Codex korumalı alanının iç işleyişi
Codex, kontrolü sizde olan sınırlar içinde makinenizde nasıl komut çalıştırır?
OpenAI olarak, ajanların güvenliğini sağlamak için derinlemesine savunma(yeni bir pencerede açılır) yaklaşımını benimsiyoruz. Eğitim ve hizalama yatırımlarımız bu çabanın temelini oluştururken, ek koruma sağlamak için ajan düzeneğimiz Codex(yeni bir pencerede açılır)'e de çeşitli özellikler ekliyoruz. Codex'in en sık yaptığı (ve potansiyel olarak riskli) işlerden biri bilgisayarınızda komut çalıştırmak. Bu yüzden, mevcut ortamınızda sizin kontrol ettiğiniz dosya sistemi ve ağ sınırları içinde çalışabilmesi için Codex korumalı alanını geliştirdik.
Bir (yeni bir pencerede açılır)korumalı alan(yeni bir pencerede açılır), bir programın çalışırken nelere erişebileceğini sınırlar. Fotoğraf düzenleme görevi için Codex korumalı alanını, komutların ~/Pictures içindeki dosyaları okumasına ve değiştirmesine izin verecek, ancak yüklemeleri önlemek için ağ erişimini engelleyecek şekilde yapılandırabilirsiniz. Kod incelemesi için kaynak dosyalarını salt okunur tutarken çevrimiçi belgelere erişime izin verebilirsiniz. Kullanıcılar, Codex korumalı alanını bir Codex oturumunun dosya sistemi ve ağ kısıtlamalarını tanımlayan (yeni bir pencerede açılır)izin profilleri(yeni bir pencerede açılır) aracılığıyla yapılandırır.
Bu yazıda önce Codex'in varsayılan korumalı alan ayarlarının arkasındaki tercihleri ele alacağız. Ardından korumalı alanın tasarımını ve düzeneğin komut çalıştırmak için onu nasıl kullandığını açıklayacağız. Son kullanıcıların ve kurumların izinleri ihtiyaçlarına göre nasıl uyarlayabileceğini, geliştiricilerin ise korumalı alanı kendi araçlarında nasıl yeniden kullanabileceğini göstereceğiz. Son olarak bu kısıtlamaların macOS, Linux ve Windows'ta nasıl uygulandığını inceleyeceğiz.
Codex'teki yaklaşımımız, korumalı alan için temkinli ama yine de anlamlı işler yapmaya olanak tanıyan varsayılan ayarlar belirlemek. Örneğin çalışma alanı kökü olarak bir Git deposu kullanıldığında, yerleşik :workspace izin profili:
Çalışma alanında yazmaya izin verirken
.gitve.codexgibi dizinleri salt okunur tutar. Böylece Codex, her değişiklik için izin istemeden kaynak kodunu düzenleyebilir; ancak.codex/config.tomlveya.git/hooksaltındaki Git kancalarında doğrudan değişiklik yapamaz.Kullanıcının mevcut işletim sistemi izinleri çerçevesinde, dosya sisteminde geniş kapsamlı okuma erişimine izin verir. Derleyiciler, çalışma zamanları ve derleme araçları; depo dışındaki SDK'lara, kütüphanelere ve yapılandırmalara bağımlıdır. Okuma erişimini çalışma alanıyla sınırlamak, pek çok yaygın iş akışını bozardı. Bunun karşılığında, makinenin başka yerlerindeki hassas dosyalar da okunabilir kalabilir (örneğin API anahtarları içeren yapılandırma dosyaları).
Ağ erişimini devre dışı bırakır. Bu, komutun okuyabildiği verileri dışarı sızdırma girişimleri de dahil olmak üzere harici hizmetlere doğrudan yüklemeleri engeller. Bağımlılık indirme gibi meşru işlemleri de engeller; bunlar için ek erişim gerekir.
Bu kısıtlamalar pek çok zararlı davranışı önler, ancak zararlı eylemler yine de mümkündür. Örneğin ajan, node_modules/prettier gibi yerel olarak kurulu bir pakete kötü amaçlı kod ekleyebilir. node_modules genellikle Git tarafından yok sayıldığı için böyle bir değişiklik git status çıktısında görünmeyebilir. Kullanıcının editörü kaydetme sırasında Prettier'ın bu kopyasını çalıştırıyorsa, yalnızca bir dosyayı kaydetmek bile kötü amaçlı kodun Codex korumalı alanı dışında çalışmasına neden olabilir. İşte bu yüzden derinlemesine savunma yaklaşımını benimsiyoruz: Korumalı alan komutların erişimini sınırlarken, eğitim ve hizalama modelin bu erişimi kullanıcının niyetine uygun biçimde kullanmasına yardımcı olur.
Kurumsal bir ortamda korumalı alan izinlerini uyarlama ve diğer korumalarla birleştirme konusunda rehberlik için Codex güvenlik rehberine(yeni bir pencerede açılır) bakın.
Sanal makineler ve konteynerler(yeni bir pencerede açılır), korumalı alan oluşturmak için kullanılan iki yaygın mekanizmadır. Ancak Codex korumalı alanında farklı bir yaklaşım izliyoruz. Codex, yalıtım sağlamak için işlemleri ayrı bir ortama taşımak yerine, kullanıcının mevcut ortamında çalışan komutları kısıtlamak üzere her platformun korumalı alan olanaklarını kullanır.
Birçok geliştirici için dizüstü bilgisayarı, istediği an değiştirebildiği, kendine özel bir geliştirme ortamıdır. Bu ortamı bir Docker konteynerinde yeniden oluşturmak emek gerektirebilir. Üstelik bazı iş akışları hâlâ ana makinede çalışan araçlara bağımlıdır.
Örneğin, Mac'te bir iOS uygulaması geliştirmek için Codex kullandığınızı düşünün. Codex'i Docker içinde çalıştırarak korumalı alana almaya karar verseydiniz, Codex ne Mac'e özgü yürütülebilir dosyalardan oluşan iOS derleme araç zincirini çalıştırabilir ne de kodu çalıştırmak için iPhone simülatörünü başlatabilirdi. Docker tabanlı bir iş akışı, derleme ve simülatör işlemlerini Mac ana makinesine devredebilir. Ancak bu işlemler konteynerin korumalı alanı dışında yürütülür ve kendilerine özgü kısıtlamalar gerektirir. Codex'in eldeki göreve en uygun ortamda çalışabilmesi için işletim sistemine özgü korumalı alan mekanizmalarına önemli ölçüde yatırım yaparak işleri basit tutmayı tercih ediyoruz.
Düzenek, işletim sistemine özgü bu korumalı alan mekanizmalarını macOS, Windows ve Linux genelinde ortak bir API üzerinden sunar. Bu API, bir komut ve bir izin profili alır. İzin profili sınırlı ağ erişimine izin veriyorsa, çağrıyı yapan taraf bu sınırları uygulayacak bir ağ vekil sunucusu sağlamalıdır:
Bu işlev, süreci bir korumalı alanda başlatır ve düzeneğin sürecin bitmesini beklemek için kullanabileceği bir Child tutamacı döndürür. Her alt süreç, üst sürecinin korumalı alan kısıtlamalarını devralır. Böylece kısıtlamalar, ilk süreç sona erdikten sonra çalışmaya devam eden alt süreçler de dahil olmak üzere, komutun başlattığı tüm süreç ağacına uygulanır.
Aşağıdaki şema, yapılandırmadan korumalı alanda komut çalıştırmaya kadar bu parçaların nasıl bir araya geldiğini gösterir. Sonraki bölümlerde her aşamayı açıklayacağız.

Codex ajan döngüsünün iç işleyişi yazısında açıklandığı gibi Codex düzeneği, modelin ürettiği araç çağrılarını yürütmekten sorumludur. Kodlama görevlerinde en sık kullanılan araç, komutları bir kullanıcının Bash gibi etkileşimli bir kabukta çalıştırmasına benzer biçimde çalıştıran kabuk aracıdır. Burada düzeneğin istenen korumaları sağlamak için korumalı alanı nasıl kullandığını göstermek üzere tek seferlik (yeni bir pencerede açılır)exec_command(yeni bir pencerede açılır) kabuk aracını(yeni bir pencerede açılır) inceleyeceğiz.
Bu, exec_command araç çağrısının Codex düzeneği tarafından korumalı alan kullanılmadan nasıl yürütüleceğinin basitleştirilmiş bir sürümüdür:
Düzenek, komutu korumalı alana almak için subprocess.Popen() çağrısını spawn_command_under_sandbox() ile değiştirir. Düzenek, izin profilini ve gerektiğinde ağ vekil sunucusunu sağlar:
exec_command aracı, modelin tek bir komut için farklı izinler istemesine de olanak tanır. Ancak isteğin kabul edilip edilmeyeceğine düzenek karar verir:
use_default belirtildiğinde düzenek, o tur için varsayılan korumalı alan yapılandırmasını kullanır. with_additional_permissions, korumalı alan içinde genişletilmiş erişim isterken require_escalated bunun dışında çalıştırma talep eder. Düzenek, komutu çalıştırmadan önce isteği kullanıcının tercihlerine göre değerlendirir. (Örneğin Codex, doğrudan kullanıcıdan onay isteyebilir veya isteği otomatik incelemeye(yeni bir pencerede açılır) yönlendirebilir.) Çalıştırmaya izin verilirse Codex, uygun permission_profile ve network_proxy değerlerini, özgün ExecCommandToolCall içindeki komut argümanlarıyla birlikte perform_exec_command_with_sandboxing() işlevine geçirir.
spawn_command_under_sandbox() işlevini en çok kabuk aracı kullanır. Düzenek, yerel dosyaları okuma ve değiştirme gibi işlemlerde de korumalı alan altyapısını yeniden kullanır. Bu yeniden kullanım, düzeneğin ötesine de uzanır: İleride göreceğimiz gibi codex sandbox komutu, korumalı alanda komut çalıştırma özelliğini kendi araçlarınıza eklemenizi sağlar. Şimdi izin profillerinin nasıl tanımlandığına bakalım.
Adlandırılmış bir izin profili, aynı dosya sistemi ve ağ kısıtlamalarını farklı projelerde yeniden kullanmanızı sağlar. Kendi profillerinizi config.toml dosyasında [permissions] altında tanımlayabilirsiniz. Örneğin aşağıdaki yapılandırma, yerleşik :workspace profilini genişleten(yeni bir pencerede açılır) dev adlı bir profil tanımlar:
dev profili, ~/build-cache için yazma erişimi ekler ve çalışma alanındaki dosyalara ek kısıtlamalar getirir. Dosya sistemi girdileri salt okunur erişim (read) veya okuma ve yazma erişimi (write) verebilir ya da erişimi tamamen engelleyebilir (deny).
:workspace_roots tablosu, bir projenin çalışma alanı köklerine göreli yollar için kurallar tanımlamanızı sağlar. Varsayılan olarak Codex CLI, kendi çalışma dizinini tek çalışma alanı kökü olarak kullanır; ChatGPT masaüstü uygulaması ise projenin kaynak klasörlerini kullanır. Codex her kuralı tüm köklere uygular. Bu nedenle dev içindeki .vscode girdisi, her kökün altındaki .vscode dizinini salt okunur yapar.
dev, kendi kurallarına ek olarak :workspace profilinden şu korumaları devralır:
Codex'te korumalı alanın ağını yapılandırmak için temel olarak üç seçenek vardır:
Tüm ağ erişimini devre dışı bırakmak (
:workspaceprofili için varsayılan)Tam ve doğrudan ağ erişimini etkinleştirmek (
:danger-full-accessprofili için varsayılan)Ağ erişimini, izin profiline göre hangi trafiğin geçeceğine karar veren bir vekil sunucuyla sınırlamak
dev profiline doğrudan ağ erişimi vermek için config.toml dosyasının en üst düzeyinde permissions.dev.network.enabled = true ayarını yapın. Bu ayar, ağ vekil sunucusu devre dışıyken tam ağ erişimi sağlar.
dev profilini belirli alan adlarıyla sınırlamak için ağ vekil sunucusunu etkinleştirin ve alan adı kurallarını yapılandırın:
Alan adı kuralları, tam adları ve joker karakter kalıplarını destekler; açıkça belirtilen engelleme kuralları, izin kurallarından önceliklidir. Diğer alan adlarına yönelik istekler, aşağıdaki Ağ vekil sunucusu bölümünde açıklandığı gibi onay gerektirir veya engellenir.
Bireysel kullanıcılar, tüm projelerde geçerli varsayılan ayarlar belirleyebilir ve güvendikleri belirli bir proje için bunları geçersiz kılabilir. Kurumsal yöneticiler de kullanıcıları için varsayılan ayarlar belirlemek ve kullanıcıların değiştirebileceği ayarları sınırlamak isteyebilir. Codex, katmanlı yapılandırma ve yönetilen gereksinimlerle her ikisini de destekler.
Yapılandırma önceliği(yeni bir pencerede açılır) bölümünde açıklandığı gibi Codex, birden fazla config.toml dosyasındaki ayarları birleştirir. Tablolar iç içe tüm düzeylerde birleştirilir; değerler çakıştığında daha yüksek öncelikli kaynak esas alınır. Diziler ise bir bütün olarak değiştirilir.
İzin profillerinin dosya sistemi yolları ve ağ alan adları için tablo kullanmasının nedeni budur. Bir ekip, kendi yapılandırmasına tek tek girdiler ekleyebilir veya mevcut girdileri geçersiz kılabilir. Kurumun temel yapılandırmasındaki diğer tüm girdilerde yapılan değişiklikleri de otomatik olarak devralır:
Yöneticiler, kullanıcıların yapılandırma seçeneklerini sınırlamak için requirements.toml üzerinden yönetilen gereksinimler(yeni bir pencerede açılır) de sağlayabilir. Bu gereksinimler, sistem dosyaları ve buluttan sağlanan ilkeler de dahil olmak üzere birden fazla kaynaktan gelebilir. Yaygın bir kullanım, kurumsal kullanıcının seçebileceği izin profillerini sınırlamak için allowed_permission_profiles belirtmektir. Örneğin bir yönetici şu bulut gereksinimlerini belirleyebilir:
Bulut gereksinimleri, /etc/codex/requirements.toml konumundaki sistem gereksinimleri dosyasından önceliklidir. Bu nedenle dosyadaki bir girdi, yukarıda açıkça belirtilen ":danger-full-access" = false ayarını geçersiz kılamaz. :workspace değerini belirtmemek, başka bir gereksinim katmanının bu girdiyi sağlamasına olanak tanır. Son birleştirilmiş tabloda girdisi false olan veya hiç bulunmayan profiller kullanılamaz.
Bu ayrım, kurumların sınırları uygulamasına, kullanıcıların da yapılandırmalarını bu sınırlar içinde uyarlamasına olanak tanır. Ortaya çıkan izin profilleri düzenek tarafından kullanılabilir veya bir sonraki bölümde göreceğimiz gibi doğrudan bir komuta uygulanabilir.
Codex CLI, herhangi bir komutu Codex yapılandırmasında tanımlanan bir izin profili altında çalıştırmayı kolaylaştırmak için sandbox komutunu sunar. Bu komut yaygın olarak profili test etmek ve korumalı alanın engellemek üzere tasarlandığı davranışları gerçekten önlediğini doğrulamak için kullanılır.
Örneğin aşağıdaki komut, VS Code'u kaydetme sırasında kötü amaçlı bir otomatik biçimlendirici çalıştıracak şekilde yapılandırmayı dener. .vscode dizininin zaten var olduğunu varsayarsak, yukarıda tanımlanan dev profili bu dizin salt okunur olduğu için yazma işlemini engellemelidir (codex sandbox, varsayılan olarak cwd değerini çalışma alanı kökü olarak kabul eder):
Nitekim macOS'te işlem şu hatayla başarısız olur:
codex sandbox komutu, Codex'in korumalı alan mekanizmasını bir ajan oturumundan bağımsız olarak kullanılabilir hâle getirir. Kendi araçlarınızın başlattığı komutları kısıtlamak için aynı yapılandırma dilini ve platforma özgü yaptırım mekanizmalarını kullanabilirsiniz.
config.toml içinde yapılandırılan bir stdio MCP sunucusu için Codex düzeneği, sunucuyu başlatan komutu korumalı alana almaya çalışmaz. Codex, bu sunucunun hangi dosyalara veya ağ hizmetlerine ihtiyaç duyduğunu güvenilir biçimde çıkaramaz. Bu nedenle varsayılan bir korumalı alan profili uygulamak, normalde geçerli olan bir yapılandırmayı bozabilir.
Örneğin @modelcontextprotocol/server-memory(yeni bir pencerede açılır) MCP sunucusunu Codex ile kullanmak üzere yapılandırmanın standart yolu şöyledir:
Bu npx komutu korumalı alan dışında çalıştığı için Codex'i çalıştıran kullanıcıyla aynı izinlerle dosya yazabilir ve ağ istekleri yapabilir. Bu da gereğinden fazla yetki anlamına gelir. Bunu kısıtlamak için memory-mcp adlı bir izin profili tanımlayabilir, ardından özgün npx komutunu codex sandbox --permission-profile memory-mcp üzerinden çalıştırabiliriz. Böylece sunucunun yazabileceği konumları sınırlar ve ağa erişmesini engelleriz:
Sunucuyu başlatmadan önce veri dizinini oluşturun ve sürümü sabitlenmiş paketi npm önbelleğine ekleyin. Böylece npx --offline, sunucuyu ağ erişimini devre dışı bırakan bir profil altında başlatabilir:
Paket önbelleğe alındıktan sonra Codex, bellek sunucusunu ağ erişimi olmadan başlatabilir; yazma erişimi de npm önbelleği ve sunucunun veri diziniyle sınırlı kalır.
Korumalı alan mekanizması, bir izin profilini işletim sisteminin uyguladığı kısıtlamalara dönüştürür. Ağ vekil sunucusunun temel istek işleme ve ilke mantığı, üç ana işletim sisteminde ortaktır. Vekil sunucu kurulumu ve korumalı alanla entegrasyonu ise işletim sistemine özgüdür. Önce ortak vekil sunucuyu, ardından macOS, Linux ve Windows uygulamalarını inceleyeceğiz.
Düzenek, bir izin profilinin ağ kısıtlamalarını uygulamak için ağ vekil sunucusu başlatır. Korumalı alanı da bu sunucuya bağlantılara izin verecek, ancak harici ana makinelere doğrudan bağlantıları engelleyecek şekilde yapılandırır. Vekil sunucu, her isteği iletip iletmeyeceğine karar vermek için profilin alan adı kurallarına göre denetler.
Codex deposunda ağ vekil sunucusu, düzeneğin kütüphane olarak kullandığı codex-network-proxy(yeni bir pencerede açılır) paketinde uygulanır. Bu paket bağımsız bir CLI(yeni bir pencerede açılır) olarak da derlenebilir. Etkinleştirildiğinde codex-network-proxy, varsayılan olarak hem HTTP hem de SOCKS5 vekil sunucusu başlatır. Bu vekil sunucu adresleri, korumalı alanın başlattığı sürece ortam değişkenleri aracılığıyla iletilir. HTTP_PROXY, HTTPS_PROXY ve ALL_PROXY gibi standart ortam değişkenlerinin yanı sıra, yaygın olarak bilinen çeşitli uygulamaya özgü ortam değişkenleri(yeni bir pencerede açılır) de (örneğin PIP_PROXY) eklenir. Elbette tüm programlar bu ortam değişkenlerini dikkate almaz. Bir program harici bir ana makineye doğrudan bağlanmaya çalışırsa, aşağıdaki platforma özgü bölümlerde açıklandığı gibi işletim sisteminin korumalı alan kısıtlamaları bunu engeller.
Ağ vekil sunucusu, izin profilinde tanımlanan ağ kısıtlamalarını uygulamakla sorumludur. Örneğin daha önce gösterilen dev profili, *.openai.com adreslerine yönelik isteklere izin verirken evil.example adresine yönelik istekleri açıkça engeller. Bir istek, izin veya engelleme kuralıyla eşleşmeyen bir alan adını hedefliyorsa vekil sunucu, isteği onay için düzeneğe iletirken beklemeye alabilir. Kabuk komutu örneğinde olduğu gibi Codex, doğrudan kullanıcıdan onay isteyebilir veya isteği otomatik incelemeye(yeni bir pencerede açılır) yönlendirebilir. Kararı aldıktan sonra vekil sunucu ya isteğin devam etmesine izin verir ya da hata yanıtıyla reddeder.
Burada sıra önemlidir; çünkü bir DNS sorgusu bile ana makine adına kodlanmış bilgileri sızdırabilir. Bu nedenle vekil sunucu, istenen ana makine adını yalnızca izin verildiğini veya onaylandığını belirledikten sonra çözümler. Geniş kapsamlı joker karakter kurallarının veya DNS hizmetlerine erişimin, DNS tabanlı veri sızdırmaya yine de olanak tanıyabileceğini unutmayın.
Codex, macOS'te Apple'ın çekirdek düzeyinde uygulanan korumalı alan mekanizması Seatbelt(yeni bir pencerede açılır)'i kullanır. Seatbelt ilkeleri, korumalı alan kısıtlamalarını ifade etmek için kullanılan Scheme tabanlı Sandbox Profile Language (SBPL) dilinde yazılır. Codex, Seatbelt'i macOS'in /usr/bin/sandbox-exec komutu üzerinden çağırır. codex sandbox gibi önce korumalı alanı tanımlayan seçenekleri, ardından çalıştırılacak komutu alır:
PROFILE, korumalı alanı yapılandıran girdileri içeren bir SBPL dizesidir. Örneğin aşağıdaki SBPL kod parçası, korumalı alan ilkesi kapsamında /dev/null ve /dev/zero yollarını okunabilir ve yazılabilir hâle getirir:
Bir korumalı alan çağrısında ağ vekil sunucusu etkinleştirildiğinde, bağlantıları uygun yerel bağlantı noktalarıyla sınırlamak için profile aşağıdakine benzer kurallar eklenir:
Codex'in temel profili (deny default) ile başlar. Bu nedenle açıkça izin verilmedikçe giden bağlantılar engellenir.
Son olarak SBPL, (param) kullanan yer tutucular içerebilir:
Bu yer tutucular, sandbox-exec komutuna geçirilen -Dkey=value seçenekleriyle doldurulur.
Codex, kendi korumalı alan API'sini uygulamak için bir temel ilkeden(yeni bir pencerede açılır) başlayarak sandbox-exec için argüman listesini oluşturur(yeni bir pencerede açılır). Ardından permission_profile ve diğer bağlam bilgileriyle bunu düzenleyerek eksiksiz Seatbelt profilini üretir. Ortaya çıkan profil ve eşlik eden -D argümanları, Seatbelt'in uygulayacağı kısıtlamaları yapılandırır; ağ vekil sunucusu da ek ağ kurallarını uygular. Tam argüman listesi hazır olduğunda sandbox-exec çağrısını yapmak kolaydır.
Apple bu dili üçüncü taraf kullanımı için belgelemediğinden, doğru SBPL üretmek zordur. Nitekim man sandbox-exec içinde The sandbox-exec command is DEPRECATED ifadesi yer alır (man 3 sandbox_init ile belgelenen sandbox_init() kütüphane işlevi de kullanımdan kaldırılmış olarak işaretlenmiştir). Kullanımdan kaldırma uyarısına rağmen macOS, /usr/share/sandbox içinde hâlâ Seatbelt profilleriyle gelir. Google Chrome ve Chromium dahil(yeni bir pencerede açılır) üçüncü taraf yazılımlar da Seatbelt'i kullanmaya devam eder. Bu nedenle öngörülebilir gelecekte Seatbelt'i kullanmaya devam etmeyi planlıyoruz.
Codex, Linux'ta korumalı alan oluşturmak için yalıtılmış ortamlar kurmaya yönelik bir komut satırı aracı olan bubblewrap(yeni bir pencerede açılır) (bwrap) ile sistem çağrılarını filtreleyen bir Linux çekirdek mekanizması olan seccomp-bpf(yeni bir pencerede açılır)'yi birlikte kullanır. Kurulumu, codex-linux-sandbox adlı dahili bir yardımcı koordine eder. macOS'teki sandbox-exec gibi önce bir korumalı alan yapılandırması, ardından çalıştırılacak bir komut alır:
Dosya sistemi yalıtımı veya vekil sunucu yönlendirmesi gerektiğinde, codex-linux-sandbox ilk korumalı alan ortamını oluşturmak için bwrap çağrısını yapar. Ardından bwrap, bu ortamın içinde codex-linux-sandbox --apply-seccomp-then-exec komutunu başlatır. Bu ikinci çağrı, kullanıcının komutunu çalıştırmadan önce ek kısıtlamalar uygulamak için seccomp-bpf kullanır.
Codex, ilk korumalı alan ortamını oluştururken bubblewrap kullanarak ayrı bir bağlama ad alanında, izin profilinin dosya sistemi kurallarını yansıtan bir dosya sistemi görünümü oluşturur. Bu, korumalı alanın temel bir bileşeni olduğu için Codex, kullanıcının kurmamış olması ihtimaline karşı kendi bwrap kopyasını içerir. Ancak PATH üzerinde uyumlu bir kurulum varsa bwrap(yeni bir pencerede açılır) kurulumunun bu kopyasını tercih eder(yeni bir pencerede açılır). Gözlemlerimize göre bazı Linux dağıtımları, kullanıcı ad alanlarına erişimi varsayılan olarak devre dışı bırakır(yeni bir pencerede açılır), ancak sistemdeki bwrap için istisna tanır.
sandbox-exec gibi bwrap de önce bir korumalı alan yapılandırması, ardından korumalı alan içinde çalıştırılacak bir komut alır. bwrap, SBPL gibi özel bir yapılandırma dili yerine yapılandırma için ayrı bayraklar kullanır. Codex, dosya sistemi görünümünü oluşturmak için şu seçenekleri kullanır:
Yazılabilir bir dosya veya dizin belirtmek için
--bindSalt okunur bir dosya veya dizin belirtmek için
--ro-bindDIRerişimini engellemek için--perms 000 --tmpfs DIR --remount-ro DIRFILEerişimini engellemek için--perms 000 --ro-bind-data FD FILE(buradaFD,/dev/nulliçin açık bir dosya tanımlayıcısıdır)
Codex, engelleme glob kalıplarını bu seçeneklerle uygulamak için her komutu başlatmadan önce bunları somut yollara açar. Yeni oluşan eşleşen yollar, bu komutun korumalı alan kısıtlamalarına otomatik olarak eklenmez.
Codex ayrıca korumalı alanın ana makinedeki diğer kaynak türlerine erişmesini önlemek için --unshare-ipc ve --unshare-pid gibi seçenekler belirtir. Dolayısıyla bubblewrap yalnızca dosya görünürlüğünü etkilemez.
Codex, bubblewrap kullanırken ağ devre dışı olduğunda veya bağlantıların ağ vekil sunucusundan geçmesi gerektiğinde --unshare-net seçeneğini geçirir. Bu, korumalı alan için yeni bir ağ ad alanı oluşturur. Ardından komutun kullanabildiği ağ sistem çağrılarına ve soket ailelerine ek kısıtlamalar uygulamak için seccomp-bpf kullanırız.
Bunun için seccompiler paketini(yeni bir pencerede açılır) kullanarak istenen filtrelere göre dinamik olarak bir BPF programı derleriz(yeni bir pencerede açılır). Kısıtlamaların tüm süreç ağacına aktarılması için bu programı korumalı alandaki bir başlatıcı sürece uygularız. Bu nedenle bwrap, kullanıcının komutunu doğrudan çalıştırmaz; codex-linux-sandbox başlatıcısını, kendi yapılandırma argümanları ve ardından kullanıcının komutuyla çalıştırır:
Seccomp filtrelerini yükseltilmiş ayrıcalıklar olmadan uygulamak için başlatıcı, Linux'un no_new_privs bayrağını ayarlar(yeni bir pencerede açılır). Bu bayrak alt süreçlere aktarılır ve setuid yürütülebilir dosyası gibi başka bir programı çalıştırırken ek ayrıcalık kazanmalarını önler.
Seccomp filtreleri ağ yapılandırmasına bağlıdır. Ağ erişimi devre dışı olduğunda, connect(2) ve bind(2) gibi ağla ilgili çeşitli sistem çağrılarını engelleriz. Ancak korumalı alanda ağ vekil sunucusu etkinleştirildiğinde, codex-linux-sandbox tarafından oluşturulan TCP dinleyicisine ulaşılabilmesi için IP soketlerine izin veririz. Buna karşılık, ana makinenin kaynaklarına istemeden erişim sağlayabilecekleri için bağımsız Unix alan soketlerinin oluşturulmasını varsayılan olarak engelleriz.
Korumalı alan yapılandırması ağ vekil sunucusu kullanımını gerektirdiğinde, Codex düzeneği aynı Codex konuşmasındaki birden çok codex-linux-sandbox çağrısında yeniden kullanılabilecek tek bir vekil sunucu örneği oluşturur. Her korumalı alanın, kendi yalıtılmış ağ ad alanından bu ortak vekil sunucuya ulaşabilmesi gerekir. Codex, bu ad alanı içinde bir geri döngü TCP dinleyicisi sağlar ve korumalı alan dışındaki bir sürecin bağlantıları kabul edip vekil sunucuya aktarmasını düzenler.
Aşağıdaki şemalar bu kurulumu tek bir vekil sunucu uç noktası için gösterir. Son şemada ise bu uç noktadan geçen bir bağlantı yer alır. codex-linux-sandbox, bubblewrap'i başlatmadan önce kontrol kanalı olarak kullanılacak bir Unix soket çifti oluşturur ve kendini çatallar. Alt süreç run_host_bridge() işlevini çalıştırır ve bu kanal üzerinden dinleyicinin dosya tanımlayıcısını almayı bekler:
Bu örnekte üst süreç, program imajını bwrap ile değiştirmek için exec kullanır. Bu işlem korumalı alanı kurar ve kontrol kanalının dosya tanımlayıcısını (FD) aktararak içinde codex-linux-sandbox --apply-seccomp-then-exec komutunu başlatır:
Korumalı alanın ağ ad alanı içinde, ikinci codex-linux-sandbox çağrısı bir geri döngü TCP dinleyicisi oluşturur ve dosya tanımlayıcısını soket üzerinden iletir. Dinleyici, korumalı alanın ağ ad alanıyla ilişkili kalır. Böylece korumalı alan dışında kalan alt süreç, korumalı programlardan gelen bağlantıları kabul ederken vekil sunucuya yönelik bağlantılarını ana makinenin ağ ad alanında açabilir. Devirden sonra her iki süreç de kontrol kanalı tanımlayıcılarını kapatır; korumalı alan içindeki süreç, dinleyicinin kendi kopyasını da kapatır.
TCP dinleyicisi hazır olduğunda, korumalı alan içindeki süreç HTTP_PROXY için uygun değeri ayarlar(yeni bir pencerede açılır) ve ilgili ortam değişkenlerini bu dinleyiciyi gösterecek şekilde yapılandırır. Ardından, çatallanıp kullanıcının komutunu çalıştırmadan önce seccomp uygular:
Korumalı alan dışındaki süreç dinleyiciyi açık tutar. Kabul edilen her bağlantı için yapılandırılmış vekil sunucuya bir bağlantı açar ve verileri her iki yönde aktarır.
Bu ek mekanizma, komuta ayrı bir geri döngü arayüzü de içeren kendi ağ ad alanını sağlar. macOS'te Seatbelt, komutun ana makinenin geri döngü arayüzündeki belirtilen bağlantı noktalarına doğrudan bağlanmasına izin verir. Linux'ta ise komut, yalıtılmış ad alanı içindeki bir dinleyiciye bağlanır ve korumalı alan dışındaki bir süreç bu bağlantıları yapılandırılmış vekil sunucuya aktarır. Tanımlayıcının devredilmesi, ana makinenin ağ ad alanını komuta açmadan bu bağlantıyı mümkün kılar.
Bu yılın başlarında Windows için korumalı alan desteğini hayata geçirdik ve Windows'taki korumalı alan çalışmalarımızı bir yazıda anlattık. O zamandan bu yana Microsoft, Windows işletim sistemi içinde süreç yalıtımına yönelik yeni özelliklerle birlikte MXC adlı bir kütüphane yayımladı. Şu anda mevcut korumalı alanımızı MXC kütüphanesinden yararlanan bir korumalı alanla değiştiriyoruz.
MXC (Microsoft eXecution Container), Microsoft'un Windows, Linux ve macOS genelinde çeşitli yalıtım arka uçlarını destekleyen korumalı alanda kod çalıştırma sistemidir(yeni bir pencerede açılır). Codex, uyumlu Windows cihazlarında MXC tabanlı bir korumalı alanı destekler; komutları kullanıcının mevcut ortamında kısıtlamak için işletim sisteminin yerleşik süreç yalıtımını kullanır.
Güvenliği ve kullanılabilirliği iyileştirirken mevcut Windows korumalı alanımızın şu sınırlamalarını gidermek için MXC'ye geçiyoruz:
Korumalı alanı kurmak için yükseltilmiş ayrıcalıklar/yönetici erişimi gerekmesi
Yüksek maliyetli/yavaş ACL denetleme ve ayarlama işlemleri
Ana makinede kalan kalıcı korumalı alan kurulum bilgileri; bunlar arasında şunlar bulunur:
ACL'ler
Güvenlik duvarı kuralları
Korumalı alan kullanıcıları
Kontrol düzlemi dosyaları
MXC bir JSON yapılandırma şeması(yeni bir pencerede açılır) sunar. Codex, bu şemaya uyan ve komutu, çalışma dizinini, ortamı ve izinleri içeren bir çalıştırma isteği oluşturmak için MXC SDK(yeni bir pencerede açılır)'sını kullanır. Bu izinler, dosya sistemi ve ağ erişiminin yanı sıra masaüstü ve pano gibi Windows kaynaklarını da kapsar.
Codex, uyumluluk ve güvenlik arasında denge kurmak için çeşitli kontrollerde sabit ayarlar kullanır. Kayıt defterinin okunmasına izin verir ve PowerShell'in başlatılırken ihtiyaç duyduğu Win32k ve masaüstü erişimini korur. Pano erişimi, girdi enjeksiyonu, masaüstü ve sistem ayarlarını yönetme özellikleri devre dışı bırakılır. Son olarak, MXC'nin yedek yöntem olarak ana makinenin dosya sistemi izinlerini değiştirmesi engellenir.
Codex, izin profilinin dosya sistemi ve ağ kurallarını MXC yapılandırmasına dönüştürür. Önceki dev profilini kullanıp şu varsayımları yapalım:
Makinenin tek yerel sürücüleri
C:\,D:\veZ:\.Çalışma alanı kökü ve çalışma dizini
C:\work\demo.Kullanıcının ana dizini
D:\Users\dev, dolayısıyla~/build-cacheyoluD:\Users\dev\build-cacheolarak çözümlenir.Engelleme glob kalıbı yalnızca
C:\work\demo\config\dev.envveC:\work\demo\config\prod.envile eşleşir.
Buna karşılık gelen MXC ayarları şunları içerir:
MXC'nin dosya sistemi ilkesi, varsayılan olarak erişimi engeller. Bu nedenle Codex, profilin izin verdiği geniş kapsamlı okuma erişimini sağlamak için yerel sürücü köklerine salt okunur erişim izinleri ekler. Bu izinler, kullanıcının mevcut işletim sistemi izinleri çerçevesinde tüm alt öğelere de uygulanır.
Burada bir istisna var: Sürücü köküne verilen yazma izinleri alt öğelere otomatik olarak uygulanmaz. Bu yüzden Codex, bunları sürücünün doğrudan altında bulunan mevcut öğeleri kapsayacak şekilde genişletir.
Daha özel yollara verilen izinler, üst dizinlerin izinlerinden önceliklidir. Bu nedenle salt okunur C:\ altında C:\work\demo yazılabilir olabilirken C:\work\demo\.git salt okunur kalabilir.
Farklı yol yazımları veya sembolik bağlantı/birleşim noktası takma adları aynı yolu gösterdiğinde MXC daha kısıtlayıcı izni uygular: Engelleme salt okunur erişimden, salt okunur erişim de okuma-yazma erişiminden önceliklidir.
MXC yalnızca somut engelleme yollarını kabul eder. Bu nedenle Codex, başlatmadan önce engelleme glob kalıplarını eşleşen dosya ve dizinlere açar. Komut çalışırken glob kalıbıyla eşleşen yeni yollar otomatik olarak eklenmez.
*.openai.com gibi alan adı kuralları, daha önce açıklanan ortak Codex ağ vekil sunucusu tarafından uygulanır. Codex, bu vekil sunucuyu korumalı alan dışında çalıştırır ve adreslerini daha önce belirtilen aynı standart *_PROXY ortam değişkenleri üzerinden komuta iletir. MXC, doğrudan harici bağlantıları engellerken vekil sunucu erişimi de dahil olmak üzere ana makinenin geri döngü bağlantılarına izin verir. Diğer yerel hizmetler erişilebilir kalır.
Düzenek, macOS, Linux ve Windows'ta komutları bir izin profili altında başlatmak için aynı korumalı alan API'sini kullanır. Platforma özgü uygulamalar, bu kısıtlamaları uygulamak için gereken kurulumu gerçekleştirir.
Kod yazıp çalıştırmak, ajanlara yazılım geliştirmenin ötesindeki sorunları çözmek için esnek bir yol sunar. Codex korumalı alanı, bu yeteneği kullanıcının mevcut ortamında, dosya sistemi ve ağ erişimi için açıkça belirlenmiş sınırlarla kullanmalarını sağlar. Düzenek içinde yeniden kullanılabilir bir temel bileşendir. codex sandbox komutu da bu bileşeni kendi geliştirdiğiniz araçlara sunar.
Ajanlar daha fazla görev üstlendikçe, korumalı alan kullanımını daha fazla araç ve ortam için pratik hâle getirmek istiyoruz. Bu, izinleri yapılandırmayı kolaylaştırmak ve işletim sistemleri daha iyi korumalar sundukça bunlardan yararlanmak anlamına geliyor. Amacımız, ajanların yapabileceklerini artırırken nelere erişebileceklerinin kontrolünü insanlarda tutmak.


