Paano tumutulong ang GPT‑5.6 Sol sa quantum computing experiment

Ang quantum computing ay isang umuusbong na teknolohiya na gumagamit ng mga natatanging katangian ng quantum mechanics para magproseso ng impormasyon. Puwede nitong mas mahusay na gayahin balang araw ang mga kumplikadong materyales at molekula. Hindi tulad ng mga kumbensyonal na processor, ang mga quantum processor ay ginawa gamit ang mga quantum bit, o qubit. Ang paghahanda at pagpapatakbo ng mga eksperimento sa qubit ay maaaring tumagal nang ilang buwan at mangailangan ng daan-daan hanggang libo-libong paunang pagsukat—trabahong inaasahang matutulungan ng AI.

Ginamit ni Beatriz Yankelevich, isang graduate student sa Engineering Quantum Systems Group (EQuS) ng MIT, ang GPT‑5.6 Sol, na nakakonekta sa Codex, para tuklasin kung mapapadali ng AI ang kanyang eksperimental na workflow. Pinag-aaralan ng grupo ng MIT ang mga superconducting qubit, na pinapalamig hanggang halos absolute zero sa loob ng mga espesyal na device na tinatawag na dilution refrigerator. Mabilis magsagawa ng mga operasyon ang mga qubit na ito, tumpak na nakokontrol gamit ang mga microwave signal, at maaaring gawin gamit ang mga pamilyar na teknik sa pagmamanupaktura at ayusin sa chip.

Kapag nagawa, naipakete, at pinalamig na ang superconducting na qubit chip, ganap nang nakikipag-ugnayan dito ang mga mananaliksik sa pamamagitan ng software, kaya ang mga eksperimento ni Yankelevich ay angkop na testbed para sa mga AI agent. Sa pagkonekta ng Codex sa software ng laboratoryo na nag-uugnay sa mga eksperimento, nagawa nitong magsagawa ng mga pagsukat, suriin ang mga resulta, at magpasya kung ano ang susunod na susubukan. Natuklasan ni Yankelevich na kadalasang kayang kumpletuhin ng GPT‑5.6 Sol ang mga karaniwang daloy ng trabaho sa pagsukat nang mag-isa, na nakakatipid sa kanya ng malaking oras at nagpapahintulot sa mga eksperimento na tumakbo nang walang patuloy na pangangasiwa. Dahil dito, mas nakapaglaan siya ng mas maraming oras sa pagsusuri ng mga resulta, pagdidisenyo ng mga eksperimento, at pagpaplano ng mga susunod na hakbang sa kanyang pananaliksik.

Ang superconducting qubit ay tinatawag ding artificial atoms dahil, tulad ng mga atom, puwede lang itong magkaroon ng mga partikular na energy level. Inililipat ng mga microwave pulse ang mga qubit sa pagitan ng mga antas na ito at sinusuri ang kanilang quantum state. Dinidisenyo at kino-calibrate ng mga mananaliksik ang mga pagkakasunod-sunod ng pulse na ipinapadala sa chip, pagkatapos ay dini-digitize at sinusuri ang mga bumabalik na signal. Ipinapakita ng mga pagsukat na ito ang mga resonance frequency ng bawat qubit, na nagbibigay-daan sa mga mananaliksik na tumpak na kontrolin ang qubit; matukoy kung gaano katagal nitong napapanatili ang quantum information; at malaman ang mga setting na kailangan para magsagawa ng mga pagkalkula.

Ang pagkakalibrate ng mga qubit ay nangangailangan ng sunod-sunod na magkakaugnay na pagsukat, kung saan hinuhubog ng bawat resulta ang susunod na mangyayari. Maaaring paminsan-minsang lumihis ang mga katangian ng qubit, at maaaring magdulot ng hindi magkakatugmang resulta ang hindi inaasahang pisikal na pag-uugali. Kayang matukoy ng mga bihasang mananaliksik ang mga pagbabagong ito at umangkop kapag nangyari ang mga ito. Dahil din sa kombinasyong ito ng pagkontrol gamit ang software, paulit-ulit na pagsukat, at umaangkop na pagdedesisyon, nagiging kaakit-akit na use case para sa mga AI agent ang pagkakalibrate ng qubit.

Sinubok ni Yankelevich ang kakayahan ng GPT‑5.6 Sol na magsagawa ng mga pagsukat sa isang hindi naka-calibrate na six-qubit chip, na kabilang sa isang karaniwang uri na regular na ginagamit ng EQuS upang suriin ang proseso nito ng paggawa. Binigyan niya ang Codex ng mga kasanayang partikular sa pagsukat, na nagpapaliwanag kung paano patakbuhin at suriin ang bawat eksperimento. Gamit ang mga kasanayang ito at ang mga target sa disenyo ng chip, pumili ang GPT‑5.6 Sol ng mga parameter ng pagsukat, pinatakbo ang hardware, sinuri ang nagresultang data, at pagkatapos ay pinahusay ang pagsukat o inimbak ang resulta para magamit sa susunod na pagsukat.

Kapag malinaw ang mga signal, nakumpleto ng Codex ang karaniwang serye ng mga pagsukat nang kaunti lang ang interbensyon ng researcher. Kinilala nito ang mga frequency ng transisyon ng qubit, inayos ang mga pulso na ginamit upang kontrolin at basahin ito, at tinukoy kung gaano katagal pinanatili ng qubit ang impormasyong quantum.

Mas nahirapan ang GPT‑5.6 Sol kapag mahina o maingay ang mga eksperimental na signal. Sa mga kasong iyon, mas matagal bago ito nakahanap ng angkop na mga parameter ng pagsukat at kung minsan ay kinailangan nito ng gabay mula sa bihasang mananaliksik. Ipinapahiwatig ng mga resulta na kayang pangasiwaan ng mga kasalukuyang agent ang malinaw na tinukoy na mga eksperimental na workflow, pero nananatiling hamon ang pagbibigay-kahulugan sa mga malabong pisikal na resulta.

Gumagawa ang EQuS ng marami sa mga karaniwang chip na ito, na ang bawat isa ay maaaring abutin ng ilang araw para masuri ng mananaliksik. Regular na ngayong gumagamit ang grupo ng mga agent para pangasiwaan ang mga rutinang pagsukat, kaya nakapagtutuon ang mga mananaliksik sa iba pang gawain.

“Puwede akong magpagawa sa mga agent ng mga pagsukat nang maraming oras sa magdamag o habang nagtatrabaho ako sa cleanroom,” sabi ni Yankelevich. “Pwede akong mag-check in mula sa aking telepono, tingnan kung ano ang nagawa nila at gabayan sila kung may kailangang ayusin o kung gusto kong mag-explore ng ibang direksiyon.”

Ang agarang pakinabang nito ay matutulungan ng mga Codex agent ang mga mananaliksik na tuloy-tuloy na magsagawa ng pagsusuri at mga pagsukat sa eksperimento nang hindi kailangang palaging bantayan. Matutukoy pa rin ng mga bihasang mananaliksik ang pinakamainam na mga setting ng pagkakalibrate nang mas mabilis kaysa sa kasalukuyang mga modelo ng AI. Pero sa pagtitipid ng oras na dating ginugugol sa pagsubaybay sa bawat hakbang ng proseso ng pagkakalibrate, makapagtutuon ang mga mananaliksik sa ibang gawain.

Ang karaniwang paglalarawan ng chip ay sumusunod sa medyo malinaw na workflow. Para sa mga nobelang eksperimento, itinatalaga ni Yankelevich ang mga agent ng Codex ng mas makitid na mga layunin sa eksperimento habang mas nakatuon sa kanilang kakayahang magsulat, magbago, at sumubok ng bagong code para sa kontrol, pagsusuri, at simulasyon. Ang direktang pagkonekta ng mga agent sa laboratoryo ay nagbibigay-daan sa grupo na baguhin ang code, subukan ito laban sa mga totoong sukat, at kumpletuhin ang mas mahahabang trabaho nang mag-isa.

“Nakabuo ako ng imprastraktura para gabayan ang mga agent sa ilang bahagi ng aking trabaho—pagsukat, teorya, at disenyo ng chip—at ngayon ay talagang nagsisimula na itong magbunga,” sabi ni Yankelevich. “Puwede akong magkaroon ng maraming agent na sabay-sabay na nagtatrabaho sa magkakaibang problema, at ginugugol ko ang karamihan ng oras ko sa trabahong nasa mas mataas na antas—pagbibigay-kahulugan sa mga resulta, pagbuo ng mga eksperimento, pagpaplano ng mga susunod na hakbang para sa mga agent, pagbabasa, at pagsusulat.”