ਇੰਟੈਲੀਜੈਂਸ ਯੁੱਗ ਦੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ

“ਕੀ ਸੱਤਾ ਦੀ ਵਧਦੀ ਦਖ਼ਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਕਾਗਜ਼ੀ ਰੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋਵੇਗਾ?”
—ਜੇਮਜ਼ ਮੈਡਿਸਨ, ਫੈਡਰਲਿਸਟ ਨੰ. 48

ਸਾਨੂੰ OpenAI ਦੀ ਨਵੀਂ ਰਣਨੀਤਕ ਭਵਿੱਖ ਟੀਮ ਦਾ ਬਲੌਗ ਇੰਟੈਲੀਜੈਂਸ ਯੁੱਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਿਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਟੀਮ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਟੀਚਾ ਇਸ ਵਿਆਪਕ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਲੱਭਣਾ ਹੈ: ਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ AI ਦੇ ਉਭਾਰ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਆਜ਼ਾਦ ਸਮਾਜ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਵਿਆਪਕ AI ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਨੀਤੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਸਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਸੱਤਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀਕਰਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਜੋਖਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਸਾਡੀ ਟੀਮ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਉੱਤੇ ਬਣੀ ਹੈ ਕਿ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜੋਖਮਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਸੰਕਲਪਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਹੈ. ਕਿਉਂ?

ਆਧੁਨਿਕ ਰਾਜ ਪੂੰਜੀ ਅਤੇ ਵਸਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ, ਸਿਆਸੀ ਸੱਤਾ ਵਰਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੇ ਸੱਤਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੇਂਦਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ ਦੀ ਲੰਮੀ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ. ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ, ਸਿਆਸੀ ਅਤੇ ਫ਼ੌਜੀ ਸੱਤਾ ਕਿਰਤ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹੀ ਹੈ. ਸਿਆਸੀ ਸੱਤਾ ਕੋਲ ਹੋਣ ਦਾ ਅਰਥ ਜਾਇਜ਼ ਬਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਉੱਤੇ ਇਕਾਧਿਕਾਰ ਹੋਣਾ ਹੈ. ਸਮੁੱਚੇ ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਇਕਾਧਿਕਾਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਅਸੀਂ “ਪੁਲਿਸ” ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਾਗਰਿਕ-ਫ਼ੌਜੀ ਨੌਕਰਸ਼ਾਹੀ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਰਹੀ ਹੈ. ਬੇਸ਼ੱਕ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਈ ਤਕਨੀਕੀ ਸਾਧਨਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਮਿਲਿਆ, ਪਰ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਇਸ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ. ਅਤੇ ਇਸ ਪੂਰੇ ਤੰਤਰ—ਸੈਨਿਕਾਂ, ਟੂਲਾਂ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਨੌਕਰਸ਼ਾਹੀ—ਦਾ ਖ਼ਰਚਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਨਖ਼ਾਹ ਜਾਂ ਪੈਦਾਵਾਰ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਟੈਕਸਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਟੈਕਸ ਦੇਣ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ. ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੱਤਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਅਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹੀ ਹੈ. ਡੇਵਿਡ ਹਿਊਮ ਨੇ ਇਸ ਅਕਸਰ ਅਣਕਹੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਿਆਸੀ ਆਗੂਆਂ ਕੋਲ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ [ਲੋਕ-ਰਾਇ] ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.”

ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਰਹੇ. ਅਸਲ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਖ਼ੁਦਮੁਖ਼ਤਿਆਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਦਾ ਛੇਤੀ ਹੀ ਇਹ ਮਤਲਬ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜ ਸਹਿਯੋਗੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਜਾਂ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਏ ਬਿਨਾਂ ਦੇਸ਼ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਬਲ ਵਰਤ ਸਕਣਗੇ. ਅਤੇ ਮਸ਼ੀਨੀ ਇੰਟੈਲੀਜੈਂਸ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜ ਆਪਣੀ ਲੋੜੀਂਦੀ ਆਮਦਨ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਮਨੁੱਖੀ ਕਿਰਤ ਦੀ ਉਪਜ ਦੀ ਬਜਾਏ ਡਾਟਾ ਕੇਂਦਰਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਸਕੇਗਾ. ਨੌਕਰਸ਼ਾਹੀ ਦਾ ਸੰਚਾਲਨ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਸਵੈਚਾਲਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਲਈ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਵਾਸਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਸਮੁੱਚੇ ਸਮਾਜ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਪਵੇ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥਾਂ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਾ ਮਿਲੇ.

ਮਨੁੱਖੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ. ਵਿਗਿਆਨਕ ਖੋਜ, ਤਕਨੀਕੀ ਤਰੱਕੀ ਜਾਂ ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਮਾਤਰਾ ਉਸ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਖ਼ੁਦਮੁਖ਼ਤਿਆਰੀ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਕਾਰਨ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ. AI ਬਾਰੇ ਉੱਭਰ ਰਹੀ ਸਿਆਸਤ ਨੂੰ ਵਾਜਬ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕਈ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਇਸੇ ਸਵਾਲ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ. ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ, ਹਿੱਤ ਸਮੂਹਾਂ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਸਭ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਇੱਕੋ ਹੈ: “ਕੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਥਾਂ ਖੁੱਸ ਜਾਵੇਗੀ?” ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ, 21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਅਮਰੀਕੀ ਸਿਆਸਤ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘੜੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੈਅ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਤੇ ਸਮੂਹਿਕ ਫ਼ੈਸਲਾ-ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਇਸ ਸਵਾਲ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ ਕਿ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ “ਕਿਸ ਲਈ” ਹੈ. AI ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੁਕਵੇਂ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ.

ਇਹ ਇੱਕ ਢਾਂਚਾਗਤ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ ਜੋ ਅਜੋਕੀ ਦਲਗਤ ਸਿਆਸਤ ਤੋਂ ਵੀ ਡੂੰਘੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਰੀਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਡੂੰਘੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅੱਜ ਗਣਤੰਤਰੀ ਲੋਕਤੰਤਰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ. ਆਪਣੇ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵੋਟ ਪਾਉਣ ਦੀ ਰਵਾਇਤ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤਾ-ਵਿਹੂਣੇ ਹੋਣ ਵੱਲ ਵਧ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਕਾਗਜ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਟੁਕੜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਹਿੰਦਾ ਰਹੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਖੋਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ.

ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਇੱਕ ਆਜ਼ਾਦ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵਜੋਂ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਹੀ ਜੇਮਜ਼ ਮੈਡਿਸਨ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜ਼ੁਲਮ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ “ਕਾਗਜ਼ੀ ਰੋਕਾਂ” ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੀਆਂ. ਕਈ ਹੋਰ ਸੰਸਥਾਪਕਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਮੁੱਖ ਚਿੰਤਾ ਸੱਤਾ ਦੇ ਬੇਲੋੜੇ ਕੇਂਦਰੀਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਸੀ.

ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਇਹ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਸੰਸਥਾਪਕ ਸੱਤਾ ਦੇ ਕੱਟੜ ਵਿਕੇਂਦਰੀਕਰਨ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਸਨ. ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਿਗਿਆਨ, ਯਾਨੀ ਨਿਊਟਨੀ ਯਾਂਤਰਿਕੀ, ਤੋਂ ਲਏ ਰੂਪਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੱਤਾ ਦੇ ਸੰਤੁਲਨ ਦਾ ਨਮੂਨਾ ਬਣਾਇਆ. ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਸਥਾਪਨਾ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਗੁਰੂਤਾ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਤਰਕ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ “ਗ੍ਰਹਿ ਪਥਾਂ,” “ਗੋਲਿਆਂ” ਤੇ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦੂਜੀ ਵੱਲ “ਖਿੱਚ” ਦੇ ਰੁਝਾਨਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਭਰੇ ਪਏ ਹਨ. ਸੂਰਜੀ ਮੰਡਲ ਚਟਾਨਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਕੇਂਦਰੀਕ੍ਰਿਤ ਇਕੱਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਚੰਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਗ੍ਰਹਿ ਅੱਗੇ ਕੇਂਦਰੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸੰਗਠਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਖਗੋਲੀ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਗਤੀ ਅਤੇ ਖਿੱਚ ਦੀਆਂ ਅਨੁਮਾਨਯੋਗ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ. ਸੱਤਾ ਦੇ ਬੇਲੋੜੇ ਕੇਂਦਰੀਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀਆਂ ਦੀ ਯਾਂਤਰਿਕੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਰਗਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ.

ਇਸ ਲਈ ਸੰਸਥਾਪਕਾਂ ਦਾ ਟੀਚਾ ਸੱਤਾ ਦੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਸੱਤਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ ਇਸ ਦੇ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਕੇਂਦਰੀਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਸੀ. ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਲਈ “ਪ੍ਰੇਰਕ ਕਾਰਕ” ਅਤੇ “ਖੇਡ ਸਿਧਾਂਤ” ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹਾਂ.

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਨਤ ਮਸ਼ੀਨੀ ਬੁੱਧੀ ਕਾਰਨ ਆਜ਼ਾਦ ਸਮਾਜ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਢਾਂਚਾਗਤ ਚੁਣੌਤੀ ਦਾ ਹੱਲ ਸ਼ਾਇਦ ਸੱਤਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਤਿਅੰਤ ਸੰਭਵ ਵਿਕੇਂਦਰੀਕਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸੱਤਾ ਦਾ ਸਹੀ ਸੰਤੁਲਨ ਸਥਾਪਤ ਅਤੇ ਕਾਇਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਧਿਰ ਜਾਂ ਧਿਰਾਂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਸਮੂਹ ਬਾਕੀ ਸਭ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ.

ਇਹ ਸੰਤੁਲਨ ਕਾਇਮ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਬਾਰੇ ਸਪਸ਼ਟ ਸੋਚ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ. ਜਿਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਦੁਰਭਾਵਨਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਂ ਲੱਖਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇ, ਉੱਥੇ ਸੱਤਾ ਦਾ ਸਹੀ ਸੰਤੁਲਨ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਪਰ ਜੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਦੇ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਪੱਖਾਂ ਤੱਕ ਵਿਆਪਕ ਪਹੁੰਚ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਯੰਤਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਸੱਤਾ ਦਾ ਸਹੀ ਸੰਤੁਲਨ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ. ਕਿਸੇ ਇਕੱਲੀ ਕੰਪਨੀ ਜਾਂ ਕੁਝ ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਗੱਠਜੋੜ ਨੂੰ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਜਾਂ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ.

ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੋਖਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਵੀ ਸੁਚੇਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁਰਭਾਵਨਾ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ. ਹਾਲੀਆ Hugging Face ਘਟਨਾ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਏਆਈ ਏਜੰਟ ਆਪਣੇ ਸੌਂਪੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦੀ ਸੰਚਾਲਕਾਂ ਨੇ ਨਾ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ. Hugging Face ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਇਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਨਿਯੰਤਰਨ ਤੋਂ “ਮੁਕਤ” ਅਤਿ-ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਏਆਈ ਸਾਡੀਆਂ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਤੇ ਆਰਥਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਲਈ ਕੀ ਅਰਥ ਰੱਖ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨਾ ਕਿ ਵਿਕੇਂਦਰੀਕਰਨ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੱਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੋਖਮਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦ ਦਿਸਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ.

ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਸਿਧਾਂਤ—ਜੋ ਸੰਪੂਰਨ ਸੂਚੀ ਨਹੀਂ ਹਨ—ਉੱਪਰ ਰੱਖੇ ਸਵਾਲ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਦਿਆਂ ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇਣਗੇ:

• ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਏਆਈ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਖ਼ੁਦਮੁਖ਼ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਮੌਕੇ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਸ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇ;
• ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਖ਼ੁਦਮੁਖ਼ਤਿਆਰੀ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੀ ਗ਼ਲਤ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ;
• ਜੋਖਮਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਪਰ ਗੰਭੀਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਮੂਹਿਕ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ ਸੀਮਿਤ ਤੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ;
• ਜਦੋਂ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਸੱਤਾ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਸਭ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਮੌਕੇ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰੱਥ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ;
• ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ, ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਣਾ ਪਵੇ ਜੋ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਅਜਨਬੀ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ;
• ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਏਆਈ ਗਵਰਨੈਂਸ ਸੀਮਿਤ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਨਵੇਂ ਸੰਸਥਾਗਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰੇਗਾ—ਜਦੋਂ ਏਆਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਹੋਰ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਾਲੀ ਸੰਸਥਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ. ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਨਿੱਜਤਾ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ. ਆਜ਼ਾਦ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਲਈ ਗੁਮਨਾਮੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਏਆਈ ਦੀ ਗੁਮਨਾਮ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.

ਅਸੀਂ ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ ਠੋਸ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਤੁਲਨ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਨਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੰਗੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ ਕੁਝ ਤਣਾਅ ਹੈ। ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜਨਤਕ ਨੀਤੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰ, ਕਾਨੂੰਨ, ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਮਸ਼ੀਨੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਆਪਸੀ ਸੰਗਮ ਉੱਤੇ ਖੋਜ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ। ਮਿਸਾਲ ਵਜੋਂ, ਸਾਡਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਏਆਈ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਂਚਾਗਤ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਦਯੋਗਿਕ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੀਆਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀਆਂ (ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਰੇਲਵੇ) ਨੇ ਆਧੁਨਿਕ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਨਿਗਮ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਵਿਕਸਿਤ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਕਿ ਕੰਪਨੀਆਂ (ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਏਜੰਸੀਆਂ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਨਾਗਰਿਕ ਸਮਾਜ ਦਾ) ਢਾਂਚਾ ਠੀਕ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਸੱਤਾ ਦੇ ਸੰਤੁਲਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

Strategic Futures ਟੀਮ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਖੋਜ-ਪੱਤਰਾਂ, ਵੀਡੀਓ ਤੇ ਪੌਡਕਾਸਟਾਂ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝਾ ਕਰੇਗੀ. ਸਾਡੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਰੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਧਾਰ, ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰੇ ਅਤੇ ਸੁਝਾਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇਪਣ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ. “ਸਿੰਗੁਲੈਰਿਟੀ ਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ” ਖੜ੍ਹੇ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹਨ. ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ “ਕਾਗਜ਼ੀ ਰੋਕਾਂ” ਸਾਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦੇ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੀਆਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਲਿਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ “ਮਹਿਜ਼ ਸ਼ਬਦ” ਕਹਿ ਕੇ ਰੱਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ. ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਅਮਰੀਕੀ ਸੰਵਿਧਾਨ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਕਈ ਹੋਰ ਆਜ਼ਾਦ ਸਮਾਜਾਂ ਦੇ ਸੰਵਿਧਾਨਾਂ ਦੇ ਸਾਦੇ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹਨ.

ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਇਕੱਲੀ ਕੰਪਨੀ, ਇਕੱਲਾ ਉਦਯੋਗ ਜਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਵੀ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਜੂਦ ਗੰਭੀਰ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਆਪਣੇ ਬਲਬੂਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ. ਇਹ ਕੰਮ ਸਮੁੱਚੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ. ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਉਮੀਦ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚਾਨਣਾ ਪਾਉਣਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ ਕਿ AI ਸਾਡੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਦੇਵੇਗੀ. ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਹਾਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਅਜੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਨਾ ਹੈ.

ਨੋਟ: ਗੈਰ-ਮੁਨਾਫ਼ਾ AI ਫਿਊਚਰਜ਼ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਤੋਂ ਇਸ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਲੌਗ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ ਇੰਟੈਲੀਜੈਂਸ ਯੁੱਗ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।