Sam Altman’s remarks at the United Nations Security Council

Today, OpenAI CEO Sam Altman addressed the United Nations Security Council on artificial intelligence. He discussed AI’s potential to expand opportunity, the importance of keeping powerful systems under human control, and the need for international cooperation on AI safety.

Thank you, Mr. President and your Excellencies. I’m honored to be here and to be able to speak with you all at this important time.

We have been talking about artificial intelligence for years, but it feels different in recent weeks and months. Rapid model progress has made the timeline feel more compressed, the upside more tangible, but also the stakes and the risks more immediate.

We have a choice in front of us. AI can either be more like a new Renaissance of creativity and discovery, or more like a new Industrial Revolution of upheaval and disarray.

The Renaissance was a time when new tools, new ideas, and new institutions expanded what people believed they could do. AI can play that role for our time. I believe that people are much more capable than they imagine themselves to be, but have been held back by limited technology that was meant to empower but instead distracts and often steals attention.

The best version of AI is not about making people cogs in a giant machine, or optimizing every part of life until the human parts disappear. It is about giving people more agency in an ever more complex world: more ability to learn, to create, discover, build, participate. There are many things that AI cannot—and should not—automate.

AI should be built for people, not simply to turn the crank of the machines faster for their own sake. Some of the things people working to build AI have said are so dystopian that they sound like the plot of bad science fiction movies.

Anything this powerful is also intimidating. This moment is complicated as we feel both tremendous potential and very understandable anxiety at the same time.

These models can help people discover new knowledge: new medicines, better health care, stronger education, and build more productive economies. They can be new tools for people to pursue dreams and ambition that today feel out of reach. The complexity of life has increased so dramatically for the average person. AI can be a defensive tool against this complexity as much as it can be this tool of unprecedented discovery and innovation.

On the other hand, as AI systems become more capable and more autonomous, they could move faster than our institutions, concentrate power in too few hands, or make decisions that people no longer understand or control.

That concern becomes especially important as we approach systems that can improve themselves and future versions of themselves, often called recursive self-improvement. As the process of building AI becomes more automated, the pace of AI progress could accelerate rapidly. This moment calls for extreme care.

I largely agree with Professor Bengio. Although I’ll say two instead of three—I believe there are two ways that AI progress could go very badly that we have to avoid.

First, we could lose control of the future to AI. The risk is that it moves so fast that people can no longer follow what’s happening or intervene when needed. This would obviously be terrible.

The industry must not accept too much technological risk just because the benefits are too great and that they feel too important to slow down. Beating companies in a competitive pace is not a reason to make rash decisions. Nor do we believe we are locked in a race where we are unable to do that. We have unilaterally slowed down in the past. We will do so in the future. We do not want to build systems—we think it’s important that everyone avoids building systems—where we cannot make the alignment, monitorability, and safety guarantees that we must.

We need to understand what these systems are doing and have strong evidence that they will do what people intend, even as they get very, very smart. Actually especially as they get very very smart. It doesn’t matter whether people put the risk of catastrophe at 10%, or 1%, or 12%, or .1%. None of these levels are remotely acceptable. And we should not train models that we cannot make an extremely strong case that we will be able to keep under human control.

So that’s one way things can go wrong. In the other direction, these systems could concentrate too much power in too few hands. No one person or company or country should be able to use the most powerful AI models to impose their worldview on everyone else. A company or country that believes only it can be trusted with this technology can use that belief to justify almost anything else. We have to reject that logic, even when it’s convenient for any one actor.

મારું માનવું છે કે આ બંને વચ્ચે એક વ્યવહારુ માર્ગ છે. OpenAIમાં અમે આ પ્રશ્નો અંગે એક સ્પષ્ટ ધ્યેય સાથે વિચારીએ છીએ: એઆઈએ લોકોને પોતાના જીવન પર વધુ નિયંત્રણ આપવું જોઈએ. પોતાની ઇચ્છા મુજબ જીવવાની વધુ સ્વતંત્રતા આપવી જોઈએ. નાની કે મોટી સમસ્યાઓ ઉકેલવાની અને પોતાના સમુદાયોને સુધારવાની વધુ ક્ષમતા આપવી જોઈએ. અમે આંધળા આશાવાદની જાળમાં ફસાવા માગતા નથી. તેમ જ અમે વિનાશવાદની જાળમાં પણ ફસાવા માગતા નથી. બેમાંથી કોઈ પણ અતિરેક તરફ ખેંચાઈ જવાથી આપણી સામેના પડકારોનો સફળતાપૂર્વક ઉકેલ શોધવામાં મદદ નહીં મળે, ખાસ કરીને એવા સમયે જ્યારે દુનિયા અને તેના લોકો એવા પ્રચંડ પડકારોનો સામનો કરી રહ્યા છે જેને ઉકેલવામાં આ ટેક્નોલોજી મદદ કરી શકે છે. તેથી અમે આ બે અંતિમ છેડા વચ્ચેનો મધ્યમ માર્ગ અપનાવવાનો પ્રયાસ કરીએ છીએ.

અમારા માટે તેનો અર્થ ત્રણ સિદ્ધાંતો છે.

પહેલું, એઆઈ વધુ સક્ષમ બને તેમ એઆઈ સંબંધિત નિર્ણયોના કેન્દ્રમાં લોકો જ રહેવા જોઈએ. માનવીય મૂલ્યો સાથેનું સુમેળ માત્ર સૈદ્ધાંતિક સંશોધનનો પ્રશ્ન નથી. આ પ્રણાલીઓ વિશ્વસનીય રીતે માનવીય નિયંત્રણ હેઠળ રહે, માનવીય મૂલ્યો પ્રતિબિંબિત કરે અને વિકાસના આગામી તબક્કાઓને દિશા આપવામાં લોકોને મદદ કરે તેની ખાતરી કરવાનું આ કાર્ય છે. અમે માનવીય વિવેક કે માનવીય મૂલ્યોને સ્વચાલિત કરવાનો પ્રયાસ કરતા નથી અને અમારે તેમ કરવું પણ ન જોઈએ.

બીજું, વૈજ્ઞાનિક પ્રગતિ અને આર્થિક વૃદ્ધિના લાભ લોકો દ્વારા અને લોકો માટે સર્જાવા જોઈએ. એઆઈએ સંશોધકોને શોધ કરવામાં, તબીબોને દર્દીઓની સારવાર કરવામાં, શિક્ષકોને વિદ્યાર્થીઓને ભણાવવામાં, ઉદ્યોગસાહસિકોને કંપનીઓ શરૂ કરવામાં અને સમુદાયોને અશક્ય લાગતી સમસ્યાઓ ઉકેલવામાં મદદ કરવી જોઈએ, તેમજ ઘણું વધુ કરવું જોઈએ. માનવીય પ્રગતિની અવિરત ગાથા એવી નથી કે સાધનો માનવીની નિર્ણયશક્તિનું સ્થાન લઈ લે છે. વાસ્તવમાં યોગ્ય સાધનો લોકોને વધુ સક્ષમ બનાવે છે, અને મારું માનવું છે કે આ આપણી કલ્પના કરતાં પણ ઘણું આગળ જશે.

ત્રીજું, આ ટેક્નોલોજીએ દરેક વ્યક્તિને સશક્ત બનાવવી જોઈએ. જ્યારે લોકો પોતાની ક્ષમતા સાકાર કરશે અને પોતાના માટે, પોતાના સમુદાયો, પોતાના દેશો તથા સમગ્ર વિશ્વ માટે મૂલ્ય સર્જશે ત્યારે એક ઉત્તમ ભવિષ્યનું નિર્માણ થશે. અમે કદાચ આ ટેક્નોલોજીના નિર્માતાઓમાંના એક હોઈશું, પરંતુ આ કથાના નાયક અમે નથી. વિશ્વભરના લોકોને સક્ષમ બનાવવા અને માનવજાતનાં કૌશલ્ય તથા ક્ષમતાઓના ચમત્કાર પર વિશ્વાસ રાખવો એ અમારી ભૂમિકા છે.

હવે અમારી પાસે એવું નવું જ્ઞાન શોધી શકે તેવાં મોડલ છે જે અગાઉ આપણી પાસે ક્યારેય નહોતું. ગણિતમાં આપણે કરેલી પ્રગતિનો વિચાર કરો. ત્રણ વર્ષ પહેલાં ઉનાળામાં અમારાં મોડલ પ્રાથમિક શાળાના ગણિતમાં ઠીકઠાક હતાં. બે વર્ષ પહેલાં ઉનાળામાં તેઓ માધ્યમિક શાળાની ગણિત સ્પર્ધાઓમાં ઘણાં સારાં હતાં. ગયા ઉનાળામાં અમે સૌથી પ્રતિષ્ઠિત આંતરરાષ્ટ્રીય ગણિત સ્પર્ધામાં સુવર્ણચંદ્રકના સ્તરે પહોંચ્યાં. અને આ ઉનાળામાં થોડાં અઠવાડિયાં પહેલાં જ અમારા એક મોડલે મિલેનિયમ પુરસ્કારની સમસ્યાઓમાંથી એક, નેવિયર-સ્ટોક્સ સમીકરણો, ઉકેલ્યાં.

આ સમીકરણોનો ઉપયોગ વિમાનની રચના, હવામાનની આગાહી અને રક્તપ્રવાહના અભ્યાસ માટે થાય છે. અમે માત્ર ગણિતના પ્રશ્નો ઉકેલવા ખાતર તેમને ઉકેલતા નથી, પરંતુ લોકોને નવું જ્ઞાન શોધવા અને તેનો ઉપયોગ આરોગ્યસંભાળ સુધારવા, જીવનધોરણ ઊંચું લાવવા તથા વિશ્વભરના દરેક વ્યક્તિની ક્ષમતા વિસ્તારવા માટે સશક્ત બનાવીએ છીએ. હજી ઘણું બધું શોધવાનું બાકી છે.

પરંતુ કંપનીઓ લોકતાંત્રિક પ્રક્રિયાનું સ્થાન ન લે એ ખૂબ મહત્ત્વનું છે.

એઆઈને લોકતાંત્રિક બનાવવું હોય તો સૌથી મહત્ત્વના નિર્ણયો માત્ર સાન ફ્રાન્સિસ્કોની પ્રયોગશાળાઓ ન લઈ શકે. આ નિર્ણયો લોકતાંત્રિક પ્રક્રિયાઓ દ્વારા અને જે લોકોની તેઓ સેવા કરે છે તેમના પ્રત્યે જવાબદાર સરકારો દ્વારા ઘડાવા જોઈએ.

આંતરરાષ્ટ્રીય સ્તરે આ માટે સહકાર જરૂરી બનશે. આપણા ઇતિહાસમાં એવા પ્રસંગો આવ્યા છે જ્યારે પરસ્પર હરીફ અને એકબીજાને ખાસ પસંદ ન કરતા દેશો પણ કોઈ શક્તિશાળી નવી ટેક્નોલોજી સામે સહિયારા હિતો અને સામૂહિક કલ્યાણ માટે એક થયા છે. અમારું માનવું છે કે આ પણ એવો જ એક પ્રસંગ હોવો જોઈએ.

અમને એકબીજાને પૂરક રાષ્ટ્રીય અને આંતરરાષ્ટ્રીય અત્યાધુનિક એઆઈ ધોરણો માટેની વ્યવસ્થા જોઈએ: ક્ષમતાઓ માપવા, જોખમોનું મૂલ્યાંકન કરવા, સુરક્ષાત્મક પગલાં પૂરતાં છે કે નહીં તે નક્કી કરવા અને પ્રણાલીઓ વધુ સ્વાયત્ત બનતી જાય તેમ માનવીય દેખરેખને સાર્થક રીતે જાળવી રાખવા માટેનાં ધોરણો.

અમને સમાન ધોરણો જોઈએ, જેથી દેશો પુરાવાની સરખામણી કરી શકે, પાલનની ચકાસણી કરી શકે અને શું થઈ રહ્યું છે તે અંગે સહિયારી પરિભાષા અને સમજ વિકસાવી શકે.

અમને ઘટનાઓના સચોટ અને ઝડપી અહેવાલો તથા વર્ગીકરણ અને અહેવાલ માટેના નિયમો જોઈએ, જેથી નિષ્ફળતાઓ આપત્તિ બને તે પહેલાં દુનિયા તેમાંથી શીખી શકે.

અને ઊભી થતી નબળાઈઓ તથા નવા જોખમોની માહિતી વહેંચવા માટે સરકારો, મહત્ત્વપૂર્ણ માળખાકીય સેવાઓના સંચાલકો અને તકનીકી નિષ્ણાતો વચ્ચે સુરક્ષિત માધ્યમો જોઈએ.

સ્વાભાવિક છે કે આ ધોરણો હાલના પ્રભુત્વશાળી પક્ષોને કાયમી લાભ ન આપે કે એક વ્યાવસાયિક મોડલને બીજા કરતાં પ્રાધાન્ય ન આપે. આ ધોરણોએ ખુલ્લા અને બંધ મોડલના વિકાસકર્તાઓ, નવા પ્રવેશકો અને સ્થાપિત પ્રયોગશાળાઓ, રાષ્ટ્રીય સત્તા અને આંતરરાષ્ટ્રીય સહકારને સમર્થન આપવું જોઈએ. દરેક સરકારે પોતાના કાનૂની માળખામાં આ ધોરણો કેવી રીતે સામેલ કરવા તે નક્કી કરવું જોઈએ. પરંતુ વૈશ્વિક સ્તરે સારા પુરાવા, અસરકારક સુરક્ષાત્મક પગલાં અને યોગ્ય દેખરેખ કેવાં હોવાં જોઈએ તે અંગે આપણે સહમત થઈ શકીએ તો સૌનું ભલું થશે.

અમારી પાસે બધા જવાબો નથી અને અમે કોઈ પણ વધુ સારા વિચારને આવકારવા તૈયાર છીએ. અમે આપ સૌ સાથે કામ કરવા અને આગળનો માર્ગ શોધવા માટે અમારા શ્રેષ્ઠ પ્રયાસો કરવા તૈયાર છીએ.

આપણે અત્યારે એક નિર્ણાયક વળાંક પર છીએ. એક માર્ગ એવી દુનિયા તરફ લઈ જાય છે જ્યાં સત્તા થોડા લોકોના હાથમાં કેન્દ્રિત હોય, નિર્ણયો અપારદર્શક હોય અને લોકોને લાગે કે તેમના જીવનકાળની સૌથી મહત્ત્વની ટેક્નોલોજી તેમની સંમતિ વિના તેમના પર લાદવામાં આવી રહી છે. બીજો માર્ગ એવી દુનિયા તરફ લઈ જાય છે જ્યાં એઆઈ લોકો માટે કામ કરે, કારણ કે લોકો લોકતાંત્રિક સંસ્થાઓ દ્વારા તેના વિકાસ અને માર્ગદર્શન અંગે નિર્ણય લેવામાં મદદ કરે; જ્યાં વૈજ્ઞાનિક પ્રગતિથી લોકોનું જીવન ખરેખર સુધરે; જ્યાં વધુ લોકો ભવિષ્યના ઘડતરમાં ભાગ લઈ શકે; અને જ્યાં આ ટેક્નોલોજી વ્યક્તિઓ અને સમુદાયોને પોતાની પસંદગી મુજબ જીવવા માટે વધુ સશક્ત બનાવતી રહે. આ એવું ભવિષ્ય છે જેમાં ક્ષમતાઓ સાકાર થશે અને ઉત્સાહ તથા વિસ્મય હશે.

અને અમારું માનવું છે કે આ ભવિષ્યનું નિર્માણ કરવા જેવું છે. આપ સૌનો ખૂબ ખૂબ આભાર.