നിശ്ശബ്ദ സമവായം
ലേഖകന്റെ കുറിപ്പ്: ഹാർവാർഡിലെ വിക്-ബെയ്ലി പ്രഭാഷണപരമ്പരയുടെ ഭാഗമായി ലേഖകൻ അടുത്തിടെ നടത്തിയ പ്രഭാഷണം ആധാരമാക്കിയാണ് ഇന്നത്തെ ലേഖനം തയ്യാറാക്കിയത്. ഇതിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നത് ലേഖകന്റെ സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങളാണ്; അവ OpenAI-യുടെയോ അതിലെ മറ്റ് ജീവനക്കാരുടെയോ അഭിപ്രായങ്ങളാകണമെന്നില്ല.
ഇന്ന് ഇവിടെ എത്തിയതിന് നന്ദി. നാം സംസാരിക്കുന്ന ഈ വേളയിൽ, ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സൈബർസുരക്ഷാ സംഭവപരമ്പരകളിലൊന്ന് അരങ്ങേറുകയാണ്. ഗുരുതരമായ സുരക്ഷാപിഴവുകളുടെ ഈ വെളിപ്പെടുത്തലുകളെ ചിലർ “കറുത്ത ഒക്ടോബർ” എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇന്റർനെറ്റിന്റെ ചില അടിസ്ഥാന സംവിധാനങ്ങളിൽ ഈ പിഴവുകൾ കണ്ടെത്തിയത് അത്യാധുനിക AI സംവിധാനങ്ങളാണ്. ലോകമെങ്ങും സോഫ്റ്റ്വെയർ സുരക്ഷ ശക്തിപ്പെടുത്താനുള്ള അടിയന്തര ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് ഈ വെളിപ്പെടുത്തൽ. ഈ മാസത്തെ അടിയന്തര വിഷയം ഇതാണ്; അടുത്ത മാസം മറ്റൊന്നുണ്ടാകും. നന്മയ്ക്കും തിന്മയ്ക്കും ഒരുപോലെ ഉപയോഗിക്കാവുന്ന കഴിവുകളിൽ AI സംവിധാനങ്ങൾ ഇന്ന് കൈവരിച്ചിരിക്കുന്നത് സോഫ്റ്റ്വെയർ പിഴവുകൾ കണ്ടെത്താനുള്ള ശേഷിയാണ്. എന്നാൽ വൈകാതെ മറ്റൊരു കഴിവും വരും. ദുഷ്ടലക്ഷ്യങ്ങളുള്ളവർ അതിന്റെ ദോഷവശം ഉപയോഗിക്കുംമുമ്പ് ഗുണവശം പ്രയോജനപ്പെടുത്താനുള്ള മറ്റൊരു അടിയന്തര പദ്ധതിക്ക് അതും വഴിയൊരുക്കും. ഈ അടിയന്തര വിഷയങ്ങളെല്ലാം അനിവാര്യമായും ഒന്നിനുമേൽ മറ്റൊന്നായി വന്നുചേരും. ഇന്ന് നാം “AI നയം” എന്ന് വിളിക്കുന്നതിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ഈ ബഹളത്തിനിടയിലാകും രൂപപ്പെടുക.
എന്നാൽ അടിയന്തര പ്രതികരണം ആവശ്യപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനല്ല ഞാൻ ഇന്ന് വന്നിരിക്കുന്നത്. പകരം, വിശാലമായി നോക്കുമ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ എങ്ങോട്ടാണ് നീങ്ങുന്നതെന്നതിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കാനാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. അടിയന്തര വിഷയങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ഇടതടവില്ലാതെ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, കൂടുതൽ അമൂർത്തവും ദൈനംദിന യാഥാർഥ്യങ്ങളിൽനിന്ന് അകന്നതുമായ ഈ ചോദ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക പ്രയാസമാണ്. എന്നാൽ ഈ ചോദ്യങ്ങൾ പ്രധാനമാണ്. ദീർഘകാലത്ത് ഏതുതരം ഭാവികളാണ് നാം കൈവരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്നും ഏതൊക്കെയാണ് ഒഴിവാക്കേണ്ടതെന്നും ധാരണയില്ലെങ്കിൽ, ഓരോ ഘട്ടത്തിലും വിവേകമുള്ള തീരുമാനങ്ങളെടുത്താലും മൊത്തത്തിലുള്ള ഫലം നമുക്ക് അനിഷ്ടകരമായേക്കാം.
സാങ്കേതികവിദ്യാ മേഖല നിർമ്മിക്കുന്നവ നമ്മെ എവിടെയെത്തിക്കുമെന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഗുണകരമായൊരു ദർശനം ആ മേഖലയ്ക്കില്ലെന്ന് പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്. ഞാൻ അതിനോട് യോജിക്കുന്നില്ല: നമ്മുടെ സാങ്കേതിക ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ശുഭകരമായ ദർശനങ്ങൾകൊണ്ട് സാൻ ഫ്രാൻസിസ്കോയും മറ്റ് സംരംഭകത്വ കേന്ദ്രങ്ങളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പറക്കുന്ന കാറുകളും സ്വയം ഓടുന്ന വാഹനങ്ങളും പല വലുപ്പത്തിലും രൂപത്തിലുമുള്ള റോബോട്ടുകളും അണുസംയോജന സാങ്കേതികവിദ്യയും, തീർച്ചയായും ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ജനറൽ ഇന്റലിജൻസും ആളുകൾ യഥാർഥത്തിൽ വികസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പകരം, നമുക്കില്ലാത്തത് നമ്മുടെ സ്ഥാപനസംവിധാനങ്ങളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ശുഭകരമായ ദർശനമാണ്: ഇതെല്ലാം എങ്ങനെയാണ് പ്രവർത്തിക്കാൻ പോകുന്നത്.
എന്നാൽ ഭാവിയിലെ സ്ഥാപനസംവിധാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒരു ദർശനവും ഇല്ല എന്നല്ല അതിനർഥം. നിർഭാഗ്യവശാൽ, ഏറ്റവും സാധാരണമായി ഞാൻ കാണുന്ന ദർശനത്തെ ശുഭകരമെന്ന് വിളിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല. അത് വാക്കുകളാകുമ്പോൾത്തന്നെ, സാധാരണയായി അടക്കിപ്പിടിച്ച സ്വരത്തിലാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. പക്ഷേ കൂടുതലായും അത് പറയാതെ വിടുകയാണ് പതിവ്; സൂചനകളിലൂടെ മാത്രം തിരിച്ചറിയാനാവുന്ന ഒന്ന്. ഞാൻ അതിനെ നിശ്ശബ്ദ സമവായം എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
മനുഷ്യാധ്വാനമില്ലാതെ ഏതാണ്ടെല്ലാം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കമ്പനിയെ സങ്കൽപ്പിക്കുക. അതിലെ AI സംവിധാനങ്ങൾ ഗവേഷണവും വികസനവും നടത്തുന്നു, കണ്ടെത്തലുകൾ നടത്തുന്നു, കരാറുകൾക്കായി ചർച്ച നടത്തുന്നു, മൂലധനം വകയിരുത്തുന്നു, ഉൽപ്പാദനം നടത്തുന്നു. മനുഷ്യർ നയിക്കുന്ന എതിരാളികൾ സ്വന്തം ശ്രമങ്ങൾക്ക് AI-യുടെ സഹായം കൂട്ടിച്ചേർത്താൽപ്പോലും, ഈ കാര്യങ്ങളിലെല്ലാം ആ കമ്പനി അവരെക്കാൾ മികച്ചതാണെന്ന് കരുതുക. മനുഷ്യരുടെ ഇടപെടൽ ബിസിനസിനെ മന്ദഗതിയിലാക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നതെങ്കിൽ, നിയന്ത്രണത്തിൽനിന്ന് കൈയെടുക്കാൻ മനുഷ്യരായ നടത്തിപ്പുകാർക്കും ഉടമകൾക്കും ശക്തമായ പ്രേരണയുണ്ടാകും. ആഗോള സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയിലുടനീളം ഇത് സംഭവിച്ചാൽ, ആഗോള വാണിജ്യത്തിലെ പ്രാമുഖ്യം വിട്ടുകൊടുക്കാൻ വിപണിമത്സരത്തിന്റെ യുക്തി മനുഷ്യരെ പ്രേരിപ്പിക്കും. കാലക്രമേണ, മനുഷ്യരുടെ ആവശ്യങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന അത്രതന്നെയോ അതിലേറെയോ വിപണി യന്ത്രങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റിത്തുടങ്ങിയേക്കാം.
അതിനുശേഷം എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് ആർക്കും ഉറപ്പിച്ചുപറയാനാവില്ല. ഒരുപക്ഷേ മനുഷ്യർക്ക് അതിവിപുലമായ നേട്ടങ്ങൾ ലഭിച്ചേക്കാം. നമ്മെ കീഴിലാക്കിയ യന്ത്രങ്ങൾ മനുഷ്യർക്ക് വലിയ അന്തർലീന മൂല്യം കൽപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവയുടെ അധ്വാനത്തിന്റെയും അവ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സമ്പത്തിന്റെയും ഗുണഭോക്താക്കളായി നാം മാറിയേക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ, സാമ്പത്തിക ശക്തിയും ക്രമേണ രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയും നഷ്ടപ്പെടുന്നതോടെ, ലോകത്ത് മനുഷ്യരായ നമ്മുടെ പ്രസക്തി കുറഞ്ഞുവന്നേക്കാം; ലോകകാര്യങ്ങളുടെ ഗതി നിർണയിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ കഴിവും കുറഞ്ഞുവന്നേക്കാം. അധികാരശൂന്യരായ ബഹുഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ ചെലവിൽ ചുരുക്കം മനുഷ്യർ അസാധാരണമായ അധികാരവും സമ്പത്തും കൈവശപ്പെടുത്തിയേക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ അധികാരം നഷ്ടപ്പെടുന്ന അതേ വിധി നാമെല്ലാം പങ്കിട്ടേക്കാം. വിശദാംശങ്ങൾ എന്തായാലും, നിശ്ശബ്ദ സമവായത്തിന്റെ പൊതുസാരം ഇതാണ്: നമുക്കറിയാവുന്ന ലോകത്തിലെ മനുഷ്യരുടെ പ്രാമുഖ്യത്തിന് അന്ത്യം കുറിക്കുക.
ഈ സാഹചര്യങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാകാൻ AI അതിന്റെ സ്രഷ്ടാക്കൾക്കെതിരെ കലാപം നടത്തേണ്ടതില്ല. മനുഷ്യരുടെ അധികാരം ഇല്ലാതാകണമെന്ന് അതിന്റെ ഉടമകൾ ആഗ്രഹിക്കേണ്ടതുമില്ല. ചുമതല കൈമാറാനുള്ള ഓരോ തീരുമാനവും അതതിന്റെ സാഹചര്യത്തിൽ യുക്തിസഹമായിരിക്കാം. എന്നാൽ ഈ തീരുമാനങ്ങളെല്ലാം കൂടിച്ചേരുമ്പോൾ, നമ്മുടെ നാഗരികതയുടെ വലിയൊരു ഭാഗത്തിന്മേലുള്ള ഫലപ്രദമായ അധികാരം മനുഷ്യർ വിട്ടുകൊടുത്ത ഒരു ലോകം രൂപപ്പെട്ടേക്കാം. AI സുരക്ഷയെയും മനുഷ്യലക്ഷ്യങ്ങളുമായുള്ള അതിന്റെ പൊരുത്തത്തെയും സംബന്ധിച്ച കുഴക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളിൽ അസാധാരണ പുരോഗതി കൈവരിച്ചാലും, പുതിയൊരുതരം യന്ത്രസത്തയ്ക്ക് കീഴടങ്ങിയ നിലയിൽ നാം എത്തിയേക്കാം. ഭാവിയുടെ സന്തോഷകരമായ പതിപ്പിൽ ആ സത്ത ദയാലുവായിരിക്കുമെന്ന് നിശ്ശബ്ദ സമവായം നമ്മോട് പറയും—മനുഷ്യരുടെ ഉത്തമ താൽപ്പര്യങ്ങൾ ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു യന്ത്രം. ബ്രോട്ടിഗന്റെ കവിതയിൽ പറയുന്നതുപോലെ, സ്നേഹാനുഗ്രഹം നിറഞ്ഞൊരു യന്ത്രം.
നമ്മുടെ കമ്പനികളുടെയും ക്രമേണ കൂടുതൽ കൂടുതൽ ഭരണസ്ഥാപനങ്ങളുടെയും താക്കോലുകൾ ഈ യന്ത്രങ്ങൾക്ക് കൈമാറുമെന്നാണ് നിശ്ശബ്ദ സമവായം നമ്മോട് പറയുന്നത്. മനുഷ്യരായ നമുക്ക് സാധിക്കുന്നതിലേറെ വിവേകത്തോടും മികച്ച വിലയിരുത്തലോടും കാര്യക്ഷമമായും ഫലപ്രദമായും അവ ആ സ്ഥാപനങ്ങളെ നയിക്കും. അങ്ങനെ കാലക്രമേണ നാം വളയത്തിൽനിന്ന് കൈകളെടുത്ത് സ്നേഹമുള്ള യന്ത്രങ്ങളെ വാഹനം ഓടിക്കാൻ ഏൽപ്പിക്കും. നാം ഒരു കാറിലെ യാത്രക്കാരെപ്പോലെയാകും—വളരെ നല്ലൊരു കാർ, ഒരുപക്ഷേ ഭൗതികസൗകര്യങ്ങളിൽ ഇന്ന് സ്വപ്നം കാണാവുന്നതിലും മികച്ചത്. എങ്കിലും വാഹനം എങ്ങോട്ടുപോകണമെന്ന് നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത വെറും യാത്രക്കാർ. നാം ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിൽത്തന്നെ, അത് മിക്കവാറും ഒരു ചടങ്ങോ അഭിനയമോ പോലെയായിരിക്കും; നമ്മുടെ വർഗത്തെ രസിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു കളിപോലെ.
ഇന്നുതന്നെ മനുഷ്യരായ നാം ലോകത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നില്ല എന്നതിനാൽ, നിശ്ശബ്ദ സമവായം തെറ്റായൊരു മുൻധാരണയിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നതെന്ന് ചില നിരീക്ഷകർ വാദിക്കും. ഈ വിമർശനം ഓർത്തിരിക്കേണ്ടതുമാണ്: എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്ന ഏകീകൃതമായ ഒരു “നമ്മൾ” ഇല്ല. ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലും ഇല്ലെങ്കിലും, അങ്ങേയറ്റം വികേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു ലോകത്താണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഈ വസ്തുത നമ്മെ അലംഭാവത്തിലേക്കും നയിക്കരുത്: “നമ്മൾ” ലോകത്തെ “നിയന്ത്രിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും”, ലോകകാര്യങ്ങളിൽ മനുഷ്യർക്ക് കൂട്ടായി പ്രാമുഖ്യമുണ്ട്. വിഭവങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിനായി നമ്മോട് ഗൗരവമായി മത്സരിക്കുന്ന മറ്റൊരു ജീവിവർഗവുമില്ല. മുകളിൽനിന്ന് താഴേക്കുള്ള നിയന്ത്രണം ലോകത്തിനുമേൽ മനുഷ്യർക്ക് ചെലുത്താനാകുമെന്ന ചിന്താപരമായ കൃത്യതയില്ലാത്ത ധാരണ നാം തള്ളണം. എന്നാൽ ആ നിരാകരണത്തെ, മനുഷ്യരാണ് കൂട്ടായി ഭൂമിയിലെ മുഖ്യ പ്രവർത്തകർ എന്ന വ്യക്തമായ യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ നിഷേധവുമായി കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കരുത്.
നിശ്ശബ്ദ സമവായത്തെ തുറന്നുപറയാൻ തയ്യാറുള്ള ചിലർ അത് യഥാർഥത്തിൽ നല്ലൊരു ഭാവിയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവർ അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, അത് അനിവാര്യമാണെന്നു കരുതി വഴങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അത് നല്ലതാണെന്ന് എല്ലാവരും സമ്മതിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല നിശ്ശബ്ദ സമവായം ഒരു സമവായമാകുന്നത്. AI നിർമ്മിക്കുന്നവരുടെ രഹസ്യപദ്ധതിയുമല്ല അത്. ലോകകാര്യങ്ങളിലെ മനുഷ്യരുടെ പ്രാമുഖ്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് അനിവാര്യമാണെന്നതാണ് ആ സമവായം. അല്ലെങ്കിൽ, അതിബുദ്ധിശാലികളായ യന്ത്രങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്തിലും ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന മറ്റൊരു ഭാവിദർശനം സങ്കൽപ്പിക്കുക അത്യന്തം പ്രയാസമാണെന്നെങ്കിലും. പ്രായോഗികമെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു ബദൽ ദർശനം വിഭാവനം ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുമ്പോഴും, ഒരാൾക്ക് ആ പരിണതിയെ ആത്മാർഥമായി എതിർക്കാനാകും. ഈ സമവായം മിക്കവാറും നിശ്ശബ്ദമായിരിക്കുന്നു, ഏറിയാൽ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ മാത്രം പറയപ്പെടുന്നു എന്നതുതന്നെയാണ് ഉള്ളിലിരിപ്പ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.
നിശ്ശബ്ദ സമവായത്തെ ഞാൻ വെറുക്കുന്നു. മനുഷ്യരുടെ പ്രാമുഖ്യം വിട്ടുകൊടുക്കുന്നതിനെ ഞാൻ നിരാകരിക്കുന്നു. അത് അനിവാര്യമാണെന്ന മനോഭാവത്തെ ഞാൻ വെറുക്കുന്നു. നിശ്ശബ്ദ സമവായത്തിന് വഴങ്ങിയാൽ എന്റെ കുഞ്ഞുമകന്റെ മനോഹരമായ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ എനിക്കാവില്ലെന്ന് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് നിശ്ശബ്ദ സമവായത്തോട് ഞാൻ പറയുന്നു: ഇല്ല. നിശ്ശബ്ദ സമവായത്തെക്കുറിച്ച് തുറന്നുസംസാരിക്കാനും, ഏറെക്കുറെ അറിയാതെ ഈ ദർശനം സ്വീകരിച്ചുപോയ അവസ്ഥയിൽനിന്ന് ഉണരാനുമുള്ള സമയമായെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
പ്രശ്നം ഇതാണ്: നിശ്ശബ്ദ സമവായം ഒരു സമവായമായി മാറിയതിന് കാരണമുണ്ട്. മനുഷ്യബുദ്ധിയെ ബഹുദൂരം മറികടക്കുന്ന യന്ത്രബുദ്ധിക്കൊപ്പം മനുഷ്യർ എങ്ങനെ നിയന്ത്രണസ്ഥാനത്ത് തുടരുമെന്ന് വിശദീകരിക്കുക പ്രയാസമാണ്. അതിനുള്ള മിക്ക ശ്രമങ്ങളും ആശ്രയിക്കുന്നത് AI വെറുമൊരു ഉപകരണമാണെന്ന വാദത്തെയാണ്—“യഥാർഥ ധാരണ” സാധ്യമല്ലാത്ത, മാതൃകകൾ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഒരു ഉപകരണം. വരാനിരിക്കുന്ന യാഥാർഥ്യത്തിനുമുന്നിൽ ഈ വാദങ്ങൾ പിടിച്ചുനിൽക്കില്ലെന്ന് ഞാൻ ഭയക്കുന്നു. അവയും ഒരുതരം അലംഭാവമാണെന്ന് ഞാൻ ഭയക്കുന്നു—മനുഷ്യർ നയിക്കുന്ന ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രിയാത്മക ദർശനത്തിൽ വേരൂന്നിയ വിശ്വാസത്തെക്കാൾ, AI-യുടെ കഴിവുകളെ നിഷേധിക്കുന്നതിൽ അധിഷ്ഠിതമായ നിലപാട്. പതിറ്റാണ്ടുകളും നൂറ്റാണ്ടുകളും മനുഷ്യർക്ക് പരിഹരിക്കാനാകാതിരുന്ന ബൗദ്ധിക പ്രശ്നങ്ങളിൽ പുരോഗതി കൈവരിക്കുമ്പോഴും AI സംവിധാനങ്ങൾക്ക് “യഥാർഥ ധാരണ” ഇല്ലെന്ന് പറയാനാവില്ല.
പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യർ പ്രാമുഖ്യം നിലനിർത്തണമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത്. ഞാനൊരു മനുഷ്യനായതുകൊണ്ട് എന്നതാണ് ലളിതമായ ഉത്തരം. അതെ, അതിൽ ക്ഷമാപണമൊന്നുമില്ലാതെ മനുഷ്യപക്ഷം പിടിക്കുന്നയാളാണ് ഞാൻ.
എന്നാൽ അതിലും ആഴത്തിലുള്ള ഒരു കാരണവുമുണ്ട്. നമ്മുടെ പ്രാമുഖ്യം നമ്മുടെ ബുദ്ധിയിലല്ല നിലകൊള്ളുന്നത്; “യഥാർഥ ധാരണ”യിലെ നമ്മുടെ കുത്തക അനന്തകാലത്തേക്ക് നിലനിർത്തുന്നതിലുമല്ല. പകരം, നമ്മുടെ ഭൂതകാലത്തിലാണ് നമ്മുടെ പ്രാമുഖ്യം വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നത്.
കാരണം ചെളിയിൽനിന്ന് ഉയർന്നുവന്നത് നാമാണ്. മണ്ണും കല്ലുംകൊണ്ട് ആദിമസമൂഹത്തെ വാർത്തെടുത്തത് നാമാണ്. നക്ഷത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി എന്തുകൊണ്ടെന്ന് ചോദിച്ചത് നാമാണ്. നമ്മുടെ കലഹങ്ങളും സ്നേഹവും അസൂയയും ആഹ്ലാദവുമെല്ലാമായി ധാർമികതയും നൈതികതയും നിയമവും കണ്ടെത്തിയത് നാമാണ്. പാടിയതും നൃത്തം ചെയ്തതും എഴുതിയതും സംഗീതം രചിച്ചതും നാമാണ്. ചരിത്രം സൃഷ്ടിച്ചതും അത് എഴുതിയതും നാമാണ്. ആ പൈതൃകം നമ്മുടേതാണ്. നാം പടുത്തുയർത്തിയ നാഗരികത നാം അണയാതെ കാത്ത ഒരു ജ്വാലയാണ്; ആ ജ്വാല നമ്മുടേതാണ്. നമ്മുടെ ഭൂതകാലം മഹത്തായ ഒരു പൈതൃകമാണ്; നാമെല്ലാം അതിന്റെ സംരക്ഷകരാണ്. ആദിമകാലത്ത് ആരംഭിച്ച, മൈക്കൽ ഓക്ക്ഷോട്ട് “മനുഷ്യരാശിയുടെ സംഭാഷണം” എന്ന് വിളിച്ച ആ മഹത്തായ സംരംഭത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നതും ഈ സംരക്ഷണദൗത്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
ദീർഘവും വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞതുമായ ആ ഭൂതകാലത്തിലൂടെ നാം ഒരു നാഗരികത വാർത്തെടുത്തു. അമേരിക്കയിൽ അത് വിഭാവനം ചെയ്യപ്പെട്ടത് വ്യക്തിയുടെ അവകാശങ്ങൾ അടിത്തറയാക്കിയും, ലോകത്തിലൂടെ മുന്നേറുമ്പോൾ നാമോരോരുത്തരും വെട്ടിത്തെളിക്കുന്ന വഴികളെ ആദരിച്ചുകൊണ്ടുമാണ്. മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം മെച്ചപ്പെടുകയോ മോശമാവുകയോ ചെയ്യാം: വിവേകപൂർണമായ തീരുമാനങ്ങളുടെ ഫലം നാം അനുഭവിക്കുന്നു; പിഴയ്ക്കുമ്പോൾ പ്രത്യാഘാതങ്ങളും നാം ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു. സ്വന്തം വഴിയിലൂടെ നടക്കാനുള്ള അവകാശം ഏറ്റവും ബുദ്ധിമാനോ ഏറ്റവും വിവേകശാലിയോ ആണോ എന്നതിനെ ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. അയൽക്കാരന് എന്നെക്കാൾ മികച്ച തീരുമാനശേഷിയുണ്ടെന്നതുകൊണ്ട് പൗരനെന്ന നിലയിലുള്ള എന്റെ സ്ഥാനം നഷ്ടമാകുന്നില്ല. കൂടുതൽ ബുദ്ധിശാലിയായ ഒരു യന്ത്രത്തിന്റെ വരവും ആ സ്ഥാനം ഇല്ലാതാക്കേണ്ടതിന് ഒരു കാരണവും ഞാൻ കാണുന്നില്ല. മറിച്ച്, അത് ഇല്ലാതാകുന്നത് തടയാനുള്ള എല്ലാ കാരണങ്ങളും ഞാൻ കാണുന്നു.
ഈ പൈതൃകത്തിന്റെ ലിഖിതരേഖകൾ ഏതാണ്ട് മുഴുവൻ വായിച്ച യന്ത്രങ്ങളും അതിന്റെ അവകാശികളാണെന്ന് ചിലർ വാദിച്ചേക്കാം. ഒരർഥത്തിൽ അവ അങ്ങനെയുമാണ്. എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ തട്ടിൻപുറത്തെ എല്ലാ കത്തുകളും വായിച്ചതുകൊണ്ട് ഒരാൾ നിങ്ങളുടെ കുടുംബാംഗമാകുന്നില്ല. മനുഷ്യരാശിയുടെ സംഭാഷണത്തിൽ AI സംവിധാനങ്ങൾ ആദ്യം നിരീക്ഷകരായും ക്രമേണ പങ്കാളികളായും ചേരും. എന്നാൽ അവ അതിൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുകയോ ആ സംഭാഷണത്തെത്തന്നെ അപ്രസക്തമാക്കുകയോ ചെയ്യരുത്. പ്രാമുഖ്യം വിട്ടുകൊടുക്കുന്നത് നമ്മുടെ പിൻതലമുറയെ വഞ്ചിക്കുന്നതുപോലെതന്നെ പൂർവികരെയും വഞ്ചിക്കലാണ്. ഈ പോരാട്ടം പോരാടാൻ അർഹമല്ലെങ്കിൽ, ഒരു പോരാട്ടവും അർഹമല്ല.
യന്ത്രങ്ങളുടെ അതിബുദ്ധി എന്തായിത്തീരുമെന്ന കാര്യത്തിൽ നിശ്ശബ്ദ സമവായത്തിന്റെ അനുയായികൾക്ക് തെറ്റുപറ്റിയെന്നാണ് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത്. ലോകം പ്രവർത്തിക്കുന്ന രീതിയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട എന്തോ ഒന്ന് അവർ കാണാതെ പോകുന്നു; ബുദ്ധിശക്തിയെ അധികാരവുമായി കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കുന്നു. അഞ്ചോ പത്തോ വർഷംമുമ്പ് നിശ്ശബ്ദ സമവായത്തിന്റെ ഒരനുയായിയോട് ഇന്നുള്ള AI സംവിധാനങ്ങളുടെ കഴിവുകൾ മാത്രം വിവരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽപ്പോലും, ഇപ്പോഴത്തെ തൊഴിലില്ലായ്മ യഥാർഥത്തിലുള്ളതിനെക്കാൾ വളരെ കൂടുതലായിരിക്കുമെന്ന് അവർ പ്രവചിച്ചേനേ. മനുഷ്യർക്ക് വ്യാപകമായി അധികാരം നഷ്ടപ്പെടുന്ന പ്രക്രിയയും ഇന്നുള്ളതിനെക്കാൾ ഏറെ മുന്നേറിയിരിക്കുമെന്നും അവർ കരുതിയേനേ. മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടായ ബുദ്ധിശക്തിയും കഴിവും നിശ്ശബ്ദ സമവായത്തിന്റെ അനുയായികൾ കരുതുന്നതിലും വളരെ വലുതാണെന്നും, നമ്മുടെ സമൂഹങ്ങൾ അവർ പ്രവചിക്കുന്നതിലും കരുത്തോടെ നിലനിൽക്കുമെന്നും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
എന്നാൽ എനിക്ക് തെറ്റിയേക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന്, പൂർണമായി സ്വയം പ്രവർത്തിക്കുന്ന കമ്പനികൾ മത്സരത്തിൽ മനുഷ്യരുടെ സംരംഭങ്ങളെ പൂർണമായും പിന്നിലാക്കിയേക്കാം. അത് ശരിയാണെങ്കിൽ, സാമ്പത്തികശാസ്ത്രത്തിന്റെ നഗ്നമായ യുക്തി കൂടുതൽ കൂടുതൽ മൂലധനം യന്ത്രങ്ങൾക്ക് കൈമാറണമെന്ന് നിർബന്ധിക്കും. ഈ ഭാവിയിൽ മനുഷ്യർക്ക് അധികാരം നഷ്ടപ്പെടാൻ യന്ത്രങ്ങൾ മനുഷ്യനാഗരികതയെ അട്ടിമറിക്കേണ്ടതില്ല; മുതലാളിത്ത സംരംഭങ്ങളുടെ യുക്തി അതേ വേഗത്തിൽ തുടർന്നാൽ മതി. അങ്ങനെയെങ്കിൽ AI വിപ്ലവത്തിന് ഏറ്റവും അടുത്ത സമാനത കാർഷിക വിപ്ലവമായിരിക്കും. അന്ന് പുതിയ ഉൽപ്പാദനരീതികൾ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ ഘടനയെ അടിസ്ഥാനപരമായി മാറ്റിമറിച്ചു. ആ മാറ്റത്തിലൂടെ കടന്നുപോയ മനുഷ്യർക്ക് അത് സുഖകരമായിരുന്നോ എന്നതിൽ ഒട്ടും വ്യക്തതയില്ല. വാസ്തവത്തിൽ, ആ മാറ്റം സഹസ്രാബ്ദങ്ങളോളം മനുഷ്യരുടെ ക്ഷേമം മോശമാക്കിയതിന് ഗണ്യമായ തെളിവുകളുണ്ട്.
ഇതാണോ നമ്മെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഭാവിയെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. അങ്ങനെയാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെന്ന് മറ്റിടങ്ങളിൽ വാദിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. എന്നാൽ എന്റെ സഹപ്രവർത്തകരിൽ പലരും—ബുദ്ധിയും കരുതലും മനസ്സാക്ഷിയുമുള്ളവർ—ഇതായിരിക്കാം നമ്മുടെ ഭാവിയെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. അവർ പറയുന്നതാണ് ശരിയെങ്കിൽ, നിശ്ശബ്ദ സമവായത്തിനെതിരായ നമ്മുടെ പോരാട്ടം കൂടുതൽ ദുഷ്കരമാകും. സാമ്പത്തികശക്തികളുടെ ഒഴുക്കിനെതിരെ നമുക്ക് നീന്തേണ്ടിവരും. അതിനിടെ, എന്നെപ്പോലെ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ഊന്നൽ നൽകുന്ന പരമ്പരാഗത ഉദാരവാദികൾ അചഞ്ചല സത്യങ്ങളായി കാണുന്ന പലതും തള്ളേണ്ടിവരും. ഇത് അപകടങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ഉദ്യമമായിരിക്കും; അതിൽ പരാജയസാധ്യത ഒട്ടും ചെറുതല്ല. എന്നാൽ ഈ പോരാട്ടം പോരാടാൻ അർഹമല്ലെങ്കിൽ, ഒരു പോരാട്ടവും അർഹമല്ല.
പ്രാമുഖ്യം നിലനിർത്തുക എന്നതിനർഥം മനുഷ്യരുടെയും മനുഷ്യസ്ഥാപനങ്ങളുടെയും ഉത്തരവാദിത്തം നിലനിർത്തുക എന്നതാണ്. അതിനാൽ സുരക്ഷിതമല്ലാത്ത വികസനരീതികൾ സ്വീകരിക്കുന്ന AI വികസിപ്പിക്കുന്നവർ ഉത്തരവാദികളായിരിക്കണം. അതോടൊപ്പം, AI ഉപയോഗിക്കുന്ന വ്യക്തികളുടെയോ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയോ ദുരുപയോഗമോ മേൽനോട്ടക്കുറവോ മൂലം ദോഷമുണ്ടാകുമ്പോൾ അവരെയും ഉത്തരവാദികളാക്കണം. ഇതിന് നിയമം മാത്രമല്ല, ഉത്തരവാദിത്തം ഉറപ്പാക്കാനുള്ള സാങ്കേതിക അടിസ്ഥാനസൗകര്യവും വേണം. ആളുകൾക്ക് അവരുടെ സ്വയംപ്രവർത്തക സംവിധാനങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളുമായി വ്യക്തമായ ഉത്തരവാദിത്തബന്ധം വേണം. ഒരു മനുഷ്യനോടും അത്തരം ബന്ധമില്ലാത്ത സംവിധാനങ്ങളെ നിയമാനുസൃത സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽത്തന്നെ, അത് സുരക്ഷാ നിയന്ത്രണങ്ങൾക്കുള്ളിലായിരിക്കണം. സ്വയം കമ്പനികൾ രൂപീകരിക്കാനോ സ്വത്ത് കൈവശംവെക്കാനോ വ്യവഹാരങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടാനോ ഈ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് അനുമതി നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിൽത്തന്നെ, അത് അസാധാരണമായ ജാഗ്രതയോടെ മാത്രമാകണം.
എന്റെ വ്യവസായമേഖലയിൽ, മനുഷ്യരുടെ പ്രാമുഖ്യവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ബുദ്ധിശാലികളായ യന്ത്രങ്ങൾ എങ്ങനെ നിർമ്മിക്കാമെന്ന് നമുക്ക് ഗൗരവമായി ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങാം. അനുമതികൾ മനസ്സിലാക്കാവുന്നതും പരിമിതവുമായ, പ്രവർത്തനങ്ങൾ പരിശോധിക്കാവുന്ന, ഉപയോക്താക്കൾക്ക് അധികാരം പിൻവലിക്കാവുന്ന സ്വയംപ്രവർത്തക സംവിധാനങ്ങൾ നമുക്ക് നിർമ്മിക്കാം. മറ്റുള്ളവരെ സാരമായി ബാധിക്കുന്ന പ്രവൃത്തികൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്തം ഉറപ്പാക്കുന്നത് സാധാരണ സ്വകാര്യജീവിതത്തെ നിരീക്ഷിക്കണമെന്നോ പേരുവെളിപ്പെടുത്താതെ സംസാരിക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നോ അർഥമാക്കേണ്ടതില്ല. ഉപയോക്താക്കളുടെ സ്വകാര്യതയും സ്വന്തം ഡിജിറ്റൽ സ്വത്തിനും വിവരങ്ങൾക്കും മേലുള്ള വ്യക്തികളുടെ പരമാധികാരവും സംരക്ഷിക്കുമെന്ന് നമുക്ക് പ്രതിജ്ഞയെടുക്കാം. ആ വിവരങ്ങൾ മറ്റിടങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനുള്ള പ്രായോഗിക ശേഷിയും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടണം. ജോലികൾ നിർവഹിക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങൾക്കൊപ്പം, കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനും തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാനും ആളുകളെ സഹായിക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങളും നമുക്ക് രൂപകൽപ്പന ചെയ്യാം. നാം നിർമ്മിക്കുന്ന ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ അവയുടെ ഉപയോക്താക്കളെ ലോകത്ത് പ്രവർത്തിക്കാൻ കൂടുതൽ പ്രാപ്തരാക്കുന്നുണ്ടോ എന്നും പരിശോധിക്കാം.
മനുഷ്യാതീത ബുദ്ധിയോടൊപ്പം കഴിയുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിനായുള്ള സമ്പൂർണ രൂപരേഖയല്ല ഇതൊന്നും. അങ്ങനെയൊന്ന് കൈവശമുണ്ടെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ആരെയും ഞാൻ വിശ്വസിക്കില്ല. എന്നാൽ ഇതൊരു തുടക്കമാകാം.
ഭാവിയെ കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞ് മറച്ചിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും ഇന്നുതന്നെ നമുക്ക് പ്രവർത്തിക്കാം. ഒന്നിച്ചുചേർന്ന് നമുക്ക് ആദ്യം ചെയ്യാവുന്നത് നിശ്ശബ്ദ സമവായത്തെ തുറന്നുപറയുക, അതിന്റെ രൂപരേഖകൾ വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരുക എന്നതാണ്. നമ്മിൽ ഓരോരുത്തർക്കും സ്വന്തം അഭിലാഷങ്ങളുടെ വ്യാപ്തി അടിമുടി വിപുലമാക്കാം. നമ്മെ ചുരുക്കിക്കളയാൻ AI-യെ അനുവദിക്കാതിരിക്കാം. പകരം, നമ്മെ വളർത്താൻ അതിനെ പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്ന കഠിനദൗത്യം ഏറ്റെടുക്കാം. കൂടുതൽ കൂടുതൽ ധീരമായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും പുതിയ ഊർജത്തോടും തീവ്രതയോടും ലോകത്തെ ചോദ്യംചെയ്യാനും അതിനായി നമ്മുടെ ശക്തമായ യന്ത്രങ്ങളെ ഉപയോഗിക്കാനും നമുക്ക് പഠിക്കാം. നമുക്ക് പുതിയൊരുതരം മനുഷ്യരാകാം—മനുഷ്യത്വം മറികടന്നവരല്ല, സാധ്യതകൾ വിപുലമായ മനുഷ്യർ.
എന്റെ കുഞ്ഞുമകനെ നോക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാറുണ്ട്. എത്ര സുഖകരമായ ജീവിതം നൽകിയാലും, ദയാലുക്കളായ യന്ത്രങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ കഴിയുക മാത്രമായിരിക്കരുത് അവന്റെ ജീവിതമെന്നാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം. ആരും ചോദിക്കാൻ ചിന്തിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും ആരും നിർമ്മിക്കാൻ ചിന്തിച്ചിട്ടില്ലാത്തവ നിർമ്മിക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു ലോകം അവന് പൈതൃകമായി ലഭിക്കണം. കൂടുതൽ സുഖമുള്ള യാത്രക്കാരന്റെ ഇരിപ്പിടത്തോടുകൂടിയ മെച്ചപ്പെട്ടൊരു കാർ അവന് കിട്ടണമെന്നല്ല എന്റെ ആഗ്രഹം. അതിന്റെ വളയം അവന്റെ കൈയിലായിരിക്കണമെന്നാണ്.
- 2026


