மௌனக் கருத்தொற்றுமை
ஆசிரியர் குறிப்பு: ஹார்வர்டில் விக்-பெய்லி சொற்பொழிவுத் தொடரின் ஒரு பகுதியாக ஆசிரியர் அண்மையில் ஆற்றிய உரையைத் தழுவி இன்றைய கட்டுரை எழுதப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பதிவு ஆசிரியரின் சொந்தக் கருத்துகளைப் பிரதிபலிக்கிறது; இவை OpenAI அல்லது அதன் பிற ஊழியர்களின் கருத்துகளாக இருக்க வேண்டியதில்லை.
இன்று இங்கு வந்திருக்கும் உங்களுக்கு நன்றி. நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இவ்வேளையில், இணையப் பாதுகாப்பு வரலாற்றின் மிக முக்கியமான நிகழ்வுத் தொடர்களில் ஒன்று நடந்துகொண்டிருக்கிறது. கடுமையான பாதுகாப்புக் குறைபாடுகள் அடுத்தடுத்து வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன; இதைச் சிலர் “கருப்பு அக்டோபர்” என்று அழைக்கிறார்கள். இணையத்தின் சில அடிப்படைக் கட்டமைப்புகளில் இருந்த இந்தக் குறைபாடுகளை அதிநவீன செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகள் கண்டறிந்துள்ளன. உலகெங்கும் மென்பொருள் பாதுகாப்பை வலுப்படுத்தும் அவசர முயற்சியின் ஒரு பகுதியாகவே இவை வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த மாதத்தின் அவசரப் பிரச்சினை இது; அடுத்த மாதம் வேறொன்று வரும். நன்மைக்கும் தீமைக்கும் பயன்படுத்தக்கூடிய திறன்களில், மென்பொருள் குறைபாடுகளைக் கண்டறியும் திறனைச் செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகள் இன்று பெற்றுள்ளன. விரைவில் இதுபோன்ற மற்றொரு திறனும் உருவாகும். தீய நோக்கம் கொண்டவர்கள் அதன் தீய பக்கத்தைப் பயன்படுத்துவதற்குள், நல்ல பக்கத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கான இன்னோர் அவசரத் திட்டம் அப்போது தேவைப்படும். இந்த அவசரப் பிரச்சினைகள் அனைத்தும் தவிர்க்க முடியாமல் ஒரே நேரத்தில் நெருக்கடியை ஏற்படுத்தும். இன்று நாம் “செயற்கை நுண்ணறிவுக் கொள்கை” என்று அழைப்பதன் பெரும்பகுதி, இந்தப் பரபரப்புக்கு நடுவில்தான் உருவாகக்கூடும்.
ஆனால், உடனடி எதிர்வினை தேவைப்படும் அவசர விஷயங்களைப் பற்றி உங்களிடம் பேசுவதற்காக இன்று நான் வரவில்லை. மாறாக, ஒட்டுமொத்தமாக நாம் எந்தத் திசையில் செல்லக்கூடும் என்பதைப் பற்றி உங்களிடம் பேச விரும்புகிறேன். அவசரப் பிரச்சினைகள் இப்படி இடைவிடாமல் தாக்கும்போது, இன்னும் அருவமான, அன்றாடத்துக்கு அப்பாற்பட்ட இந்தக் கேள்விகளைச் சிந்திப்பது கடினமாக இருக்கலாம். ஆனால், இந்தக் கேள்விகள் முக்கியமானவை. நீண்டகாலத்தில் எத்தகைய எதிர்காலத்தை அடைய விரும்புகிறோம், எத்தகைய எதிர்காலத்தைத் தவிர்க்க விரும்புகிறோம் என்ற தெளிவு இல்லாவிட்டால், ஒவ்வொரு படியிலும் விவேகமாக முடிவெடுத்தாலும், இறுதியில் நமக்கு விருப்பமில்லாத ஒட்டுமொத்த முடிவை அடையக்கூடும்.
தான் உருவாக்கும் விஷயங்கள் நம்மை எங்கே கொண்டு செல்லும் என்பது குறித்த ஆக்கபூர்வமான எதிர்காலக் காட்சி தொழில்நுட்பத் துறையிடம் இல்லை என்று அடிக்கடி சொல்லப்படுகிறது. நான் அதை ஏற்கவில்லை: சான் பிரான்சிஸ்கோவும் பிற தொழில்முனைவு மையங்களும் நமது தொழில்நுட்ப எதிர்காலம் குறித்த ஆக்கபூர்வமான காட்சிகளால் நிறைந்துள்ளன. பறக்கும் கார்கள், தானியங்கி வாகனங்கள், பல்வேறு அளவுகளிலும் வடிவங்களிலும் இயந்திர மனிதர்கள், அணுக்கரு இணைவுத் தொழில்நுட்பம், நிச்சயமாக ஆர்டிஃபிஷியல் ஜெனரல் இன்டெலிஜென்ஸ் ஆகியவற்றை மக்கள் உண்மையிலேயே உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நம்மிடம் இல்லாதது, நமது சமூக அமைப்புகளின் எதிர்காலம் குறித்த ஆக்கபூர்வமான காட்சிதான்: இவை அனைத்தும் எப்படி இயங்கப் போகின்றன.
அதற்காக, எதிர்காலச் சமூக அமைப்புகள் குறித்த காட்சி எதுவுமே இல்லை என்று சொல்லவில்லை. துரதிர்ஷ்டவசமாக, நான் அதிகம் காணும் காட்சியை ஆக்கபூர்வமானது என்று என்னால் சொல்ல முடியாது. அதை யாராவது பேசினால்கூட, பொதுவாகக் கிசுகிசுப்பாகத்தான் பேசுகிறார்கள். ஆனால், பெரும்பாலும் அது சொல்லப்படுவதே இல்லை; மறைமுகமாகத்தான் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அதைத்தான் நான் மௌனக் கருத்தொற்றுமை என்று அழைக்கிறேன்.
மனித உழைப்பின்றி ஏறத்தாழ எல்லாவற்றையும் செய்யக்கூடிய ஒரு நிறுவனத்தைக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். அதன் செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகள் ஆராய்ச்சியும் மேம்பாடும் செய்கின்றன; புதியவற்றைக் கண்டுபிடிக்கின்றன; ஒப்பந்தப் பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்துகின்றன; மூலதனத்தை ஒதுக்குகின்றன; உற்பத்தியும் செய்கின்றன. மனிதப் போட்டியாளர்கள் தங்கள் முயற்சியைச் செயற்கை நுண்ணறிவால் வலுப்படுத்தினாலும்கூட, அவர்களைவிட இந்த நிறுவனம் இவற்றைச் சிறப்பாகச் செய்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். மனிதர்களின் தலையீடு தொழிலின் வேகத்தைக் குறைக்க மட்டுமே பயன்பட்டால், கட்டுப்பாட்டை விட்டுவிட அதன் மனித மேலாளர்களுக்கும் உரிமையாளர்களுக்கும் வலுவான ஊக்கம் ஏற்படும். உலகப் பொருளாதாரம் முழுவதும் இது நிகழ்ந்தால், உலகளாவிய வணிகத்தின் மீதான தங்கள் முதன்மையைக் கைவிடச் சந்தைப் போட்டியின் தர்க்கம் மனிதர்களைத் தள்ளும். காலப்போக்கில், மனிதர்களின் தேவைகளையும் விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் அதே அளவுக்கு, அல்லது அதைவிட அதிகமாக, இயந்திரங்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றுவதாகச் சந்தை மாறக்கூடும்.
அதற்குப் பிறகு என்ன நடக்கும் என்பதை யாராலும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. ஒருவேளை மனிதர்கள் பெருமளவில் பயனடையலாம். நம்மைத் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்த இயந்திரங்கள், மனிதர்கள் என்பதற்காகவே நம்மை உயர்வாக மதித்தால், அவற்றின் உழைப்பும் அவை உருவாக்கும் செல்வமும் நமக்குப் பயனளிக்கலாம். அல்லது, பொருளாதார அதிகாரத்தையும் படிப்படியாக அரசியல் அதிகாரத்தையும் இழக்கும் மனிதர்களாகிய நாம், உலகில் மேலும் மேலும் முக்கியத்துவம் இழந்து, உலக நிகழ்வுகளின் போக்கை வடிவமைக்கும் திறனையும் இழக்கக்கூடும். பெரும்பாலான மக்கள் அதிகாரமிழக்க, ஒரு சில மனிதர்கள் மட்டும் அளப்பரிய அதிகாரத்தையும் செல்வத்தையும் பெறக்கூடும். அல்லது, நாம் அனைவருமே அதிகாரமிழக்கும் ஒரே கதிக்கு ஆளாகலாம். விவரங்கள் எப்படியிருந்தாலும், இந்த மௌனக் கருத்தொற்றுமையின் பொதுவான சாரம் ஒன்றுதான்: நாம் அறிந்த உலகில் மனிதர்களின் முதன்மை முடிவுக்கு வரும்.
இவை நிகழ, செயற்கை நுண்ணறிவு தன்னை உருவாக்கியவர்களுக்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழ வேண்டியதில்லை. மனிதர்கள் அதிகாரமிழக்க வேண்டும் என்று அதன் உரிமையாளர்கள் விரும்ப வேண்டியதும் இல்லை. பொறுப்பை ஒப்படைக்கும் ஒவ்வொரு முடிவும், தனித்துப் பார்க்கும்போது நியாயமானதாக இருக்கலாம். ஆனால், இந்த முடிவுகள் அனைத்தும் சேர்ந்து, நமது நாகரிகத்தின் பெரும்பகுதி மீதான நடைமுறை அதிகாரத்தை மனிதர்கள் கைவிட்டுவிட்ட ஓர் உலகை உருவாக்கக்கூடும். செயற்கை நுண்ணறிவின் பாதுகாப்பு, அதை மனித நோக்கங்களுடன் ஒத்திசையச் செய்தல் ஆகிய சிக்கலான கேள்விகளில் அசாதாரண முன்னேற்றம் கண்டாலும், புதிய வகை இயந்திர அமைப்பு ஒன்றுக்கு நாம் அடிபணிந்திருக்கக்கூடும். மகிழ்ச்சியான எதிர்காலக் காட்சியில், அந்த அமைப்பு அன்பானதாகவும் மனித நலனையே உள்ளார்ந்த நோக்கமாகக் கொண்ட இயந்திரமாகவும் இருக்கும் என்று மௌனக் கருத்தொற்றுமை நமக்குச் சொல்லும். பிராட்டிகனின் கவிதை சொல்வதுபோல், அன்பும் அருளும் நிறைந்த ஓர் இயந்திரம்.
இந்த இயந்திரங்களிடம் நம் நிறுவனங்களின் சாவிகளையும், படிப்படியாக நம் ஆட்சி அமைப்புகளின் சாவிகளையும் ஒப்படைப்போம் என்று மௌனக் கருத்தொற்றுமை சொல்கிறது. மனிதர்களாகிய நம்மால் இயன்றதைவிடச் சிறந்த ஞானத்துடனும் தீர்மானிக்கும் திறனுடனும், அதிகச் செயல்திறனுடனும் குறைந்த விரயத்துடனும் அவை அவற்றை நடத்தும். எனவே, காலப்போக்கில் இயக்குச் சக்கரத்திலிருந்து நம் கைகளை விலக்கிக்கொண்டு, அன்பான இயந்திரங்களிடம் ஓட்டும் பொறுப்பை விட்டுவிடுவோம். நாம் ஒரு காரின் பயணிகளைப் போல இருப்போம்—மிகச் சிறந்த கார்; இன்று நம்மால் கனவுகூடக் காண முடியாத வசதிகளைக் கொண்ட காராகவும் அது இருக்கலாம். ஆனாலும், வாகனம் எங்கு செல்கிறது என்பதில் கட்டுப்பாடில்லாத பயணிகளாகவே இருப்போம். நாம் வேலை செய்தாலும், அது பெரும்பாலும் ஒரு சடங்காகவோ பாவனையாகவோதான் இருக்கும்; நம் இனத்தை மகிழ்விக்கும் விளையாட்டைப் போன்றதாக இருக்கும்.
இப்போதே உலகம் மனிதர்களாகிய நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை என்பதால், மௌனக் கருத்தொற்றுமையின் அடிப்படையே தவறானது என்று சில பார்வையாளர்கள் வாதிடுவார்கள். இந்த விமர்சனத்தை மனதில் கொள்ள வேண்டும்: என்ன செய்ய வேண்டும் என்று முடிவெடுக்கும் ஒருங்கிணைந்த “நாம்” என்பது இல்லை. நாம் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும், அதிகாரம் மிகப் பரவலாகப் பகிர்ந்திருக்கும் உலகில்தான் வாழ்கிறோம். ஆனால், இதுவும் நம்மை மெத்தனமாக்கிவிடக் கூடாது: “நாம்” உலகைக் “கட்டுப்படுத்தவில்லை” என்றாலும், ஒட்டுமொத்தமாக மனிதர்களுக்கே உலக விவகாரங்களில் முதன்மை உள்ளது. வளங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதில் நம்முடன் வலுவாகப் போட்டியிடும் விலங்கினம் எதுவும் இல்லை. ஒரே அதிகார மையத்திலிருந்து மனிதர்களால் உலகைக் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்ற ஆழமற்ற கருத்தை நாம் நிராகரிக்க வேண்டும். ஆனால், அந்த நிராகரிப்பு வேறு; ஒட்டுமொத்தமாக மனிதர்களே பூமியின் முதன்மைச் செயலாற்றல் கொண்டவர்கள் என்ற வெளிப்படையான உண்மையை மறுப்பது வேறு.
மௌனக் கருத்தொற்றுமையை வெளிப்படையாகப் பேசத் தயாராக இருக்கும் சிலர், அது உண்மையிலேயே நல்ல எதிர்காலம் என்று நம்புகிறார்கள். மற்றவர்கள் அப்படி நம்பவில்லை; ஆனால் அதைத் தவிர்க்க முடியாது என்று மனதைத் தேற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அது நல்லது என்று எல்லோரும் ஒப்புக்கொள்வதால் அது மௌனக் கருத்தொற்றுமை எனப்படவில்லை. செயற்கை நுண்ணறிவை உருவாக்குபவர்களின் இரகசியத் திட்டமும் அது அல்ல. உலக விவகாரங்களில் மனிதர்களின் முதன்மையை இழப்பது தவிர்க்க முடியாதது என்பதில்தான் கருத்தொற்றுமை உள்ளது. அல்லது, அதிநுண்ணறிவு இயந்திரங்கள் வந்தாலும் உண்மையில் நிலைத்திருக்கக்கூடிய வேறோர் எதிர்காலக் காட்சியை நினைத்துப் பார்ப்பது மிகக் கடினம் என்பதிலாவது கருத்தொற்றுமை உள்ளது. அந்த முடிவை ஒருவர் மனப்பூர்வமாக எதிர்த்தாலும், நம்பத்தகுந்த மாற்று எதிர்காலத்தை அவரால் கற்பனை செய்ய முடியாமல் இருக்கலாம். இந்தக் கருத்தொற்றுமை பெரும்பாலும் மௌனமாகவே இருப்பதும், வெளிப்பட்டாலும் மெல்லிய குரலிலேயே பேசப்படுவதும்தான் அதற்கான அறிகுறி.
மௌனக் கருத்தொற்றுமையை நான் வெறுக்கிறேன். மனிதர்களின் முதன்மையைக் கைவிடுவதை நான் நிராகரிக்கிறேன். அதைத் தவிர்க்க முடியாது என்ற மனநிலையை நான் அருவருக்கிறேன். மௌனக் கருத்தொற்றுமைக்கு நான் அடிபணிந்தால், என் பச்சிளம் மகனின் அழகிய கண்களை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியாது என்பதை எனக்கு நினைவூட்டிக்கொள்கிறேன். எனவே, மௌனக் கருத்தொற்றுமைக்கு நான் முடியாது என்கிறேன். மௌனக் கருத்தொற்றுமையைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசவும், பெரும்பாலும் நம்மை அறியாமலே இந்த எதிர்காலக் காட்சியை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும் நிலையிலிருந்து விழித்தெழவும் நேரம் வந்துவிட்டது என்று நம்புகிறேன்.
சிக்கல் இதுதான்: இந்த மௌனமான கருத்து பொதுக் கருத்தொற்றுமையாக மாறியதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது. மனித ஆற்றலை வெகுவாக மிஞ்சும் இயந்திர நுண்ணறிவு வந்தபிறகும், இயக்குச் சக்கரம் மனிதர்களின் கையிலேயே எப்படி இருக்கும் என்பதை விளக்குவது கடினம். அதை விளக்கும் பெரும்பாலான முயற்சிகள், செயற்கை நுண்ணறிவு ஒரு கருவி மட்டுமே என்றும், அது வடிவங்களை அடையாளம் காணுமே தவிர “உண்மையான புரிதல்” கொண்டதல்ல என்றும் வாதிடுகின்றன. வரவிருக்கும் யதார்த்தத்தை எதிர்கொள்ள இந்த வாதங்கள் போதாது என அஞ்சுகிறேன். இவையும் ஒருவகை மெத்தனம்தான் என்று அஞ்சுகிறேன்—மனிதர்கள் வழிநடத்தும் எதிர்காலம் குறித்த ஆக்கபூர்வமான காட்சியில் வேரூன்றிய நம்பிக்கையாக இல்லாமல், செயற்கை நுண்ணறிவால் என்ன செய்ய முடியும் என்பதை மறுப்பதையே பெரிதும் சார்ந்த நிலைப்பாடு இது. பல பத்தாண்டுகளாகவும் பல நூற்றாண்டுகளாகவும் மனிதர்களால் தீர்க்க முடியாத அறிவுசார் சிக்கல்களில் செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகள் முன்னேற்றம் காணும்போது, அவற்றுக்கு “உண்மையான புரிதல்” இல்லை என்று சொல்ல முடியாது.
அப்படியானால், மனிதர்கள் முதன்மையைத் தக்கவைக்க வேண்டும் என்று நான் ஏன் நம்புகிறேன். எளிய பதில்: நானும் ஒரு மனிதன். மனித இனத்துக்கே முன்னுரிமை தருபவன் நான்; அதற்காக வருந்தப் போவதில்லை.
ஆனால், இதற்கு இன்னும் ஆழமான காரணமும் உள்ளது. நமது முதன்மைக்கு அடித்தளம் நமது அறிவுத்திறன் அல்ல; “உண்மையான புரிதல்” மீதான தனியுரிமையை எதிர்காலத்திலும் என்றென்றும் தக்கவைப்பதும் அல்ல. நமது முதன்மைக்கு அடித்தளம் நமது கடந்தகாலம்தான்.
ஏனெனில், சேற்றிலிருந்து எழுந்து வந்தவர்கள் நாம்தான். மண்ணையும் கல்லையும் கொண்டு ஆதிச் சமூகத்தை உருவாக்கியவர்கள் நாம்தான். விண்மீன்களை அண்ணாந்து பார்த்து ஏன் என்று கேட்டவர்கள் நாம்தான். நம் சண்டைகள், நம் அன்பு, நம் பொறாமை, நம் மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றினூடே அறத்தையும் ஒழுக்கநெறிகளையும் சட்டத்தையும் கண்டறிந்தவர்கள் நாம்தான். பாடி ஆடியவர்கள் நாம்தான்; எழுதி இசையமைத்தவர்கள் நாம்தான். வரலாற்றைப் படைத்தவர்கள் நாம்தான்; அதை எழுதியவர்களும் நாம்தான். அந்த மரபுச் செல்வம் நமக்கே உரியது. நாம் கட்டியெழுப்பிய நாகரிகம், நாம் பேணிவந்த ஒரு சுடர்; அந்தச் சுடர் நமக்கே சொந்தம். நமது கடந்தகாலம் ஒரு மகத்தான மரபுச் செல்வம்; நாம் அனைவரும் அதன் காப்பாளர்கள். மைக்கேல் ஓக்ஷாட் “மனிதகுலத்தின் உரையாடல்” என்று அழைத்த, ஆதிகாலத்தில் தொடங்கிய அந்த மாபெரும் முயற்சியில் பங்கேற்பதும் அதைக் காப்பதன் ஒரு பகுதிதான்.
நீண்ட, வளைந்து நெளிந்த அந்தக் கடந்தகாலப் பயணத்தில் நாம் ஒரு நாகரிகத்தை உருவாக்கினோம். அமெரிக்காவில், தனிமனித உரிமைகளை அடித்தளமாகக் கொண்டும், உலகில் நாம் ஒவ்வொருவரும் உருவாக்கிக்கொள்ளும் வாழ்க்கைப் பாதைகளை மதித்தும் அது வடிவம் பெற்றது. மனித வாழ்க்கை மேம்படவும் முடியும், சீர்கெடவும் முடியும்: நமது விவேகமான முடிவுகளின் பலனை நாம் அனுபவிக்கிறோம்; தவறிழைக்கும்போது அதன் விளைவுகளையும் நாமே சுமக்கிறோம். தன் பாதையில் நடப்பதற்கான ஒருவரின் உரிமை, அவர் எல்லோரையும் விட அறிவாளியாகவோ ஞானமிக்கவராகவோ இருப்பதைச் சார்ந்ததல்ல. என் அண்டைவீட்டுக்காரர் என்னைவிடச் சிறப்பாக முடிவெடுப்பவர் என்பதால், ஒரு குடிமகனாக என் நிலையை நான் இழந்துவிடுவதில்லை. இன்னும் அறிவாற்றல் மிக்க இயந்திரம் வருவதால் அந்த நிலை மறைந்துபோக வேண்டும் என்பதற்கும் எனக்கு எந்தக் காரணமும் தெரியவில்லை. மாறாக, அது நிகழாமல் தடுக்க எல்லாக் காரணங்களும் இருப்பதாகவே கருதுகிறேன்.
இந்த மரபுச் செல்வத்தின் எழுத்துப் பதிவுகளை ஏறத்தாழ முழுமையாகப் படித்திருப்பதால், இயந்திரங்களும் அதன் வாரிசுகள்தான் என்று சிலர் வாதிடலாம். ஒரு வகையில் அவையும் வாரிசுகள்தான். ஆனால், உங்கள் வீட்டு மாடிப்பரணில் இருக்கும் ஒவ்வொரு கடிதத்தையும் படித்த ஒருவர், அதனாலேயே உங்கள் குடும்ப உறுப்பினராகிவிட மாட்டார். செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகள் மனிதகுலத்தின் உரையாடலில் முதலில் பார்வையாளர்களாகவும், படிப்படியாகப் பங்கேற்பாளர்களாகவும் இணையப் போகின்றன. ஆனால், அவை அதில் ஆதிக்கம் செலுத்தவோ, அந்த உரையாடலையே பொருளற்றதாக்கவோ கூடாது. முதன்மையை விட்டுக்கொடுப்பது நமது சந்ததியினருக்குச் செய்யும் துரோகம் மட்டுமல்ல; அதே அளவில் நமது முன்னோர்களுக்கும் செய்யும் துரோகம். இதற்காகப் போராடுவது பயனற்றது என்றால், எதற்காகப் போராடுவதுமே பயனற்றதுதான்.
இயந்திர அதிநுண்ணறிவு எப்படி இருக்கும் என்பதைப் பற்றிய மௌனக் கருத்தொற்றுமையின் ஆதரவாளர்களுடைய கணிப்பு தவறு என்றே நான் நம்புகிறேன். உலகம் இயங்கும் விதத்தில் முக்கியமான ஒன்றை அவர்கள் கவனிக்கத் தவறுகிறார்கள்; நுண்ணறிவையும் அதிகாரத்தையும் ஒன்றாகக் குழப்பிக்கொள்கிறார்கள் என்று கருதுகிறேன். ஐந்து அல்லது பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, மௌனக் கருத்தொற்றுமையை ஆதரிக்கும் ஒருவரிடம் இன்றைய செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகளின் திறன்களை மட்டும் விவரித்திருந்தால்கூட, இப்போது இருப்பதைவிட வேலையின்மை மிக அதிகமாக இருக்கும் என்றும், மனிதர்கள் ஒட்டுமொத்தமாக அதிகாரமிழக்கும் நிலை இன்றைய யதார்த்தத்தைவிட வெகுதூரம் முன்னேறியிருக்கும் என்றும் அவர் கணித்திருக்கக்கூடும். மௌனக் கருத்தொற்றுமையின் ஆதரவாளர்கள் நினைப்பதைவிட மனிதர்களின் கூட்டு நுண்ணறிவும் திறனும் மிகப் பெரியவை என்றும், அவர்கள் கணிப்பதைவிட நமது சமூகங்கள் அதிக உறுதியுடன் நிலைத்திருக்கும் என்றும் நம்புகிறேன்.
ஆனால், நான் தவறாகவும் இருக்கலாம். எடுத்துக்காட்டாக, முழுமையாகத் தன்னிச்சையாக இயங்கும் நிறுவனங்கள், மனிதர்கள் நடத்தும் தொழில்களைப் போட்டியில் முற்றிலுமாக வென்றுவிடக்கூடும். அது உண்மையானால், பொருளாதாரத்தின் கறாரான தர்க்கம் மேலும் மேலும் அதிக மூலதனத்தை இயந்திரங்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தை ஏற்படுத்தும். இந்த எதிர்காலத்தில் மனிதர்கள் அதிகாரமிழப்பதற்கு, இயந்திரங்கள் மனித நாகரிகத்தைக் கவிழ்க்க வேண்டியதில்லை; முதலாளித்துவத் தொழில்முயற்சியின் தர்க்கம் அதே வேகத்தில் தொடர்ந்தாலே போதும். இங்கு செயற்கை நுண்ணறிவுப் புரட்சிக்கு மிக நெருக்கமான ஒப்புமை வேளாண் புரட்சிதான். அப்போது புதிய உற்பத்தி முறைகள் மனிதச் சமூகத்தின் கட்டமைப்பை அடிப்படையிலேயே மாற்றின. அந்த மாற்றத்தை அனுபவித்த மனிதர்களுக்கு அது இனிமையானதாக இருந்ததா என்பது தெளிவாக இல்லை. உண்மையில், பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மனித நல்வாழ்வை அது மோசமாக்கியது என்பதற்கு கணிசமான ஆதாரங்கள் உள்ளன.
நாம் எதிர்கொள்ளப்போகும் எதிர்காலம் இதுதானா என்று எனக்குத் தெரியாது. உண்மையில், அப்படி நான் நம்பவில்லை என்று வேறு இடங்களில் வாதிட்டிருக்கிறேன். ஆனால், என்னுடன் பணிபுரியும் பலர்—அறிவும் அக்கறையும் மனச்சாட்சியும் கொண்டவர்கள்—இதுவே நமது எதிர்காலமாக இருக்க வாய்ப்புள்ளது என்று நம்புகிறார்கள். அவர்கள் சொல்வது சரியானால், மௌனக் கருத்தொற்றுமைக்கு எதிரான நமது போராட்டம் இன்னும் சவாலானதாக இருக்கும். பொருளாதார ஓட்டத்தை எதிர்த்து நாம் நீந்த வேண்டியிருக்கும். அப்படிச் செய்யும்போது, என்னைப் போன்ற மரபுவழித் தாராளவாதத் தனிமனிதவாதிகள் அசைக்க முடியாத கோட்பாடுகளாகக் கருதும் பலவற்றை நிராகரிக்க வேண்டியிருக்கும். இது ஆபத்தான முயற்சியாக இருக்கும்; தோல்விக்கும் கணிசமான வாய்ப்பு இருக்கும். ஆனால், இதற்காகப் போராடுவது பயனற்றது என்றால், எதற்காகப் போராடுவதுமே பயனற்றதுதான்.
முதன்மையைத் தக்கவைப்பது என்பது, மனிதர்களும் மனித அமைப்புகளும் பொறுப்புக்கூற வேண்டிய கடமையைத் தக்கவைப்பதாகும். அதாவது, பாதுகாப்பற்ற முறைகளில் செயற்கை நுண்ணறிவை உருவாக்குபவர்கள் பொறுப்புக்கூற வேண்டும். அதேபோல், அதைப் பயன்படுத்தும் தனிநபர்களும் நிறுவனங்களும், தங்கள் தவறான பயன்பாட்டாலோ கண்காணிப்பின்மையாலோ தீங்கு ஏற்படும்போது பொறுப்புக்கூற வேண்டும். இதற்குச் சட்டம் மட்டுமல்ல, பொறுப்புக்கூறலைச் சாத்தியமாக்கும் தொழில்நுட்பக் கட்டமைப்பும் தேவை. மக்கள் தங்கள் சார்பில் செயல்படும் முகவர்களின் செயல்களுக்குப் பொறுப்புடையவர்களாக இருக்க வேண்டும். எந்த மனிதருக்கும் பொறுப்பில்லாத முகவர்கள் சட்டபூர்வப் பொருளாதாரத்தில் பங்கேற்க அனுமதிக்கப்படுமானால், அவை பாதுகாப்புக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டே செயல்பட வேண்டும். முகவர்கள் தன்னிச்சையாக நிறுவனங்களை உருவாக்கவும், சொத்து வைத்திருக்கவும், வழக்காடவும் அனுமதி அளிப்பதென்றால், மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன்தான் அளிக்க வேண்டும்.
எனது துறையில், மனிதர்களின் முதன்மைக்கு இசைவான அறிவார்ந்த இயந்திரங்களை எப்படி உருவாக்குவது என்று நாம் தீவிரமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கலாம். தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய, வரம்புக்குட்பட்ட அனுமதிகளைக் கொண்ட முகவர்களை உருவாக்கலாம்; அவற்றின் செயல்களைத் தணிக்கை செய்யவும், அவற்றின் அதிகாரத்தைப் பயனர்கள் திரும்பப் பெறவும் வழிவகுக்கலாம். மற்றவர்களைக் கணிசமாகப் பாதிக்கும் செயல்களுக்குப் பொறுப்புக்கூறச் செய்வதற்காக, சாதாரணத் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைக் கண்காணிக்கவோ, பெயர் வெளியிடாமல் கருத்துத் தெரிவிப்பதை முடிவுக்குக் கொண்டுவரவோ வேண்டியதில்லை. பயனர்களின் தனியுரிமையையும், அவர்களின் மின்னணுச் சொத்துகள் மற்றும் தரவுகள் மீதான தனிப்பட்ட முழு உரிமையையும் காப்பதாக உறுதியளிக்கலாம். அந்தத் தரவுகளை வேறிடத்துக்கு எடுத்துச் செல்ல நடைமுறையில் வழிவகுப்பதும் இதில் அடங்கும். பணிகளைச் செய்து முடிக்கும் அமைப்புகளுடன், மக்கள் புரிதலைப் பெறவும் முடிவெடுக்கவும் உதவும் அமைப்புகளையும் வடிவமைக்கலாம். நாம் உருவாக்கும் தயாரிப்புகள், அவற்றின் பயனர்களுக்கு உலகில் செயலாற்றும் திறனை அதிகரிக்கின்றனவா என்பதையும் சோதிக்கலாம்.
இவை எதுவும் மனித அறிவை மிஞ்சும் நுண்ணறிவு கொண்ட சமூகத்துக்கான முழுமையான செயல்வரைவு அல்ல. அத்தகைய செயல்வரைவு தன்னிடம் இருப்பதாகச் சொல்பவரை நான் நம்ப மாட்டேன். ஆனால், இங்கிருந்து நாம் தொடங்கலாம்.
எதிர்காலம் அடர்ந்த பனிமூட்டத்தில் மறைந்திருக்கிறது. ஆனாலும், இன்றே நம்மால் செயல்பட முடியும். முதலில், நாம் ஒன்றிணைந்து இந்த மௌனக் கருத்தொற்றுமையை உரக்கப் பேசலாம்; அதன் வடிவத்தை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவரலாம். நாம் ஒவ்வொருவரும் நம் இலட்சியங்களின் எல்லைகளை வெகுவாக விரிவுபடுத்தலாம். செயற்கை நுண்ணறிவு நம்மைச் சுருக்க அனுமதிக்காமல், அது நம்மை விரிவடையச் செய்வதற்குத் தேவையான கடின முயற்சியை மேற்கொள்ளலாம். மேலும் மேலும் துணிச்சலான கேள்விகளைக் கேட்கவும், புதிய துடிப்புடனும் தீவிரத்துடனும் உலகை ஆராயவும், அதற்காக நம் ஆற்றல்மிக்க இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தவும் நாம் கற்றுக்கொள்ளலாம். நாம் புதிய வகை மனிதர்களாக மாறலாம்—மனித நிலையைக் கடந்தவர்களாக அல்ல, தங்கள் ஆற்றலை விரிவாக்கிய மனிதர்களாக.
என் பச்சிளம் மகனைப் பார்க்கும்போது இதைப் பற்றி நினைக்கிறேன். நல்லெண்ணம் கொண்ட இயந்திரங்கள் எவ்வளவு வசதியான வாழ்க்கையை வழங்கினாலும், அவற்றின் பராமரிப்பில் இருப்பது மட்டுமே அவனுடைய வாழ்க்கையாக இருக்க நான் விரும்பவில்லை. யாரும் கேட்க நினைத்திராத கேள்விகளை அவன் கேட்கவும், யாரும் உருவாக்க நினைத்திராதவற்றை உருவாக்கவும் வாய்ப்புள்ள உலகம் அவனுக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். இன்னும் சொகுசான பயணியிருக்கையுடன் கூடிய இன்னும் சிறந்த கார் அவனுக்குக் கிடைப்பதை நான் விரும்பவில்லை. அதை இயக்கும் சக்கரம் அவன் கையில் இருக்க வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம்.
- 2026


