handhaving gebruiken om opdrachten die je eigen tools starten te beperken.
Bij een stdio-MCP-server die in config.toml is geconfigureerd, probeert de Codex-harness de opdracht waarmee de server wordt gestart niet in een sandbox uit te voeren. Codex kan niet betrouwbaar afleiden welke bestanden of netwerkdiensten die server nodig heeft. Een standaardsandboxprofiel toepassen zou een verder geldige configuratie dus onbruikbaar kunnen maken.
De gebruikelijke manier om de MCP-server @modelcontextprotocol/server-memory(opent in een nieuw venster) voor gebruik met Codex te configureren is bijvoorbeeld als volgt:
Omdat deze npx-opdracht buiten een sandbox draait, kan deze bestanden schrijven en netwerkverzoeken doen met dezelfde machtigingen als de gebruiker die Codex uitvoert. Dat geeft te veel toegang. Om die toegang te beperken, kunnen we een machtigingsprofiel met de naam memory-mcp definiëren en de oorspronkelijke npx-opdracht uitvoeren via codex sandbox --permission-profile memory-mcp. Zo beperken we waar de server mag schrijven en blokkeren we netwerktoegang:
Maak vóór het starten van de server de gegevensmap aan en vul de npm-cache met de vastgelegde versie van het pakket. Daardoor kan npx --offline de server starten onder een profiel dat netwerktoegang uitschakelt:
Zodra het pakket in de cache staat, kan Codex de geheugenserver zonder netwerktoegang starten, met schrijftoegang beperkt tot de npm-cache en de gegevensmap van de server.
De sandboximplementatie zet een machtigingsprofiel om in beperkingen die door het besturingssysteem worden afgedwongen. De kernlogica van de netwerkproxy voor verzoekafhandeling en beleid is voor alle drie de grote besturingssystemen gelijk. Het instellen van de proxy en de integratie met de sandbox zijn OS-specifiek. We bekijken eerst de gedeelde proxy, gevolgd door de implementaties voor macOS, Linux en Windows.
Om de netwerkbeperkingen van een machtigingsprofiel af te dwingen, start de harness een netwerkproxy en configureert deze de sandbox zo dat verbindingen met de proxy zijn toegestaan, terwijl rechtstreekse verbindingen met externe hosts worden geblokkeerd. De proxy toetst elk verzoek aan de domeinregels van het profiel om te bepalen of het mag worden doorgestuurd.
In de Codex-repository is de netwerkproxy geïmplementeerd in de crate codex-network-proxy(opent in een nieuw venster). De harness gebruikt deze als bibliotheek, maar hij kan ook als zelfstandige CLI(opent in een nieuw venster) worden gebouwd. Wanneer codex-network-proxy is ingeschakeld, start deze standaard zowel een HTTP-proxy als een SOCKS5-proxy. Deze proxyadressen worden via omgevingsvariabelen doorgegeven aan het proces dat door de sandbox wordt gestart. Naast standaardomgevingsvariabelen zoals HTTP_PROXY, HTTPS_PROXY en ALL_PROXY wordt ook een aantal bekende applicatiespecifieke omgevingsvariabelen(opent in een nieuw venster) ingesteld, zoals PIP_PROXY. Niet alle programma's houden zich echter aan deze omgevingsvariabelen. Als een programma rechtstreeks verbinding probeert te maken met een externe host, blokkeren de sandboxbeperkingen van het besturingssysteem die verbinding, zoals beschreven in de platformspecifieke secties hieronder.
De netwerkproxy is verantwoordelijk voor het toepassen van de netwerkbeperkingen die in een machtigingsprofiel zijn vastgelegd. Het eerder getoonde dev-profiel staat bijvoorbeeld verzoeken aan *.openai.com toe en weigert expliciet verzoeken aan evil.example. Wanneer een verzoek gericht is aan een domein dat niet overeenkomt met een toestemmings- of weigeringsregel, kan de proxy het verzoek pauzeren en ter goedkeuring aan de harness voorleggen. Net als in het voorbeeld met de shellopdracht kan Codex de gebruiker rechtstreeks om toestemming vragen of het verzoek doorsturen voor automatische beoordeling(opent in een nieuw venster). Na ontvangst van een beslissing laat de proxy het verzoek doorgaan of wijst deze het af met een foutrespons.
De volgorde is hierbij belangrijk, omdat zelfs een DNS-query informatie kan lekken die in een hostnaam is gecodeerd. Daarom zoekt de proxy het IP-adres van de gevraagde hostnaam pas op nadat is vastgesteld dat deze is toegestaan of goedgekeurd. Let op: ruime jokertekenregels of toegang tot DNS-diensten kunnen nog steeds het wegsluizen van gegevens via DNS mogelijk maken.
Op macOS gebruikt Codex Seatbelt(opent in een nieuw venster), het sandboxmechanisme van Apple waarvan de beperkingen door de kernel worden afgedwongen. Seatbelt-beleid wordt geschreven in Sandbox Profile Language (SBPL), een op Scheme gebaseerde taal om sandboxbeperkingen vast te leggen. Codex roept Seatbelt aan via de macOS-opdracht /usr/bin/sandbox-exec. Net als codex sandbox neemt deze opties die de sandbox beschrijven als invoer, gevolgd door de uit te voeren opdracht:
PROFILE is een SBPL-string met vermeldingen die de sandbox configureren. Het volgende SBPL-fragment maakt /dev/null en /dev/zero bijvoorbeeld leesbaar en beschrijfbaar binnen het sandboxbeleid:
Wanneer de netwerkproxy als onderdeel van een sandboxaanroep is ingeschakeld, worden regels zoals de volgende aan het profiel toegevoegd om verbindingen tot de juiste lokale poorten te beperken:
Het basisprofiel van Codex begint met (deny default). Uitgaande verbindingen blijven dus geblokkeerd, tenzij ze expliciet zijn toegestaan.
Tot slot kan de SBPL placeholders bevatten via (param):
Die worden ingevuld met de opties -Dkey=value die aan sandbox-exec worden doorgegeven.
Om de eigen sandbox-API te implementeren, bouwt Codex de lijst met argumenten op(opent in een nieuw venster) voor sandbox-exec, uitgaande van een basisbeleid(opent in een nieuw venster). Vervolgens gebruikt het permission_profile en andere context om dit aan te passen tot het volledige Seatbelt-profiel. Het resulterende profiel en de bijbehorende -D-argumenten configureren de beperkingen die Seatbelt afdwingt, terwijl de netwerkproxy aanvullende netwerkregels afdwingt. Zodra de volledige argumentenlijst is samengesteld, is het aanroepen van sandbox-exec eenvoudig.
Het genereren van de juiste SBPL is lastig, omdat Apple de taal niet documenteert voor gebruik door derden. In man sandbox-exec staat zelfs The sandbox-exec command is DEPRECATED. Ook het gebruik van de bibliotheekfunctie sandbox_init(), gedocumenteerd via man 3 sandbox_init, wordt afgeraden. Ondanks die waarschuwing levert macOS nog steeds Seatbelt-profielen mee in /usr/share/sandbox, en blijft software van derden, waaronder Google Chrome en Chromium(opent in een nieuw venster), op Seatbelt vertrouwen. Daarom zijn we van plan Seatbelt voorlopig te blijven gebruiken.
Om de sandbox op Linux op te zetten, gebruikt Codex een combinatie van bubblewrap(opent in een nieuw venster) (bwrap), een opdrachtregeltool voor het maken van geïsoleerde omgevingen, en seccomp-bpf(opent in een nieuw venster), een mechanisme in de Linux-kernel om systeemaanroepen te filteren. Een intern hulpprogramma met de naam codex-linux-sandbox coördineert de inrichting. Net als sandbox-exec op macOS neemt het een sandboxconfiguratie als invoer, gevolgd door een uit te voeren opdracht:
Wanneer bestandssysteemisolatie of proxyrouting nodig is, roept codex-linux-sandbox bwrap aan om de initiële sandboxomgeving op te zetten. bwrap start daarin vervolgens codex-linux-sandbox --apply-seccomp-then-exec. Deze tweede aanroep gebruikt seccomp-bpf om extra beperkingen toe te passen voordat de opdracht van de gebruiker wordt uitgevoerd.
Om die initiële sandboxomgeving op te zetten, gebruikt Codex bubblewrap om in een afzonderlijke mountnamespace een bestandssysteemweergave te maken die de bestandssysteemregels van het machtigingsprofiel weerspiegelt. Omdat dit essentieel is voor de sandboximplementatie, levert Codex een eigen kopie van bwrap mee voor het geval de gebruiker die niet heeft geïnstalleerd. Codex geeft echter de voorkeur aan een compatibele installatie van (opent in een nieuw venster)bwrap(opent in een nieuw venster) op PATH, als die beschikbaar is. In de praktijk schakelen sommige Linux-distributies de toegang tot gebruikersnamespaces standaard uit(opent in een nieuw venster), maar maken ze een uitzondering voor de systeemversie van bwrap.
Net als sandbox-exec neemt bwrap een sandboxconfiguratie als invoer, gevolgd door een opdracht die binnen de sandbox moet worden uitgevoerd. In plaats van een eigen configuratietaal zoals SBPL gebruikt bwrap afzonderlijke flags voor de configuratie. Codex gebruikt de volgende opties om de bestandssysteemweergave te maken:
--bindom een beschrijfbaar bestand of een beschrijfbare map op te geven--ro-bindom een alleen-lezenbestand of -map op te geven--perms 000 --tmpfs DIR --remount-ro DIRom toegang totDIRte weigeren--perms 000 --ro-bind-data FD FILEom toegang totFILEte weigeren (waarbijFDeen open bestandsdescriptor naar/dev/nullis)
Om globpatronen voor weigering met deze opties toe te passen, zet Codex ze vóór het starten van elke opdracht om in concrete paden. Nieuwe paden die met het patroon overeenkomen, worden niet automatisch toegevoegd aan de sandboxbeperkingen van die opdracht.
Codex geeft ook opties op zoals --unshare-ipc en --unshare-pid om te voorkomen dat de sandbox toegang krijgt tot andere soorten resources op de host. Bubblewrap bepaalt dus meer dan alleen welke bestanden zichtbaar zijn.
Bij het gebruik van bubblewrap geeft Codex --unshare-net mee als netwerktoegang is uitgeschakeld of verbindingen via de netwerkproxy moeten lopen. Hiermee wordt een nieuwe netwerknamespace voor de sandbox gemaakt. Vervolgens gebruiken we seccomp-bpf om de netwerksysteemaanroepen en socketfamilies die de opdracht kan gebruiken verder te beperken.
Hiervoor gebruiken we de seccompiler-crate(opent in een nieuw venster) om dynamisch een BPF-programma te compileren op basis van de gewenste filters(opent in een nieuw venster). We passen dit toe op een startproces in de sandbox, zodat de beperkingen worden overgenomen door de hele procesboom. Daarom voert bwrap niet de opdracht van de gebruiker uit, maar het startprogramma codex-linux-sandbox, met eigen configuratieargumenten gevolgd door de opdracht van de gebruiker:
Om seccomp-filters zonder verhoogde rechten toe te passen, stelt het startprogramma de Linux-flag no_new_privs in(opent in een nieuw venster). Deze flag wordt overgenomen door onderliggende processen en voorkomt dat ze extra rechten krijgen bij het uitvoeren van een ander programma, zoals een uitvoerbaar bestand met setuid.
De seccomp-filters hangen af van de netwerkconfiguratie. Wanneer netwerktoegang is uitgeschakeld, blokkeren we een aantal netwerkgerelateerde systeemaanroepen, zoals connect(2) en bind(2). Wanneer de netwerkproxy in de sandbox is ingeschakeld, staan we IP-sockets wel toe, zodat de door codex-linux-sandbox gemaakte TCP-listener bereikbaar is. Het maken van zelfstandige Unix-domeinsockets blokkeren we standaard, omdat die onbedoeld toegang tot resources van de host kunnen geven.
Wanneer de sandboxconfiguratie een netwerkproxy vereist, maakt de Codex-harness één proxy-instantie die kan worden hergebruikt voor meerdere aanroepen van codex-linux-sandbox binnen dezelfde Codex-thread. Elke sandbox heeft een manier nodig om die gedeelde proxy vanuit de geïsoleerde netwerknamespace te bereiken. Codex zet een TCP-listener op de loopbackinterface binnen die namespace op en zorgt dat een proces buiten de sandbox de verbindingen accepteert en doorstuurt naar de proxy.
De volgende diagrammen laten deze opzet zien voor één proxy-endpoint. Het laatste diagram toont één verbinding via dat endpoint. Voordat bubblewrap wordt gestart, maakt codex-linux-sandbox een paar Unix-sockets als besturingskanaal en voert het een fork van zichzelf uit. Het onderliggende proces voert run_host_bridge() uit en wacht totdat het via dat kanaal de bestandsdescriptor van de listener ontvangt:
In dit voorbeeld gebruikt het bovenliggende proces exec om zijn programma-image te vervangen door bwrap. Dit zet de sandbox op en start daarin codex-linux-sandbox --apply-seccomp-then-exec, waarbij de FD voor het besturingskanaal wordt doorgegeven:
Binnen de netwerknamespace van de sandbox maakt de tweede aanroep van codex-linux-sandbox een TCP-listener op de loopbackinterface en geeft de bestandsdescriptor ervan door via de socket. De listener blijft gekoppeld aan de netwerknamespace van de sandbox. Daardoor kan het onderliggende proces dat buiten de sandbox is gebleven verbindingen van programma's in de sandbox accepteren, terwijl het zijn upstreamverbindingen in de netwerknamespace van de host opent. Na de overdracht sluiten beide processen hun descriptors voor het besturingskanaal. Het proces binnen de sandbox sluit ook zijn kopie van de listener.
Zodra de TCP-listener klaar is, stelt het proces binnen de sandbox de juiste waarde in voor HTTP_PROXY(opent in een nieuw venster) en verwante omgevingsvariabelen, zodat ze naar die listener verwijzen. Vervolgens past het seccomp toe voordat het een fork uitvoert en de opdracht van de gebruiker start:
Het proces buiten de sandbox houdt de listener open. Voor elke geaccepteerde verbinding opent het een verbinding met de geconfigureerde proxy en stuurt het gegevens in beide richtingen door.
Dit extra mechanisme geeft de opdracht een eigen netwerknamespace, inclusief een afzonderlijke loopbackinterface. Op macOS staat Seatbelt de opdracht toe rechtstreeks verbinding te maken met opgegeven poorten op de loopbackinterface van de host. Op Linux maakt de opdracht daarentegen verbinding met een listener binnen de geïsoleerde namespace. Een proces buiten de sandbox stuurt die verbindingen door naar de geconfigureerde proxy. De overdracht van de descriptor maakt deze verbinding mogelijk zonder de opdracht toegang te geven tot de netwerknamespace van de host.
Eerder dit jaar implementeerden we sandboxing op Windows en schreven we over ons werk daaraan. Sindsdien heeft Microsoft een bibliotheek genaamd MXC uitgebracht, samen met nieuwe functies voor procesisolatie in het Windows-besturingssysteem. We vervangen onze bestaande sandbox momenteel door een sandbox die gebruikmaakt van de MXC-bibliotheek.
MXC (Microsoft eXecution Container) is een systeem van Microsoft om code in een sandbox uit te voeren(opent in een nieuw venster). Het ondersteunt verschillende isolatiebackends voor Windows, Linux en macOS. Codex ondersteunt een op MXC gebaseerde sandbox op compatibele Windows-apparaten. Deze gebruikt de ingebouwde procesisolatie om opdrachten binnen de bestaande omgeving van de gebruiker te beperken.
We stappen over op MXC om de beveiliging en bruikbaarheid te verbeteren en verschillende beperkingen van onze bestaande Windows-sandbox op te lossen:
Verhoogde rechten of beheerdersrechten nodig om de sandbox in te stellen
Kostbare en trage bewerkingen voor het controleren en instellen van ACL's
Blijvende sandboxconfiguratie op de hostmachine, waaronder
ACL's
Firewallregels
Sandboxgebruikers
Bestanden voor de besturingslaag
MXC biedt een JSON-configuratieschema(opent in een nieuw venster). Codex gebruikt de MXC SDK(opent in een nieuw venster) om een uitvoeringsverzoek op te stellen dat dit schema volgt en de opdracht, werkmap, omgeving en machtigingen bevat. Die machtigingen omvatten toegang tot het bestandssysteem en het netwerk, en tot Windows-resources zoals het bureaublad en het klembord.
Codex gebruikt vaste instellingen voor verschillende beveiligingsopties om compatibiliteit en beveiliging in balans te houden. Het staat leestoegang tot het register toe en behoudt de toegang tot Win32k en het bureaublad die PowerShell tijdens het opstarten nodig heeft. Toegang tot het klembord, invoerinjectie en het wijzigen van bureaublad- en systeeminstellingen zijn uitgeschakeld. Tot slot wordt voorkomen dat MXC terugvalt op het wijzigen van bestandssysteemmachtigingen op de host.
Codex zet de bestandssysteem- en netwerkregels van het machtigingsprofiel om in de configuratie van MXC. We gebruiken het eerdere dev-profiel en gaan ervan uit dat:
C:\,D:\enZ:\de enige lokale stations op de machine zijn.De hoofdmap van de werkruimte en de werkmap beide
C:\work\demozijn.De thuismap van de gebruiker
D:\Users\devis, waardoor~/build-cacheverwijst naarD:\Users\dev\build-cache.Het globpatroon voor weigering alleen overeenkomt met
C:\work\demo\config\dev.envenC:\work\demo\config\prod.env.
De bijbehorende MXC-instellingen zouden dan het volgende omvatten:
Het bestandssysteembeleid van MXC weigert standaard toegang. Daarom kent Codex alleen-lezenmachtigingen toe aan de hoofdmappen van de lokale stations, zodat de brede leestoegang die dit profiel toestaat beschikbaar is. Deze machtigingen gelden recursief, binnen de bestaande OS-machtigingen van de gebruiker.
Er is één complicatie: machtigingen voor schrijftoegang tot de hoofdmap van een station gelden niet recursief. Daarom breidt Codex ze uit naar de bestaande bestanden en mappen direct onder die hoofdmap.
Specifiekere paden hebben voorrang op machtigingen van bovenliggende mappen. Daardoor kan C:\work\demo beschrijfbaar zijn onder een alleen-lezen C:\, terwijl C:\work\demo\.git alleen-lezen blijft.
Wanneer verschillende schrijfwijzen van een pad of aliassen via symlinks of junctions naar hetzelfde pad verwijzen, past MXC de strengste machtiging toe: weigeren gaat vóór alleen-lezen, en alleen-lezen gaat vóór lezen en schrijven.
MXC accepteert alleen concrete paden om toegang te weigeren. Daarom zet Codex globpatronen voor weigering vóór het starten om in overeenkomende bestanden en mappen. Nieuwe paden die met het globpatroon overeenkomen, worden tijdens de uitvoering van de opdracht niet automatisch toegevoegd.
Domeinregels zoals *.openai.com worden afgedwongen door de eerder beschreven gedeelde netwerkproxy van Codex. Codex voert die proxy buiten de sandbox uit en geeft de adressen ervan aan de opdracht door via dezelfde standaardomgevingsvariabelen *_PROXY die eerder zijn genoemd. MXC blokkeert rechtstreekse externe verbindingen, maar staat verbindingen via de loopbackinterface van de host toe, inclusief toegang tot de proxy. Andere lokale diensten blijven bereikbaar.
Op macOS, Linux en Windows gebruikt de harness dezelfde sandbox-API om opdrachten onder een machtigingsprofiel te starten. De platformspecifieke implementaties zorgen voor de benodigde inrichting om die beperkingen toe te passen.
Code schrijven en uitvoeren biedt agents een flexibele manier om ook buiten softwareontwikkeling problemen op te lossen. Met de Codex-sandbox kunnen ze die mogelijkheid benutten in de bestaande omgeving van de gebruiker, met expliciete grenzen aan bestandssysteem- en netwerktoegang. De sandbox is een herbruikbare bouwsteen binnen de harness. De opdracht codex sandbox maakt deze ook beschikbaar voor tools die je zelf bouwt.
Naarmate agents meer taken op zich nemen, willen we sandboxing praktisch toepasbaar maken voor meer tools en omgevingen. Dat betekent dat we machtigingen eenvoudiger te configureren maken en betere beveiligingsmogelijkheden van besturingssystemen benutten zodra die beschikbaar komen. Ons doel is om de mogelijkheden van agents uit te breiden, terwijl mensen de controle houden over waartoe die agents toegang hebben.


