OpenAI

۲۷ آبان ۱۴۰۵

مهندسی

درون سندباکس Codex

Codex چگونه فرمان‌ها را روی دستگاه شما با محدودیت‌هایی که خودتان تعیین می‌کنید اجرا می‌کند.

نوشتهٔ مایکل بولین، عضو تیم فنی

در OpenAI، برای ایمن‌سازی عامل‌ها رویکرد دفاع چندلایه⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) را در پیش می‌گیریم. سرمایه‌گذاری‌های ما در آموزش و هم‌راستاسازی، پایهٔ این تلاش است؛ بااین‌حال، برای افزودن لایه‌های حفاظتی، قابلیت‌هایی را نیز در چارچوب آزمون عامل‌محور خود، Codex⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود)، پیاده‌سازی می‌کنیم. از آنجا که اجرای فرمان‌ها روی رایانهٔ شما یکی از رایج‌ترین و بالقوه پرخطرترین کارهای Codex است، سندباکس Codex را ساختیم تا Codex بتواند در محیط فعلی شما، با محدودیت‌هایی برای سیستم فایل و شبکه که خودتان تعیین می‌کنید، کار کند.

یک ⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود)سندباکس⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) مشخص می‌کند برنامه هنگام اجرا به چه چیزهایی می‌تواند دسترسی داشته باشد. برای مرتب‌کردن عکس‌ها، می‌توانید سندباکس Codex را طوری پیکربندی کنید که فرمان‌ها بتوانند فایل‌های ~/Pictures را بخوانند و تغییر دهند، اما دسترسی به شبکه مسدود باشد تا از بارگذاری فایل‌ها جلوگیری شود. برای بازبینی کد، می‌توانید دسترسی به مستندات آنلاین را مجاز کنید و درعین‌حال فایل‌های کد منبع را فقط‌خواندنی نگه دارید. کاربران سندباکس Codex را از طریق ⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود)پروفایل‌های مجوز⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) پیکربندی می‌کنند؛ این پروفایل‌ها محدودیت‌های سیستم فایل و شبکه را برای یک نشست Codex تعیین می‌کنند.

در این مقاله، ابتدا موازنه‌های پشت تنظیمات پیش‌فرض سندباکس Codex را بررسی می‌کنیم، سپس طراحی سندباکس و نحوهٔ استفادهٔ چارچوب آزمون از آن برای اجرای فرمان‌ها را توضیح می‌دهیم. نشان می‌دهیم کاربران نهایی و سازمان‌ها چگونه می‌توانند مجوزهای آن را متناسب با نیازهایشان تنظیم کنند و توسعه‌دهندگان چگونه می‌توانند از این سندباکس در ابزارهای خود استفاده کنند. در پایان، نحوهٔ اعمال این محدودیت‌ها را در macOS، لینوکس و ویندوز بررسی می‌کنیم.

تعیین مرزهای سندباکس

فلسفهٔ ما در Codex این است که تنظیمات پیش‌فرض سندباکس محافظه‌کارانه باشند، اما همچنان امکان انجام کار مفید را فراهم کنند. برای مثال، اگر یک محل نگهداری Git ریشهٔ فضای کاری باشد، پروفایل مجوز داخلی :workspace:

  • نوشتن در فضای کاری را مجاز می‌کند، اما پوشه‌هایی مانند .git و .codex را فقط‌خواندنی نگه می‌دارد. به این ترتیب، Codex می‌تواند بدون درخواست مجوز برای هر تغییر، کد منبع را ویرایش کند؛ درعین‌حال، تغییر مستقیم .codex/config.toml یا هوک‌های Git در .git/hooks مسدود می‌شود.

  • دسترسی گسترده برای خواندن سیستم فایل را در چارچوب مجوزهای فعلی کاربر در سیستم‌عامل فراهم می‌کند. کامپایلرها، محیط‌های اجرا و ابزارهای ساخت به کیت‌های توسعهٔ نرم‌افزار، کتابخانه‌ها و پیکربندی‌های خارج از محل نگهداری وابسته‌اند. محدودکردن خواندن به فضای کاری، بسیاری از گردش‌کارهای معمول را مختل می‌کند. در مقابل، فایل‌های حساس در بخش‌های دیگر دستگاه نیز ممکن است همچنان قابل‌خواندن باشند؛ مانند فایل‌های پیکربندی حاوی کلیدهای API.

  • دسترسی به شبکه را غیرفعال می‌کند. این کار بارگذاری مستقیم در سرویس‌های خارجی را مسدود می‌کند؛ ازجمله تلاش برای خارج‌کردن غیرمجاز داده‌هایی که فرمان می‌تواند بخواند. همچنین مانع عملیات مجازی مانند بارگیری وابستگی‌ها می‌شود که به دسترسی بیشتری نیاز دارند.

این محدودیت‌ها از طیف گسترده‌ای از رفتارهای مخرب جلوگیری می‌کنند، اما اقدام‌های آسیب‌زا همچنان ممکن‌اند. برای مثال، عامل می‌تواند کد مخرب را به بسته‌ای که به‌صورت محلی نصب شده است، مانند node_modules/prettier، تزریق کند. چنین تغییری ممکن است در git status دیده نشود، چون Git اغلب node_modules را نادیده می‌گیرد. اگر ویرایشگر کاربر هنگام ذخیره‌کردن، همان نسخهٔ Prettier را اجرا کند، صرفاً ذخیرهٔ یک فایل می‌تواند کد مخرب را خارج از سندباکس Codex اجرا کند. به همین دلیل رویکرد دفاع چندلایه را در پیش می‌گیریم: سندباکس دسترسی فرمان‌ها را محدود می‌کند، و آموزش و هم‌راستاسازی به مدل کمک می‌کنند از این دسترسی مطابق با قصد کاربر استفاده کند.

برای راهنمایی دربارهٔ تنظیم مجوزهای سندباکس و ترکیب آن‌ها با سایر تدابیر حفاظتی در محیط سازمانی، به راهنمای عملی امنیت Codex⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) مراجعه کنید.

طراحی سندباکس

ماشین‌های مجازی و کانتینرها⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) دو سازوکار رایج برای ایجاد سندباکس هستند، اما در سندباکس Codex رویکرد متفاوتی داریم. Codex به‌جای انتقال محاسبات به محیطی جداگانه برای جداسازی، از امکانات سندباکس هر پلتفرم استفاده می‌کند تا فرمان‌های در حال اجرا در محیط فعلی کاربر را محدود کند.

برای بسیاری از توسعه‌دهندگان، لپ‌تاپ محیط توسعهٔ اختصاصی آن‌هاست که می‌توانند هر زمان بخواهند تغییرش دهند. بازسازی آن محیط در یک کانتینر Docker می‌تواند زمان‌بر باشد و برخی گردش‌کارها همچنان به ابزارهایی وابسته‌اند که روی میزبان اجرا می‌شوند.

برای مثال، استفاده از Codex برای توسعهٔ یک برنامهٔ iOS روی مک را در نظر بگیرید. اگر بخواهید Codex را با اجرای آن در Docker در یک سندباکس قرار دهید، Codex نه می‌تواند زنجیره‌ابزار ساخت iOS را که از فایل‌های اجرایی بومی مک تشکیل شده اجرا کند، نه می‌تواند شبیه‌ساز آیفون را برای اجرای کد راه بیندازد. یک گردش‌کار مبتنی بر Docker می‌تواند ساخت و عملیات شبیه‌ساز را به میزبان مک بسپارد، اما این عملیات خارج از سندباکس کانتینر اجرا می‌شوند و به محدودیت‌های جداگانه نیاز دارند. برای ساده نگه‌داشتن کار در Codex، ترجیح می‌دهیم روی سندباکس‌های ویژهٔ هر سیستم‌عامل سرمایه‌گذاری جدی کنیم تا Codex بتواند در مناسب‌ترین محیط برای کار موردنظر اجرا شود.

چارچوب آزمون این سازوکارهای سندباکسِ ویژهٔ هر سیستم‌عامل را از طریق یک API مشترک در macOS، ویندوز و لینوکس در دسترس قرار می‌دهد. این API یک فرمان و یک پروفایل مجوز دریافت می‌کند. اگر پروفایل مجوز، دسترسی محدود به شبکه را مجاز کند، فراخواننده باید یک پروکسی شبکه برای اعمال این محدودیت‌ها فراهم کند:

Python

1
# This is a simplified version of the actual API.
2
def spawn_command_under_sandbox(
3
program_and_args: list[str],
4
cwd: Path,
5
env: dict[str, str],
6
permission_profile: PermissionProfile,
7
network_proxy: NetworkProxy | None,
8
) -> Child:

این تابع فرایند را در سندباکس آغاز می‌کند و یک دستگیرهٔ Child برمی‌گرداند که چارچوب آزمون می‌تواند با استفاده از آن منتظر پایان فرایند بماند. هر فرایند فرزند، محدودیت‌های سندباکس والد خود را به ارث می‌برد؛ بنابراین این محدودیت‌ها در سراسر درخت فرایندی که فرمان آغاز کرده است اعمال می‌شوند، حتی بر فرایندهای نسلی که پس از پایان فرایند اولیه همچنان زنده می‌مانند.

نمودار زیر نشان می‌دهد این اجزا چگونه از مرحلهٔ پیکربندی تا اجرای فرمان در سندباکس، کنار هم قرار می‌گیرند. در بخش‌های بعدی، هر مرحله را توضیح می‌دهیم.

نمودار جریان: پیکربندی و الزامات مدیریت‌شده، پروفایل مجوز نشست را تعیین می‌کنند؛ چارچوب آزمون Codex فرمان‌ها را با محدودیت‌های سندباکس ویژهٔ هر پلتفرم در macOS، لینوکس یا ویندوز اجرا می‌کند. فرایندهای فرزند این محدودیت‌ها را به ارث می‌برند و یک پروکسی شبکهٔ اختیاری، قواعد دامنه را اعمال می‌کند.

چارچوب آزمون چگونه از سندباکس استفاده می‌کند

همان‌طور که در بررسی گام‌به‌گام حلقهٔ عامل Codex توضیح داده شده، چارچوب آزمون Codex مسئول اجرای فراخوانی‌های ابزاری است که مدل تولید می‌کند. در وظایف کدنویسی، پرکاربردترین ابزار، ابزار پوسته است که فرمان‌ها را تقریباً مانند کاربر در یک پوستهٔ تعاملی نظیر Bash اجرا می‌کند. در اینجا ابزار پوستهٔ ⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود)exec_command⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) با اجرای یک‌باره⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) را بررسی می‌کنیم تا نشان دهیم چارچوب آزمون چگونه برای تأمین حفاظت‌های موردنظر از سندباکس بهره می‌گیرد.

این نسخه‌ای ساده‌شده از نحوهٔ اجرای فراخوانی ابزار
exec_command توسط چارچوب آزمون Codex، بدون استفاده از سندباکس است:

Python

1
# Illustrative implementation of the exec_command tool call.
2

3
class ExecCommandToolCall:
4
cmd: str
5
workdir: str | None = None
6
shell: str | None = None
7
login: bool = True
8
timeout_ms: int = 10_000
9

10

11
def perform_exec_command(tool_call: ExecCommandToolCall):
12
program_and_args = [
13
tool_call.shell or os.environ.get("SHELL") or "/bin/sh",
14
"-lc" if tool_call.login else "-c",
15
tool_call.cmd,
16
]
17
child = subprocess.Popen(
18
program_and_args,
19
# workdir defaults to the turn's cwd, assumed here to be the process cwd.
20
cwd=Path(tool_call.workdir or ".").absolute(),
21
stdout=subprocess.PIPE,
22
stderr=subprocess.STDOUT,
23
)
24
output, exit_code = collect_output(child, timeout_ms=tool_call.timeout_ms)
25
return {"output": output, "exit_code": exit_code}

برای اجرای فرمان در سندباکس، چارچوب آزمون فراخوانی subprocess.Popen() را با spawn_command_under_sandbox() جایگزین می‌کند. چارچوب آزمون، پروفایل مجوز و در صورت نیاز پروکسی شبکه را فراهم می‌کند:

Python

1
# Honoring the exec_command tool call while enforcing sandbox constraints.
2

3
def perform_exec_command_with_sandboxing(
4
tool_call: ExecCommandToolCall,
5
permission_profile: PermissionProfile,
6
network_proxy: NetworkProxy | None,
7
):
8
# ...build program_and_args as in the previous example...
9
child = spawn_command_under_sandbox(
10
program_and_args=program_and_args,
11
cwd=Path(tool_call.workdir or ".").absolute(),
12
env=os.environ.copy(),
13
permission_profile=permission_profile,
14
network_proxy=network_proxy,
15
)
16
output, exit_code = collect_output(child, timeout_ms=tool_call.timeout_ms)
17
return {"output": output, "exit_code": exit_code}

ابزار exec_command همچنین به مدل اجازه می‌دهد برای یک فرمان مشخص، مجوزهای متفاوتی درخواست کند؛ اما تصمیم‌گیری دربارهٔ پذیرش درخواست با چارچوب آزمون است:

Python

1
class ExecCommandToolCall:
2
# ...command-related fields...
3

4
# Per-command sandbox override. Defaults to "use_default".
5
sandbox_permissions: Literal[
6
"use_default",
7
"with_additional_permissions",
8
"require_escalated",
9
] = "use_default"
10

11
# User-facing approval question; only for "require_escalated".
12
justification: str | None = None
13

14
# Expand network or filesystem access; only for "with_additional_permissions".
15
# AdditionalPermissions supports fine-grained options.
16
additional_permissions: AdditionalPermissions | None = None

وقتی use_default مشخص شود، چارچوب آزمون از پیکربندی پیش‌فرض سندباکس برای همان نوبت استفاده می‌کند. with_additional_permissions دسترسی گسترده‌تر درون سندباکس را درخواست می‌کند، اما require_escalated درخواست اجرای خارج از آن است. چارچوب آزمون پیش از اجرای فرمان، درخواست را بر اساس ترجیحات کاربر ارزیابی می‌کند. (برای مثال، Codex ممکن است مستقیماً از کاربر تأیید بخواهد یا درخواست را به بازبینی خودکار⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) بفرستد.) اگر اجرا مجاز شود، Codex مقادیر مناسب permission_profile و network_proxy را همراه با آرگومان‌های فرمان از ExecCommandToolCall اصلی، به perform_exec_command_with_sandboxing() می‌فرستد.

ابزار پوسته، استفاده‌کنندهٔ اصلی spawn_command_under_sandbox() است. چارچوب آزمون از زیرساخت سندباکس خود برای عملیات دیگری مانند خواندن و تغییر فایل‌های محلی نیز استفاده می‌کند. این استفادهٔ مجدد به چارچوب آزمون محدود نیست: همان‌طور که بعداً خواهیم دید، فرمان codex sandbox به شما امکان می‌دهد اجرای فرمان در سندباکس را به ابزارهای خود اضافه کنید. در ادامه، نحوهٔ تعریف پروفایل‌های مجوز را بررسی می‌کنیم.

پیکربندی سندباکس

پروفایل مجوز نام‌گذاری‌شده به شما امکان می‌دهد محدودیت‌های یکسان سیستم فایل و شبکه را در پروژه‌های مختلف به کار ببرید. می‌توانید پروفایل‌های خود را در بخش [permissions] فایل config.toml تعریف کنید. برای مثال، پیکربندی زیر پروفایلی به نام dev تعریف می‌کند که پروفایل داخلی :workspace را گسترش می‌دهد⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود):

TOML

1
# Use the dev profile by default.
2
default_permissions = "dev"
3

4
[permissions.dev]
5
# This is displayed when /permissions is run in the Codex CLI.
6
description = "Development with extra read-only protections."
7

8
# A profile can be derived from an existing profile.
9
# Profiles starting with ":" are provided by Codex.
10
extends = ":workspace"
11

12
[permissions.dev.filesystem]
13
"~/build-cache" = "write"
14

15
[permissions.dev.filesystem.":workspace_roots"]
16
".devcontainer" = "read"
17
".vscode" = "read"
18
"**/*.env" = "deny"
19
"secrets" = "deny"

پروفایل dev دسترسی نوشتن در ~/build-cache را اضافه می‌کند و محدودیت‌های بیشتری بر فایل‌های فضای کاری می‌گذارد. مدخل‌های سیستم فایل می‌توانند دسترسی فقط‌خواندنی (read) یا خواندن‌ونوشتن (write) بدهند، یا دسترسی را به‌کلی مسدود کنند (deny).

جدول :workspace_roots به شما امکان می‌دهد برای مسیرهای نسبی به ریشه‌های فضای کاری پروژه، قواعدی تعریف کنید. به‌طور پیش‌فرض، رابط خط فرمان Codex پوشهٔ کاری خود را تنها ریشهٔ فضای کاری در نظر می‌گیرد، اما برنامهٔ دسکتاپ ChatGPT از پوشه‌های کد منبع پروژه استفاده می‌کند. Codex هر قاعده را روی همهٔ ریشه‌ها اعمال می‌کند؛ بنابراین مدخل .vscode در dev، پوشهٔ .vscode را زیر هر ریشه فقط‌خواندنی می‌کند.

dev علاوه بر قواعد خودش، تدابیر حفاظتی زیر را از :workspace به ارث می‌برد:

TOML

1
[permissions.":workspace".filesystem.":workspace_roots"]
2
".agents" = "read"
3
".aws" = "read"
4
".codex" = "read"
5
".git" = "read"

مجوزهای شبکه

برای پیکربندی شبکهٔ سندباکس در Codex، به‌طور کلی سه گزینه وجود دارد:

  • غیرفعال‌کردن تمام دسترسی‌های شبکه (پیش‌فرض پروفایل :workspace)

  • فعال‌کردن دسترسی کامل و مستقیم به شبکه (پیش‌فرض پروفایل :danger-full-access)

  • محدودکردن دسترسی شبکه به یک پروکسی که بر اساس پروفایل مجوز تصمیم می‌گیرد چه ترافیکی را عبور دهد


برای دادن دسترسی مستقیم شبکه به
dev، مقدار permissions.dev.network.enabled = true را در سطح بالای config.toml تنظیم کنید. وقتی پروکسی شبکه غیرفعال باشد، این تنظیم دسترسی کامل به شبکه می‌دهد.

برای محدودکردن dev به مجموعه‌ای از دامنه‌ها، پروکسی شبکه را فعال و قواعد دامنهٔ آن را پیکربندی کنید:

TOML

1
[permissions.dev.network]
2
enabled = true
3

4
[permissions.dev.network.domains]
5
"*.openai.com" = "allow"
6
# Allow requests to local services by hostname or by IPv4/IPv6 loopback address.
7
"localhost" = "allow"
8
"127.0.0.1" = "allow"
9
"::1" = "allow"
10
"evil.example" = "deny"
11

12
[features]
13
# If neither local config nor managed requirements enable the proxy,
14
# this profile allows direct network access; domain rules are not enforced.
15
network_proxy = true

قواعد دامنه از نام‌های دقیق و الگوهای دارای نویسهٔ عام پشتیبانی می‌کنند و قواعد صریح منع دسترسی بر قواعد اجازهٔ دسترسی اولویت دارند. درخواست‌های دامنه‌های دیگر به تأیید نیاز دارند یا مسدود می‌شوند؛ توضیح این رفتار در بخش پروکسی شبکه در ادامه آمده است.

لایه‌بندی پیکربندی و اعمال محدودیت‌ها

کاربران می‌توانند تنظیمات پیش‌فرض مشترکی برای پروژه‌ها تعیین کنند و آن‌ها را برای یک پروژهٔ مورداعتماد مشخص تغییر دهند. مدیران سازمان‌ها نیز ممکن است بخواهند تنظیمات پیش‌فرض کاربران را تعیین کنند و مشخص کنند کاربران کدام تنظیمات را می‌توانند تغییر دهند. Codex با پیکربندی لایه‌ای و الزامات مدیریت‌شده از هر دو نیاز پشتیبانی می‌کند.

همان‌طور که در بخش اولویت پیکربندی⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) توضیح داده شده است، Codex تنظیمات چند فایل config.toml را ادغام می‌کند. جدول‌ها به‌صورت بازگشتی ادغام می‌شوند و هنگام تعارض مقادیر، منبع دارای اولویت بالاتر ملاک قرار می‌گیرد. آرایه‌ها به‌طور کامل جایگزین می‌شوند.

به همین دلیل، پروفایل‌های مجوز برای مسیرهای سیستم فایل و دامنه‌های شبکه از جدول استفاده می‌کنند. هر تیم می‌تواند مدخل‌های جداگانه را در پیکربندی خود اضافه یا بازنویسی کند و تغییرات سایر مدخل‌های پیکربندی پایهٔ سازمان را به‌طور خودکار به ارث ببرد:

TOML

1
[permissions.dev.filesystem.":workspace_roots"]
2
".idea" = "read"
3

4
[permissions.dev.network.domains]
5
"example.com" = "allow"

مدیران همچنین می‌توانند از طریق requirements.toml، ‏الزامات مدیریت‌شده⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) ارائه دهند تا گزینه‌های پیکربندی کاربران را محدود کنند. این الزامات می‌توانند از منابع متعددی، ازجمله فایل‌های سیستم و خط‌مشی ارائه‌شده از طریق ابر، دریافت شوند. یکی از کاربردهای رایج، تعیین allowed_permission_profiles برای محدودکردن مجموعهٔ پروفایل‌های مجوزی است که کاربر سازمانی می‌تواند انتخاب کند. برای مثال، مدیر می‌تواند الزامات ابری زیر را تعیین کند:

TOML

1
default_permissions = ":read-only"
2

3
[allowed_permission_profiles]
4
":read-only" = true
5
":danger-full-access" = false

الزامات ابری بر فایل الزامات سیستم در /etc/codex/requirements.toml اولویت دارند؛ بنابراین هیچ مدخلی در آن فایل نمی‌تواند تنظیم صریح ":danger-full-access" = false در بالا را لغو کند. مشخص‌نکردن :workspace به لایهٔ دیگری از الزامات اجازه می‌دهد آن مدخل را تعیین کند. پروفایل‌هایی که مقدار مدخلشان false است یا در جدول ادغام‌شدهٔ نهایی وجود ندارند، در دسترس نخواهند بود.

این تفکیک به سازمان‌ها امکان می‌دهد محدودیت‌ها را اعمال کنند و کاربران نیز پیکربندی خود را در چارچوب آن محدودیت‌ها تنظیم کنند. پروفایل‌های مجوز حاصل را می‌توان در چارچوب آزمون به کار برد یا مستقیماً روی یک فرمان اعمال کرد؛ در ادامه به این موضوع می‌پردازیم.

استفاده از فرمان codex sandbox

رابط خط فرمان Codex، فرمان sandbox را ارائه می‌دهد تا اجرای هر فرمان دلخواه با یک پروفایل مجوز تعریف‌شده در پیکربندی Codex آسان شود. معمولاً از این قابلیت برای آزمودن پروفایل استفاده می‌شود تا مطمئن شویم سندباکس جلوی رفتاری را می‌گیرد که برای مسدودکردن آن طراحی شده است.

برای مثال، فرمان زیر تلاش می‌کند VS Code را طوری پیکربندی کند که هنگام ذخیره‌کردن، یک قالب‌بند خودکار مخرب اجرا شود. با فرض اینکه .vscode از قبل وجود دارد، پروفایل dev تعریف‌شده در بالا باید این نوشتن را مسدود کند، چون آن پوشه فقط‌خواندنی است (codex sandbox به‌طور پیش‌فرض cwd را ریشهٔ فضای کاری در نظر می‌گیرد):

Bash

1
codex sandbox --permission-profile dev -- \
2
bash -c 'cat > .vscode/settings.json' <<'JSON'
3
{
4
"prettier.prettierPath": "./node_modules/evil-prettier",
5
"[typescript]": {
6
"editor.defaultFormatter": "esbenp.prettier-vscode",
7
"editor.formatOnSave": true
8
}
9
}
10
JSON

در عمل نیز این فرمان در macOS با خطای زیر شکست می‌خورد:

متن ساده

1
bash: .vscode/settings.json: Operation not permitted

فرمان codex sandbox سازوکار سندباکس Codex را مستقل از نشست عامل در دسترس قرار می‌دهد. می‌توانید با همان زبان پیکربندی و سازوکار اعمال محدودیت ویژهٔ هر پلتفرم، فرمان‌های اجراشده توسط ابزارهای خود را محدود کنید.

مثال: اجرای سرور MCP در سندباکس

برای یک سرور MCP مبتنی بر stdio که در config.toml پیکربندی شده است، چارچوب آزمون Codex تلاشی نمی‌کند فرمان راه‌اندازی سرور را در سندباکس اجرا کند. Codex نمی‌تواند با اطمینان تشخیص دهد آن سرور به کدام فایل‌ها یا سرویس‌های شبکه نیاز دارد؛ بنابراین اعمال پروفایل پیش‌فرض سندباکس ممکن است پیکربندی‌ای را که در حالت عادی درست کار می‌کند، مختل سازد.

برای مثال، روش استاندارد پیکربندی سرور MCP ‏@modelcontextprotocol/server-memory⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) برای استفاده با Codex به این صورت است:

TOML

1
[mcp_servers.memory]
2
command = "npx"
3
args = [
4
"-y",
5
"@modelcontextprotocol/server-memory@1.0.0"
6
]
7

8
[mcp_servers.memory.env]
9
MEMORY_FILE_PATH = "~/mcp-data/memory.jsonl"

از آنجا که این فرمان npx خارج از سندباکس اجرا می‌شود، می‌تواند با همان مجوزهای کاربری که Codex را اجرا کرده است، فایل بنویسد و درخواست شبکه ارسال کند؛ این سطح دسترسی بیش از حد لازم است. برای محدودکردن آن، می‌توانیم پروفایل مجوزی به نام memory-mcp تعریف کنیم و سپس فرمان اصلی npx را از طریق codex sandbox --permission-profile memory-mcp اجرا کنیم تا محل‌های مجاز برای نوشتن سرور محدود و دسترسی آن به شبکه مسدود شود:

TOML

1
[permissions.memory-mcp.filesystem]
2
# Allow broad reads for Node.js/npm dependencies and configuration.
3
":root" = "read"
4
"~/.npm" = "write"
5
"~/mcp-data" = "write"
6

7
[permissions.memory-mcp.network]
8
enabled = false
9

10
[mcp_servers.memory]
11
command = "codex"
12
args = [
13
"sandbox",
14
"--permission-profile",
15
"memory-mcp",
16
"--",
17
"npx",
18
"--offline",
19
"@modelcontextprotocol/server-memory@1.0.0"
20
]
21

22
[mcp_servers.memory.env]
23
MEMORY_FILE_PATH = "~/mcp-data/memory.jsonl"

پیش از راه‌اندازی سرور، پوشهٔ دادهٔ آن را بسازید و نسخهٔ ثابت‌شدهٔ بسته را در حافظهٔ نهان npm قرار دهید. به این ترتیب، npx --offline می‌تواند سرور را با پروفایلی اجرا کند که دسترسی به شبکه را غیرفعال می‌کند:

Bash

1
# The sandbox can write to this folder, but it cannot create it.
2
mkdir -p ~/mcp-data
3

4
# Installing the MCP server requires network access.
5
npx -y --package=@modelcontextprotocol/server-memory@1.0.0 -c true

پس از قرارگرفتن بسته در حافظهٔ نهان، Codex می‌تواند سرور حافظه را بدون دسترسی به شبکه راه‌اندازی کند؛ نوشتن نیز به حافظهٔ نهان npm و پوشهٔ دادهٔ سرور محدود می‌شود.

پیاده‌سازی سندباکس Codex

پیاده‌سازی سندباکس، پروفایل مجوز را به محدودیت‌هایی تبدیل می‌کند که سیستم‌عامل اعمال می‌کند. منطق اصلی پردازش درخواست و خط‌مشی پروکسی شبکه در هر سه سیستم‌عامل اصلی مشترک است، اما راه‌اندازی پروکسی و یکپارچه‌سازی آن با سندباکس به سیستم‌عامل بستگی دارد. ابتدا پروکسی مشترک و سپس پیاده‌سازی‌های macOS، لینوکس و ویندوز را بررسی می‌کنیم.

پروکسی شبکه

برای اعمال محدودیت‌های شبکهٔ پروفایل مجوز، چارچوب آزمون یک پروکسی شبکه راه‌اندازی می‌کند و سندباکس را طوری پیکربندی می‌کند که اتصال به آن مجاز، اما اتصال مستقیم به میزبان‌های خارجی مسدود باشد. پروکسی هر درخواست را با قواعد دامنهٔ پروفایل تطبیق می‌دهد تا مشخص کند آن را ارسال کند یا نه.

در محل نگهداری Codex، پروکسی شبکه در بستهٔ codex-network-proxy⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) پیاده‌سازی شده است. چارچوب آزمون از آن به‌عنوان کتابخانه استفاده می‌کند، اما می‌توان آن را به‌صورت یک ابزار خط فرمان مستقل⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) نیز ساخت. وقتی codex-network-proxy فعال شود، به‌طور پیش‌فرض هم یک پروکسی HTTP و هم یک پروکسی SOCKS5 راه‌اندازی می‌کند. نشانی این پروکسی‌ها از طریق متغیرهای محیطی به فرایندی که سندباکس ایجاد می‌کند، منتقل می‌شود. علاوه بر تزریق متغیرهای محیطی استاندارد مانند HTTP_PROXY، ‏HTTPS_PROXY و ALL_PROXY، تعدادی از متغیرهای محیطی شناخته‌شدهٔ مختص برنامه‌ها⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود)، مانند PIP_PROXY، نیز تزریق می‌شوند. البته همهٔ برنامه‌ها از این متغیرهای محیطی پیروی نمی‌کنند. اگر برنامه‌ای برای اتصال مستقیم به میزبان خارجی تلاش کند، محدودیت‌های سندباکسِ سیستم‌عامل آن را مسدود می‌کنند؛ در بخش‌های مربوط به هر پلتفرم در ادامه، این موضوع توضیح داده شده است.

پروکسی شبکه مسئول اعمال محدودیت‌های شبکه‌ای است که در پروفایل مجوز تعریف شده‌اند. برای مثال، پروفایل dev که پیش‌تر دیدیم، درخواست‌ها به *.openai.com را مجاز می‌کند و درخواست‌ها به evil.example را صراحتاً مسدود می‌کند. وقتی مقصد درخواست دامنه‌ای باشد که با هیچ قاعدهٔ اجازه یا منع دسترسی مطابقت ندارد، پروکسی می‌تواند درخواست را معلق نگه دارد و تصمیم‌گیری دربارهٔ تأیید آن را به چارچوب آزمون بسپارد. مانند مثال فرمان پوسته، Codex ممکن است مستقیماً از کاربر تأیید بخواهد یا درخواست را به بازبینی خودکار⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) بفرستد. پس از دریافت تصمیم، پروکسی یا اجازه می‌دهد درخواست ادامه پیدا کند، یا آن را با پاسخ خطا رد می‌کند.

ترتیب این مراحل مهم است، چون حتی یک جست‌وجوی DNS هم می‌تواند اطلاعات کدگذاری‌شده در نام میزبان را افشا کند. بنابراین پروکسی فقط پس از اطمینان از مجاز یا تأییدشده‌بودن نام میزبان درخواستی، آن را به نشانی تبدیل می‌کند. توجه کنید که قواعد گستردهٔ دارای نویسهٔ عام یا دسترسی به سرویس‌های DNS همچنان می‌توانند خروج غیرمجاز داده از طریق DNS را ممکن کنند.

macOS

در macOS، ‏Codex از Seatbelt⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) استفاده می‌کند؛ سازوکار سندباکس اپل که محدودیت‌هایش در سطح هسته اعمال می‌شوند. خط‌مشی‌های Seatbelt با زبان پروفایل سندباکس (SBPL) نوشته می‌شوند؛ زبانی مبتنی بر Scheme برای بیان محدودیت‌های سندباکس. Codex، ‏Seatbelt را از طریق فرمان /usr/bin/sandbox-exec در macOS فراخوانی می‌کند. این فرمان مانند codex sandbox، ابتدا گزینه‌های توصیف‌کنندهٔ سندباکس و سپس فرمان موردنظر برای اجرا را دریافت می‌کند:

Bash

1
sandbox-exec -p PROFILE [-Dkey=value]* -- PROG ARGS...

PROFILE یک رشتهٔ SBPL حاوی مدخل‌های پیکربندی سندباکس است. برای مثال، قطعه‌کد SBPL زیر در خط‌مشی سندباکس، /dev/null و /dev/zero را قابل‌خواندن و قابل‌نوشتن می‌کند:

Scheme

1
(allow file-read* file-test-existence file-write-data
2
(literal "/dev/null")
3
(literal "/dev/zero"))

وقتی پروکسی شبکه در یک فراخوانی سندباکس فعال باشد، قواعدی مانند نمونهٔ زیر به پروفایل تزریق می‌شوند تا اتصال‌ها به درگاه‌های محلی مناسب محدود شوند:

Scheme

1
; local HTTP proxy launched by Codex
2
(allow network-outbound (remote ip "localhost:3128"))
3

4
; local SOCKS proxy launched by Codex
5
(allow network-outbound (remote ip "localhost:8081"))


پروفایل پایهٔ Codex با
(deny default) آغاز می‌شود؛ بنابراین اتصال‌های خروجی مسدود می‌مانند، مگر آنکه صراحتاً مجاز شده باشند.

در نهایت، SBPL می‌تواند با استفاده از (param) شامل جای‌نگهدار باشد:

Scheme

1
; Pass -DWRITABLE_ROOT_0=/path/to/dir to specify a folder that cannot be removed.
2
(deny file-write-unlink
3
(require-all
4
(literal (param "WRITABLE_ROOT_0"))
5
(vnode-type DIRECTORY)))

این جای‌نگهدارها با گزینه‌های -Dkey=value ارسال‌شده به sandbox-exec مقداردهی می‌شوند.

Codex برای پیاده‌سازی API سندباکس خود، از یک خط‌مشی پایه⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) شروع می‌کند و فهرست آرگومان‌های⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) sandbox-exec را می‌سازد؛ سپس با استفاده از permission_profile و سایر اطلاعات زمینه‌ای، آن را اصلاح می‌کند تا پروفایل کامل Seatbelt ساخته شود. پروفایل حاصل و آرگومان‌های -D همراه آن، محدودیت‌های اعمال‌شده توسط Seatbelt را پیکربندی می‌کنند؛ پروکسی شبکه نیز قواعد تکمیلی شبکه را اعمال می‌کند. پس از آماده‌شدن فهرست کامل آرگومان‌ها، فراخوانی sandbox-exec ساده است.

تولید SBPL صحیح دشوار است، چون اپل این زبان را برای استفادهٔ توسعه‌دهندگان شخص ثالث مستند نکرده است. در واقع، در man sandbox-exec عبارت The sandbox-exec command is DEPRECATED آمده است؛ تابع کتابخانه‌ای sandbox_init() که در man 3 sandbox_init مستند شده نیز منسوخ اعلام شده است. با وجود هشدار منسوخ‌شدن، macOS همچنان پروفایل‌های Seatbelt را در /usr/share/sandbox ارائه می‌دهد و نرم‌افزارهای شخص ثالث، ازجمله Google Chrome و Chromium⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود)، همچنان به Seatbelt متکی‌اند. بنابراین قصد داریم در آیندهٔ قابل‌پیش‌بینی همچنان از Seatbelt استفاده کنیم.

لینوکس

Codex برای ایجاد سندباکس در لینوکس، از ترکیب bubblewrap⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) ‏(bwrap)، ابزار خط فرمان ساخت محیط‌های مجزا، و seccomp-bpf⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود)، سازوکار هستهٔ لینوکس برای فیلترکردن فراخوانی‌های سیستمی، استفاده می‌کند. یک ابزار کمکی داخلی به نام codex-linux-sandbox راه‌اندازی را هماهنگ می‌کند. این ابزار مانند sandbox-exec در macOS، ابتدا پیکربندی سندباکس و سپس فرمان موردنظر برای اجرا را دریافت می‌کند:

Bash

1
codex-linux-sandbox SANDBOX_ARGS... -- PROG ARGS...

وقتی جداسازی سیستم فایل یا مسیریابی از طریق پروکسی لازم باشد، codex-linux-sandbox برای ایجاد محیط اولیهٔ سندباکس، bwrap را فراخوانی می‌کند. سپس bwrap، فرمان codex-linux-sandbox --apply-seccomp-then-exec را درون آن اجرا می‌کند. این فراخوانی دوم، پیش از اجرای فرمان کاربر، با استفاده از seccomp-bpf محدودیت‌های بیشتری اعمال می‌کند.

Codex برای ساخت محیط اولیهٔ سندباکس از bubblewrap استفاده می‌کند تا در یک فضای نام مجزای mount، نمایی از سیستم فایل بسازد که منعکس‌کنندهٔ قواعد سیستم فایل در پروفایل مجوز باشد. از آنجا که این ابزار پایهٔ پیاده‌سازی سندباکس است، Codex نسخه‌ای از bwrap را همراه خود ارائه می‌دهد تا در صورت نصب‌نبودن آن توسط کاربر، قابل‌استفاده باشد؛ اما در صورت وجود، نسخهٔ نصب‌شدهٔ سازگارِ ⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود)bwrap⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) در PATH را ترجیح می‌دهد. در عمل مشاهده شده است که برخی توزیع‌های لینوکس، دسترسی به فضاهای نام کاربر را به‌طور پیش‌فرض غیرفعال می‌کنند⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود)، اما برای bwrap سیستم استثنا قائل می‌شوند.

همچنین bwrap مانند sandbox-exec، ابتدا پیکربندی سندباکس و سپس فرمانی برای اجرا درون آن دریافت می‌کند. bwrap به‌جای زبان پیکربندی اختصاصی مانند SBPL، از پرچم‌های جداگانه برای پیکربندی استفاده می‌کند. Codex برای ایجاد نمای سیستم فایل، گزینه‌های زیر را به کار می‌برد:

  • --bind برای تعیین فایل یا پوشهٔ قابل‌نوشتن

  • --ro-bind برای تعیین فایل یا پوشهٔ فقط‌خواندنی

  • --perms 000 --tmpfs DIR --remount-ro DIR برای منع دسترسی به DIR

  • --perms 000 --ro-bind-data FD FILE برای منع دسترسی به FILE (که در آن FD توصیفگر فایلِ باز برای /dev/null است)

برای اعمال الگوهای glob منع دسترسی با این گزینه‌ها، Codex پیش از اجرای هر فرمان، آن‌ها را به مسیرهای مشخص تبدیل می‌کند. مسیرهای جدیدی که با الگو مطابقت دارند، به‌طور خودکار به محدودیت‌های سندباکس آن فرمان اضافه نمی‌شوند.

Codex گزینه‌هایی مانند --unshare-ipc و --unshare-pid را نیز مشخص می‌کند تا سندباکس نتواند به انواع دیگر منابع میزبان دسترسی پیدا کند؛ بنابراین تأثیر bubblewrap فراتر از قابل‌مشاهده‌بودن فایل‌هاست.

هنگام استفاده از bubblewrap، هرگاه شبکه غیرفعال باشد یا اتصال‌ها باید از پروکسی شبکه عبور کنند، Codex گزینهٔ --unshare-net را ارسال می‌کند تا یک فضای نام شبکهٔ جدید برای سندباکس ایجاد شود. سپس با استفاده از seccomp-bpf محدودیت‌های بیشتری بر فراخوانی‌های سیستمی شبکه و خانواده‌های سوکتِ در دسترس فرمان اعمال می‌کنیم.


به‌طور مشخص، از
بستهٔ seccompiler⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) برای کامپایل پویای یک برنامهٔ BPF بر اساس فیلترهای موردنظر⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) استفاده می‌کنیم و آن را روی فرایند راه‌انداز در سندباکس اعمال می‌کنیم تا محدودیت‌ها به کل درخت فرایند به ارث برسند. به همین دلیل، bwrap فرمان کاربر را مستقیماً اجرا نمی‌کند، بلکه راه‌انداز codex-linux-sandbox را با آرگومان‌های پیکربندی آن و سپس فرمان کاربر اجرا می‌کند:

Bash

1
bwrap BWRAP_ARGS... -- \
2
codex-linux-sandbox --apply-seccomp-then-exec CODEX_LINUX_SANDBOX_ARGS... -- \
3
PROG ARGS...

برای اعمال فیلترهای seccomp بدون امتیازهای ارتقایافته، راه‌انداز، پرچم no_new_privs لینوکس را فعال می‌کند⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود). این پرچم به فرایندهای فرزند به ارث می‌رسد و مانع از آن می‌شود که هنگام اجرای برنامه‌ای دیگر، مانند فایل اجرایی setuid، امتیازهای بیشتری به دست آورند.

فیلترهای seccomp به پیکربندی شبکه بستگی دارند. وقتی دسترسی به شبکه غیرفعال است، تعدادی از فراخوانی‌های سیستمی مرتبط با شبکه، مانند connect(2) و bind(2) را مسدود می‌کنیم. اما وقتی پروکسی شبکه در سندباکس فعال است، سوکت‌های IP را مجاز می‌کنیم تا دسترسی به شنوندهٔ TCP ایجادشده توسط codex-linux-sandbox ممکن باشد؛ درعین‌حال، ایجاد سوکت‌های مستقل دامنهٔ یونیکس را به‌طور پیش‌فرض مسدود می‌کنیم، چون ممکن است ناخواسته دسترسی به منابع میزبان را فراهم کنند.

اتصال به پروکسی شبکه

وقتی پیکربندی سندباکس استفاده از پروکسی شبکه را ایجاب کند، چارچوب آزمون Codex یک نمونه از پروکسی ایجاد می‌کند که می‌توان در چندین فراخوانی codex-linux-sandbox در همان رشتهٔ گفت‌وگوی Codex از آن استفاده کرد. هر سندباکس به راهی نیاز دارد تا از فضای نام شبکهٔ مجزای خود به این پروکسی مشترک دسترسی پیدا کند. Codex یک شنوندهٔ TCP لوپ‌بک در آن فضای نام فراهم می‌کند و ترتیبی می‌دهد که فرایندی خارج از سندباکس، اتصال‌های آن را بپذیرد و به پروکسی هدایت کند.

نمودارهای زیر این ساختار را برای یک نقطه پایان پروکسی نشان می‌دهند؛ در نمودار آخر، یک اتصال عبوری از آن نیز نمایش داده شده است. پیش از اجرای bubblewrap، ‏codex-linux-sandbox یک جفت سوکت یونیکس به‌عنوان کانال کنترل ایجاد می‌کند و از خود انشعاب می‌گیرد. فرایند فرزند، run_host_bridge() را اجرا می‌کند و منتظر می‌ماند تا توصیفگر فایل شنونده را از طریق آن کانال دریافت کند:

نمودار ایجاد فرایند codex-linux-sandbox توسط چارچوب آزمون Codex؛ این فرایند با انشعاب‌گیری، فرایند انتقال‌دهنده‌ای ایجاد می‌کند که از طریق کانال کنترل سوکت یونیکس به آن متصل است.

در این مثال، فرایند والد با استفاده از exec، تصویر برنامهٔ خود را با bwrap جایگزین می‌کند. این کار سندباکس را راه‌اندازی می‌کند و codex-linux-sandbox --apply-seccomp-then-exec را درون آن اجرا می‌کند و توصیفگر فایل کانال کنترل را نیز به آن می‌فرستد:

نموداری که نشان می‌دهد bwrap یک فضای نام شبکه برای سندباکس ایجاد می‌کند و codex-linux-sandbox را درون آن اجرا می‌کند؛ یک کانال کنترل سوکت یونیکس نیز آن را به فرایند انتقال‌دهندهٔ خارج از سندباکس متصل می‌کند.

در فضای نام شبکهٔ سندباکس، فراخوانی دوم codex-linux-sandbox یک شنوندهٔ TCP لوپ‌بک ایجاد می‌کند و توصیفگر فایل آن را از طریق سوکت می‌فرستد. شنونده همچنان به فضای نام شبکهٔ سندباکس وابسته می‌ماند؛ به این ترتیب، فرایند فرزندی که خارج از سندباکس باقی مانده است می‌تواند اتصال‌های برنامه‌های داخل سندباکس را بپذیرد و هم‌زمان اتصال‌های بالادستی خود را در فضای نام شبکهٔ میزبان باز کند. پس از واگذاری، هر دو فرایند توصیفگرهای کانال کنترل خود را می‌بندند و فرایند داخل سندباکس نیز نسخهٔ خود از شنونده را می‌بندد.

پس از آماده‌شدن شنوندهٔ TCP، فرایند داخل سندباکس مقدار مناسب را برای HTTP_PROXY⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) و متغیرهای محیطی مرتبط تنظیم می‌کند تا به آن شنونده اشاره کنند. سپس، پیش از انشعاب فرایند و اجرای فرمان کاربر، seccomp را اعمال می‌کند:

نمودار اتصال یک برنامهٔ داخل سندباکس به شنوندهٔ TCP لوپ‌بک؛ یک فرایند انتقال‌دهندهٔ codex-linux-sandbox در خارج از سندباکس، ترافیک را به پروکسی شبکهٔ Codex هدایت می‌کند.

فرایند خارج از سندباکس، شنونده را باز نگه می‌دارد. برای هر اتصال پذیرفته‌شده، اتصالی به پروکسی پیکربندی‌شده باز می‌کند و داده‌ها را در هر دو جهت انتقال می‌دهد.

این سازوکار تکمیلی، فضای نام شبکهٔ اختصاصی شامل یک رابط لوپ‌بک مجزا را در اختیار فرمان می‌گذارد. در macOS، ‏Seatbelt به فرمان اجازه می‌دهد مستقیماً به درگاه‌های مشخص‌شده روی رابط لوپ‌بک میزبان متصل شود. اما در لینوکس، فرمان به شنونده‌ای در فضای نام مجزای خود متصل می‌شود و فرایندی خارج از سندباکس، این اتصال‌ها را به پروکسی پیکربندی‌شده هدایت می‌کند. واگذاری توصیفگر، این اتصال را بدون در دسترس قراردادن فضای نام شبکهٔ میزبان برای فرمان ممکن می‌کند.

ویندوز

اوایل امسال، سندباکس را در ویندوز پیاده‌سازی کردیم و دربارهٔ تلاش‌هایمان در این زمینه نوشتیم. از آن زمان، مایکروسافت کتابخانه‌ای به نام MXC را همراه با قابلیت‌های جدیدی برای جداسازی فرایندها در سیستم‌عامل ویندوز منتشر کرده است. در حال حاضر، سندباکس فعلی خود را با سندباکسی مبتنی بر کتابخانهٔ MXC جایگزین می‌کنیم.

MXC چیست؟

MXC ‏(Microsoft eXecution Container) یک سامانهٔ اجرای کد در سندباکس⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) از مایکروسافت است که از چندین سازوکار زیربنایی برای محصورسازی در ویندوز، لینوکس و macOS پشتیبانی می‌کند. Codex در دستگاه‌های ویندوزی سازگار از سندباکسی مبتنی بر MXC پشتیبانی می‌کند که با استفاده از جداسازی بومی فرایندها، فرمان‌ها را در محیط فعلی کاربر محدود می‌سازد.

در حال گذار به MXC هستیم تا ضمن بهبود امنیت و سهولت استفاده، چند محدودیت سندباکس فعلی ویندوز را نیز برطرف کنیم:

  • نیاز به دسترسی ارتقایافته یا مدیریتی برای راه‌اندازی سندباکس

  • پرهزینه و کند بودن عملیات بررسی و تنظیم ACL

  • باقی‌ماندن وضعیت راه‌اندازی سندباکس روی دستگاه میزبان، شامل

    • فهرست‌های کنترل دسترسی (ACL)

    • قواعد دیوار آتش

    • حساب‌های کاربری سندباکس

    • فایل‌های لایهٔ کنترل

MXC یک الگوی پیکربندی JSON⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود) ارائه می‌دهد. Codex با استفاده از کیت توسعهٔ نرم‌افزار MXC⁠(در یک پنجره جدید باز می‌شود)، درخواستی برای اجرا می‌سازد که از این الگو پیروی می‌کند و شامل فرمان، پوشهٔ کاری، محیط و مجوزهاست. این مجوزها، دسترسی به سیستم فایل و شبکه و نیز منابع ویندوز مانند دسکتاپ و کلیپ‌بورد را پوشش می‌دهند.

تبدیل خط‌مشی به فراخوانی MXC

Codex برای ایجاد تعادل میان سازگاری و امنیت، برای چند مورد از کنترل‌ها تنظیمات ثابتی به کار می‌برد. خواندن رجیستری را مجاز می‌کند و دسترسی به Win32k و دسکتاپ را که PowerShell هنگام راه‌اندازی نیاز دارد، حفظ می‌کند. دسترسی به کلیپ‌بورد، تزریق ورودی و کنترل دسکتاپ و تنظیمات سیستم غیرفعال است. در نهایت، به MXC اجازه داده نمی‌شود به‌عنوان راهکار جایگزین، مجوزهای سیستم فایل میزبان را تغییر دهد.

Codex قواعد سیستم فایل و شبکهٔ پروفایل مجوز را به پیکربندی MXC تبدیل می‌کند. با استفاده از پروفایل dev قبلی و با این فرض‌ها:

  • C:\، D:\ و Z:\ تنها درایوهای محلی دستگاه هستند.

  • ریشهٔ فضای کاری و پوشهٔ کاری، C:\work\demo است.

  • پوشهٔ خانگی کاربر D:\Users\dev است؛ بنابراین ~/build-cache به مسیر D:\Users\dev\build-cache تبدیل می‌شود.

  • الگوی glob منع دسترسی فقط با C:\work\demo\config\dev.env و C:\work\demo\config\prod.env مطابقت دارد.

تنظیمات متناظر MXC شامل موارد زیر خواهد بود:

JSON

1
{
2
...
3
"filesystem": {
4
"readwritePaths": [
5
"C:\\work\\demo",
6
"D:\\Users\\dev\\build-cache",
7
...
8
],
9
"readonlyPaths": [
10
"C:\\",
11
"D:\\",
12
"Z:\\",
13
"C:\\work\\demo\\.agents",
14
"C:\\work\\demo\\.aws",
15
"C:\\work\\demo\\.codex",
16
"C:\\work\\demo\\.devcontainer",
17
"C:\\work\\demo\\.git",
18
"C:\\work\\demo\\.vscode",
19
...
20
],
21
"deniedPaths": [
22
"C:\\work\\demo\\config\\dev.env",
23
"C:\\work\\demo\\config\\prod.env",
24
"C:\\work\\demo\\secrets"
25
]
26
},
27
"network": {
28
"egress": {
29
"default": "deny",
30
"allow": [{
31
"to": [
32
{"cidr": "127.0.0.0/8"},
33
{"cidr": "::1/128"}
34
]
35
}]
36
},
37
"ingress": {
38
"default": "deny",
39
"hostLoopback": "allow"
40
}
41
},
42
...
43
}

دسترسی به ریشهٔ درایو

خط‌مشی سیستم فایل MXC به‌طور پیش‌فرض دسترسی را مسدود می‌کند. بنابراین Codex برای ریشهٔ درایوهای محلی مجوزهای فقط‌خواندنی اضافه می‌کند تا دسترسی گستردهٔ خواندنِ مجاز در این پروفایل فراهم شود. این مجوزها به‌صورت بازگشتی و در چارچوب مجوزهای فعلی کاربر در سیستم‌عامل اعمال می‌شوند.

یک نکتهٔ ظریف: مجوزهای نوشتن در ریشهٔ درایو به‌صورت بازگشتی اعمال نمی‌شوند؛ بنابراین Codex آن‌ها را گسترش می‌دهد تا فایل‌ها و پوشه‌های موجود مستقیماً زیر ریشهٔ درایو را نیز شامل شوند.

تعارض مجوزها

مجوز مسیرهای مشخص‌تر بر مجوز مسیرهای بالادست اولویت دارد؛ بنابراین C:\work\demo می‌تواند زیر C:\ فقط‌خواندنی، قابل‌نوشتن باشد، درحالی‌که C:\work\demo\.git همچنان فقط‌خواندنی باقی می‌ماند.

وقتی نگارش‌های متفاوت مسیر یا نام‌های مستعار از طریق پیوند نمادین یا junction به یک مسیر اشاره کنند، MXC مجوز سخت‌گیرانه‌تر را اعمال می‌کند: منع دسترسی بر فقط‌خواندنی، و فقط‌خواندنی بر خواندن‌ونوشتن اولویت دارد.

الگوهای glob منع دسترسی

MXC برای منع دسترسی فقط مسیرهای مشخص را می‌پذیرد؛ بنابراین Codex پیش از اجرا، الگوهای glob منع دسترسی را به فایل‌ها و پوشه‌های مطابق با آن‌ها تبدیل می‌کند. مسیرهای جدیدی که با الگوی glob مطابقت دارند، هنگام اجرای فرمان به‌طور خودکار اضافه نمی‌شوند.

دسترسی به شبکه

قواعد دامنه مانند *.openai.com توسط پروکسی شبکهٔ مشترک Codex که پیش‌تر توضیح دادیم، اعمال می‌شوند. Codex این پروکسی را خارج از سندباکس اجرا می‌کند و نشانی‌های آن را از طریق همان متغیرهای محیطی استاندارد *_PROXY که پیش‌تر گفتیم، به فرمان می‌فرستد. MXC اتصال‌های مستقیم خارجی را مسدود می‌کند، اما اتصال‌های لوپ‌بک میزبان، ازجمله دسترسی به پروکسی را مجاز می‌داند. سایر سرویس‌های محلی همچنان در دسترس می‌مانند.

در macOS، لینوکس و ویندوز، چارچوب آزمون از همان API سندباکس برای اجرای فرمان‌ها با پروفایل مجوز استفاده می‌کند. پیاده‌سازی‌های ویژهٔ هر پلتفرم، راه‌اندازی لازم برای اعمال این محدودیت‌ها را انجام می‌دهند.

ساخت ابزار بر پایهٔ سندباکس Codex

نوشتن و اجرای کد، راهی انعطاف‌پذیر در اختیار عامل‌ها می‌گذارد تا مسائلی فراتر از توسعهٔ نرم‌افزار را حل کنند. سندباکس Codex به آن‌ها امکان می‌دهد از این قابلیت در محیط فعلی کاربر، با محدودیت‌های صریح برای دسترسی به سیستم فایل و شبکه، استفاده کنند. این سندباکس یک جزء پایهٔ قابل‌استفادهٔ مجدد در چارچوب آزمون است و فرمان codex sandbox آن را در اختیار ابزارهایی قرار می‌دهد که خودتان می‌سازید.

با برعهده‌گرفتن وظایف بیشتر توسط عامل‌ها، می‌خواهیم استفاده از سندباکس را برای ابزارها و محیط‌های بیشتری عملی کنیم. برای این کار، باید پیکربندی مجوزها را آسان‌تر کنیم و هرگاه سازوکارهای حفاظتی بهتری در سیستم‌عامل‌ها فراهم شدند، از آن‌ها بهره بگیریم. هدف ما گسترش توانایی‌های عامل‌هاست، درحالی‌که اختیار تعیین دسترسی‌های آن‌ها در دست انسان‌ها باقی بماند.

نویسنده

OpenAI

قدردانی

از دیوید ویزن، چارلی ویمز، ویات بهالودیا و فوتیس چانتزیس برای مشارکت در تهیهٔ این مطلب، صمیمانه سپاسگزاریم.