OpenAI

۲۴ آبان ۱۴۰۵

علم

وبلاگ تازهٔ ما برای علم

وبلاگ علمی OpenAI را راه‌اندازی می‌کنیم تا دانشمندان و پژوهشگران دانشگاهی فضایی برای به‌اشتراک‌گذاشتن کشفیات خود با کمک هوش مصنوعی و روش انجام پژوهش‌هایشان داشته باشند. مأموریت ما این است که اطمینان حاصل کنیم AGI به سود همهٔ بشریت باشد، و شتاب‌بخشیدن به کشفیات علمی یکی از مؤثرترین راه‌های ما برای رسیدن به این هدف است.

آنچه منتشر خواهیم کرد

مطالبی از طیف گسترده‌ای از رشته‌های علمی منتشر خواهیم کرد، از جمله:

  • پژوهش‌ها و کشفیات: نتایج علمی تازه و آخرین تحولات پژوهش‌های در حال انجام در OpenAI، نزد همکاران ما و در جامعهٔ علمی گسترده‌تر.

  • روش‌ها و راهنمایی‌های عملی: نمونه‌هایی از شیوهٔ استفادهٔ دانشمندان از مدل‌های ما برای کارهایی مانند محاسبات علمی، تحلیل داده‌ها، بررسی پیشینهٔ پژوهش و برنامه‌ریزی آزمایش‌ها. رویکردهایی را به اشتراک می‌گذاریم که دیگران بتوانند آن‌ها را با نیازهای خود تطبیق دهند؛ از جمله نحوهٔ بررسی صحت کار و محدودیت‌های هر روش.

  • دیدگاه‌های جامعهٔ علمی: روایت‌های دست‌اول پژوهشگرانی که از هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، آموخته‌های آن‌ها و تأثیر این قابلیت‌ها بر رشته‌هایشان. همچنین دربارهٔ پرسش‌های بی‌پاسخ پیرامون شیوهٔ انجام کار علمی و راه‌های سودمندکردن این ابزارها برای افراد بیشتر بحث خواهیم کرد.

علم شناخت ما از جهان را گسترش می‌دهد و پیشرفت را ممکن می‌سازد؛ از داروهای بهتر گرفته تا منابع تازهٔ انرژی. بسیاری از این پیشرفت‌ها با پرسش‌های بنیادینی آغاز می‌شوند که اهمیت کاربردی آن‌ها تنها سال‌ها بعد روشن می‌شود.

در ماه‌های اخیر، شاهد گسترش دامنهٔ مسائل علمی بوده‌ایم که مدل‌های ما توان پرداختن به آن‌ها را دارند. در سپتامبر، یکی از سامانه‌های داخلی OpenAI برهانی دربارهٔ مسئلهٔ وجود و همواری ناویر–استوکس⁠ ارائه کرد؛ پرسشی دیرینه دربارهٔ معادلات توصیف‌کنندهٔ حرکت سیالات. در اوایل اکتبر، مجموعهٔ گسترده‌ای از نتایج ریاضی را منتشر کردیم⁠. در میان آن‌ها، نتیجه‌ای دربارهٔ فرضیهٔ شبه‌ریمان⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) بود که کران دقیق‌تری برای خطای یک فرمول کلاسیکِ تخمین تعداد اعداد اولِ کوچک‌تر از یک عدد معین ارائه می‌دهد. در ادامهٔ همان ماه، نتایجی در ریاضیات، علوم رایانه و فیزیک⁠ دربارهٔ چگونگی تمرکز امواج، محدودیت‌های محاسبات کارآمد و مبانی ریاضی نظریهٔ میدان کوانتومیِ برهم‌کنشی منتشر کردیم.

در زیست‌شناسی، پژوهشگران از هوش مصنوعی برای تحلیل مجموعه‌داده‌های پیچیده، پیوند دادن یافته‌های رشته‌های مختلف و تدوین فرضیه‌های تازه برای آزمودن در آزمایشگاه استفاده می‌کنند. در همکاری با PerturbAI و مؤسسهٔ پژوهشی اسکریپس⁠، هزاران عامل مبتنی بر GPT‑Rosalind داده‌های آزمایشی موجود از میلیون‌ها سلول مغز موش را در ۳۲ دقیقه تحلیل کردند. این عامل‌ها با پیوند دادن اثرات اختلال در ژن‌ها به متون علمی، سازوکارهای زیستی احتمالی را شناسایی کردند تا دانشمندان آن‌ها را بیازمایند. پژوهشگران رویکردهای خاص خود را نیز توسعه می‌دهند: گروه سزار دِ لا فوئنته از ChatGPT و Codex استفاده می‌کند⁠ تا الگوریتم‌هایی بسازد که مولکول‌های دارای قابلیت آنتی‌بیوتیکی را شناسایی کنند؛ سپس این مولکول‌ها را در آزمایشگاه می‌سازند و آزمایش می‌کنند.

این قابلیت‌ها امکانات تازه‌ای فراهم می‌کنند و شیوهٔ انجام کار علمی را تغییر می‌دهند. در ریاضیات، سامانه‌های تولیدکنندهٔ برهان پرسش‌هایی را دربارهٔ چگونگی بررسی و توضیح استدلال‌های جدید و واردکردن آن‌ها به دانش این رشته مطرح می‌کنند. در علوم تجربی، بررسی فرضیه‌های بیشتر، هم فرصت‌ها و هم چالش‌هایی برای تصمیم‌گیری دربارهٔ انتخاب آزمایش‌ها ایجاد می‌کند. پژوهشگران در رشته‌های گوناگون در حال بررسی پیامدهای این ابزارها برای آموزش، تعیین سهم افراد در دستاوردها و مهارت‌های موردنیاز کارشان هستند. این پیامدها در هر رشته متفاوت خواهند بود و جوامع علمی باید در شکل‌دادن به نحوهٔ استفاده از این ابزارها نقش داشته باشند.

امیدواریم این وبلاگ به افراد بیشتری کمک کند تا دریابند هوش مصنوعی چگونه علم را دگرگون می‌کند و چطور می‌توانند از آن برای بررسی پرسش‌های تازه و دستیابی به کشفیات خود استفاده کنند.

  • ۲۰۲۶

نویسنده

OpenAI