Piaskownica Codex od środka
Jak Codex uruchamia polecenia na Twoim komputerze z ograniczeniami, które samodzielnie ustalasz.
W OpenAI stosujemy ochronę wielowarstwową(otwiera nowe okno), aby zabezpieczać agenty. Podstawą tych działań są inwestycje w szkolenie modeli i dostosowywanie ich do ludzkich intencji, ale wdrażamy też dodatkowe zabezpieczenia w Codex(otwiera nowe okno), naszym otoczeniu operacyjnym dla agentów. Jednym z najczęstszych (i potencjalnie ryzykownych) działań Codex jest uruchamianie poleceń na Twoim komputerze. Dlatego stworzyliśmy piaskownicę Codex, aby Codex mógł pracować w Twoim dotychczasowym środowisku z ograniczeniami dostępu do systemu plików i sieci, które samodzielnie ustalasz.
(otwiera nowe okno)Piaskownica(otwiera nowe okno) ogranicza zasoby, do których program ma dostęp podczas działania. Przy porządkowaniu zdjęć możesz skonfigurować piaskownicę Codex tak, aby polecenia mogły odczytywać i modyfikować pliki w ~/Pictures, ale nie miały dostępu do sieci, co zapobiegnie przesyłaniu zdjęć. Przy przeglądzie kodu możesz zezwolić na dostęp do dokumentacji online, pozostawiając pliki źródłowe tylko do odczytu. Użytkownicy konfigurują piaskownicę Codex za pomocą (otwiera nowe okno)profili uprawnień(otwiera nowe okno), które określają ograniczenia dostępu do systemu plików i sieci dla sesji Codex.
W tym artykule zaczniemy od kompromisów stojących za domyślnymi ustawieniami piaskownicy Codex, a następnie wyjaśnimy jej konstrukcję i sposób, w jaki otoczenie operacyjne używa jej do uruchamiania poleceń. Pokażemy, jak użytkownicy końcowi i przedsiębiorstwa mogą dostosować jej uprawnienia do swoich potrzeb oraz jak programiści mogą wykorzystać ją we własnych narzędziach. Na koniec przyjrzymy się egzekwowaniu tych ograniczeń w systemach macOS, Linux i Windows.
W Codex stawiamy na zachowawcze ustawienia domyślne piaskownicy, które mimo ograniczeń pozwalają wykonywać użyteczną pracę. Na przykład gdy repozytorium Git jest katalogiem głównym obszaru roboczego, wbudowany profil uprawnień :workspace:
Zezwala na zapis w obszarze roboczym, pozostawiając katalogi takie jak
.giti.codextylko do odczytu. Dzięki temu Codex może edytować kod źródłowy bez proszenia o zgodę na każdą zmianę, ale nie może bezpośrednio modyfikować.codex/config.tomlani hooków Git w.git/hooks.Zezwala na szeroki dostęp do odczytu systemu plików, w granicach dotychczasowych uprawnień użytkownika w systemie operacyjnym. Kompilatory, środowiska uruchomieniowe i narzędzia do budowania korzystają z pakietów SDK, bibliotek i konfiguracji spoza repozytorium. Ograniczenie odczytu do obszaru roboczego uniemożliwiłoby wiele typowych zadań. Ceną za to jest możliwość odczytu także wrażliwych plików w innych miejscach na komputerze, np. plików konfiguracyjnych zawierających klucze API.
Wyłącza dostęp do sieci. Blokuje to bezpośrednie przesyłanie danych do usług zewnętrznych, w tym próby wykradania danych, które polecenie może odczytać. Uniemożliwia też uzasadnione operacje wymagające dodatkowego dostępu, takie jak pobieranie zależności.
Te ograniczenia zapobiegają wielu rodzajom niepożądanych zachowań, ale nadal może dojść do szkodliwych działań. Na przykład agent mógłby wstrzyknąć złośliwy kod do lokalnie zainstalowanego pakietu, takiego jak node_modules/prettier. Taka zmiana może nie pojawić się w git status, ponieważ Git często ignoruje node_modules. Jeśli edytor użytkownika uruchamia tę kopię Prettiera przy zapisie, samo zapisanie pliku może spowodować wykonanie złośliwego kodu poza piaskownicą Codex. Dlatego stosujemy ochronę wielowarstwową: piaskownica ogranicza zasoby dostępne dla poleceń, a szkolenie modelu i dostosowywanie go do ludzkich intencji pomagają mu korzystać z tego dostępu zgodnie z zamiarem użytkownika.
Wskazówki dotyczące dostosowywania uprawnień piaskownicy i łączenia ich z innymi zabezpieczeniami w środowisku firmowym znajdziesz w praktycznym poradniku bezpieczeństwa Codex(otwiera nowe okno).
Maszyny wirtualne i kontenery(otwiera nowe okno) to dwa popularne mechanizmy izolacji, ale w piaskownicy Codex stosujemy inne podejście. Zamiast przenosić obliczenia do osobnego środowiska w celu zapewnienia izolacji, Codex korzysta z mechanizmów izolacji danej platformy, by ograniczać polecenia działające w dotychczasowym środowisku użytkownika.
Dla wielu programistów laptop jest dopasowanym do ich potrzeb środowiskiem programistycznym, które mogą w każdej chwili zmienić. Odtworzenie tego środowiska w kontenerze Docker może wymagać pracy, a niektóre zadania nadal zależą od narzędzi działających na hoście.
Rozważmy na przykład użycie Codex do tworzenia aplikacji na iOS na Macu. Gdyby odizolować Codex przez uruchomienie go w Dockerze, nie mógłby korzystać z narzędzi do budowania aplikacji na iOS, złożonych z natywnych plików wykonywalnych dla Maca, ani uruchomić symulatora iPhone’a w celu wykonania kodu. Rozwiązanie oparte na Dockerze mogłoby zlecać budowanie i obsługę symulatora Macowi pełniącemu rolę hosta, ale te operacje odbywałyby się poza piaskownicą kontenera i wymagałyby osobnych ograniczeń. W Codex stawiamy na prostotę i intensywnie rozwijamy izolację właściwą dla poszczególnych systemów operacyjnych, aby Codex mógł działać w środowisku najlepiej dopasowanym do danego zadania.
Otoczenie operacyjne udostępnia te systemowe mechanizmy izolacji przez wspólne API dla macOS, Windows i Linux. To API przyjmuje polecenie i profil uprawnień. Jeśli profil uprawnień zezwala na ograniczony dostęp do sieci, wywołujący musi dostarczyć serwer proxy egzekwujący te ograniczenia:
Ta funkcja uruchamia proces w piaskownicy i zwraca uchwyt Child, którego otoczenie operacyjne może użyć do oczekiwania na zakończenie procesu. Każdy proces potomny dziedziczy ograniczenia piaskownicy swojego rodzica. Obowiązują więc one w całym drzewie procesów zapoczątkowanym przez polecenie, nawet w procesach potomnych działających dłużej niż proces pierwotny.
Poniższy diagram pokazuje, jak te elementy łączą się w całość — od konfiguracji po uruchomienie polecenia w piaskownicy. Kolejne sekcje wyjaśniają każdy etap.

Jak wyjaśniliśmy w artykule Objaśnienie pętli agenta Codex, otoczenie operacyjne Codex odpowiada za wykonywanie wywołań narzędzi generowanych przez model. W zadaniach programistycznych najczęściej używane jest narzędzie powłoki, które uruchamia polecenia podobnie jak użytkownik w interaktywnej powłoce, takiej jak Bash. Przyjrzymy się temu, jak w ramach jednego wywołania (otwiera nowe okno)exec_command(otwiera nowe okno) uruchamia polecenie powłoki(otwiera nowe okno), aby pokazać, jak otoczenie operacyjne wykorzystuje piaskownicę do zapewnienia pożądanych zabezpieczeń.
Oto uproszczony przykład obsługi wywołania narzędzia exec_command przez otoczenie operacyjne Codex bez izolacji w piaskownicy:
Aby uruchomić polecenie w piaskownicy, otoczenie operacyjne zastępuje wywołanie subprocess.Popen() wywołaniem spawn_command_under_sandbox(). Otoczenie operacyjne dostarcza profil uprawnień oraz, w razie potrzeby, serwer proxy:
Narzędzie exec_command pozwala też modelowi poprosić o inne uprawnienia dla pojedynczego polecenia, ale to otoczenie operacyjne decyduje, czy je przyznać:
Gdy podano use_default, otoczenie operacyjne używa domyślnej konfiguracji piaskownicy dla danej tury. with_additional_permissions oznacza prośbę o rozszerzony dostęp w piaskownicy, a require_escalated — o wykonanie polecenia poza nią. Przed wykonaniem polecenia otoczenie operacyjne ocenia prośbę na podstawie preferencji użytkownika. (Na przykład Codex może zapytać użytkownika bezpośrednio lub skierować prośbę do automatycznej weryfikacji(otwiera nowe okno)). Jeśli wykonanie zostanie zatwierdzone, Codex przekaże odpowiednie wartości permission_profile i network_proxy do perform_exec_command_with_sandboxing() wraz z argumentami polecenia z pierwotnego ExecCommandToolCall.
Z funkcji spawn_command_under_sandbox() korzysta przede wszystkim narzędzie powłoki, ale otoczenie operacyjne wykorzystuje tę samą infrastrukturę izolacji także do operacji takich jak odczyt i modyfikacja plików lokalnych. Możliwość ponownego użycia wykracza poza otoczenie operacyjne: polecenie codex sandbox pozwala włączyć uruchamianie poleceń w piaskownicy do własnych narzędzi, co pokażemy dalej. Teraz przyjrzymy się definiowaniu profili uprawnień.
Nazwany profil uprawnień pozwala używać tych samych ograniczeń dostępu do systemu plików i sieci w różnych projektach. Własne profile możesz definiować w sekcji [permissions] pliku config.toml. Na przykład poniższa konfiguracja definiuje profil dev, który rozszerza(otwiera nowe okno) wbudowany profil :workspace:
Profil dev dodaje dostęp do zapisu w ~/build-cache i nakłada dodatkowe ograniczenia na pliki w obszarze roboczym. Wpisy dotyczące systemu plików mogą przyznawać dostęp tylko do odczytu (read), dostęp do odczytu i zapisu (write) lub całkowicie blokować dostęp (deny).
Tabela :workspace_roots pozwala definiować reguły dla ścieżek względem katalogów głównych obszaru roboczego projektu. Domyślnie Codex CLI używa swojego katalogu roboczego jako jedynego katalogu głównego obszaru roboczego, a aplikacja desktopowa ChatGPT używa folderów źródłowych projektu. Codex stosuje każdą regułę do każdego katalogu głównego, więc wpis .vscode w profilu dev ustawia katalog .vscode tylko do odczytu w każdym z nich.
Oprócz własnych reguł dev dziedziczy z :workspace następujące zabezpieczenia:
Konfiguracja sieci dla piaskownicy w Codex sprowadza się zasadniczo do trzech opcji:
Wyłączenie całego dostępu do sieci (domyślne dla profilu
:workspace)Włączenie pełnego, bezpośredniego dostępu do sieci (domyślne dla profilu
:danger-full-access)Ograniczenie dostępu do sieci do serwera proxy, który na podstawie profilu uprawnień decyduje, jaki ruch przepuszczać
Aby przyznać profilowi dev bezpośredni dostęp do sieci, ustaw permissions.dev.network.enabled = true na najwyższym poziomie pliku config.toml. Zapewnia to pełny dostęp do sieci, gdy serwer proxy jest wyłączony.
Aby ograniczyć dev do wybranego zestawu domen, włącz serwer proxy i skonfiguruj jego reguły domenowe:
Reguły domenowe obsługują dokładne nazwy i wzorce z symbolami wieloznacznymi. Jawne reguły blokujące mają pierwszeństwo przed regułami zezwalającymi. Żądania do innych domen wymagają zatwierdzenia lub są blokowane, jak opisano poniżej w sekcji Serwer proxy.
Użytkownicy mogą skonfigurować ustawienia domyślne dla wszystkich projektów i zastąpić je innymi dla konkretnego zaufanego projektu. Administratorzy firmowi mogą również chcieć skonfigurować ustawienia domyślne dla użytkowników i ograniczyć zakres ustawień, które mogą oni zmieniać. Codex obsługuje oba scenariusze dzięki warstwowej konfiguracji i zarządzanym wymaganiom.
Jak opisano w sekcji Pierwszeństwo konfiguracji,(otwiera nowe okno) Codex scala ustawienia z wielu plików config.toml. Tabele są scalane rekurencyjnie, a w przypadku konfliktu wartości wygrywa źródło o wyższym priorytecie. Tablice są zastępowane w całości.
Dlatego profile uprawnień używają tabel dla ścieżek systemu plików i domen sieciowych. Zespół może dodawać lub zastępować poszczególne wpisy we własnej konfiguracji i automatycznie dziedziczyć zmiany wszystkich pozostałych wpisów z konfiguracji bazowej organizacji:
Administratorzy mogą też dostarczać zarządzane wymagania(otwiera nowe okno) przez plik requirements.toml, aby ograniczyć wybory konfiguracyjne użytkowników. Wymagania te mogą pochodzić z wielu źródeł, w tym z plików systemowych i zasad dostarczanych z chmury. Typowym zastosowaniem jest ustawienie allowed_permission_profiles, aby ograniczyć zestaw profili uprawnień, które może wybrać użytkownik firmowy. Na przykład administrator mógłby określić następujące wymagania z chmury:
Wymagania z chmury miałyby pierwszeństwo przed systemowym plikiem wymagań /etc/codex/requirements.toml, więc wpis w tym pliku nie może zastąpić jawnego ustawienia ":danger-full-access" = false powyżej. Pozostawienie :workspace bez ustawienia pozwala innej warstwie wymagań dostarczyć ten wpis. Profile, których wpisy mają wartość false lub nie występują w końcowej scalonej tabeli, są niedostępne.
Ten podział pozwala organizacjom egzekwować ograniczenia, a użytkownikom dostosowywać konfigurację w ich granicach. Powstałe profile uprawnień mogą być używane przez otoczenie operacyjne lub stosowane bezpośrednio do polecenia, co pokażemy w następnej sekcji.
Codex CLI udostępnia polecenie sandbox, które ułatwia uruchamianie dowolnego polecenia z profilem uprawnień zdefiniowanym w konfiguracji Codex. Służy ono często do testowania profilu i sprawdzania, czy piaskownica rzeczywiście blokuje zachowania, którym ma zapobiegać.
Na przykład poniższe polecenie próbuje skonfigurować VS Code tak, aby przy zapisie uruchamiał złośliwy program automatycznie formatujący kod. Zakładając, że .vscode już istnieje, zdefiniowany wyżej profil dev powinien zablokować ten zapis, ponieważ katalog jest tylko do odczytu (codex sandbox domyślnie traktuje cwd jako katalog główny obszaru roboczego):
Rzeczywiście, w macOS operacja kończy się błędem:
Polecenie codex sandbox udostępnia mechanizm izolacji Codex niezależnie od sesji agenta. Możesz użyć tego samego języka konfiguracji i mechanizmów egzekwowania właściwych dla danej platformy, aby ograniczać polecenia uruchamiane przez własne narzędzia.
W przypadku serwera MCP korzystającego ze stdio, skonfigurowanego w config.toml, otoczenie operacyjne Codex nie próbuje izolować polecenia uruchamiającego serwer. Codex nie jest w stanie wiarygodnie ustalić, których plików lub usług sieciowych potrzebuje ten serwer, więc zastosowanie domyślnego profilu piaskownicy mogłoby uniemożliwić działanie poprawnej konfiguracji.
Na przykład standardowa konfiguracja serwera MCP @modelcontextprotocol/server-memory(otwiera nowe okno) do użytku z Codex wygląda następująco:
Ponieważ to polecenie npx działa poza piaskownicą, może zapisywać pliki i wysyłać żądania sieciowe z tymi samymi uprawnieniami co użytkownik uruchamiający Codex. To zbyt szeroki zakres dostępu. Aby go ograniczyć, możemy zdefiniować profil uprawnień memory-mcp, a następnie uruchamiać pierwotne polecenie npx za pośrednictwem codex sandbox --permission-profile memory-mcp. Ograniczy to miejsca, w których serwer może zapisywać dane, i zablokuje mu dostęp do sieci:
Przed uruchomieniem serwera utwórz jego katalog danych i umieść w pamięci podręcznej npm pakiet w ustalonej wersji. Dzięki temu npx --offline może uruchomić serwer z profilem wyłączającym dostęp do sieci:
Gdy pakiet znajdzie się w pamięci podręcznej, Codex może uruchomić serwer pamięci bez dostępu do sieci, z zapisem ograniczonym do pamięci podręcznej npm i katalogu danych serwera.
Implementacja piaskownicy przekłada profil uprawnień na ograniczenia egzekwowane przez system operacyjny. Podstawowa logika obsługi żądań i egzekwowania zasad przez serwer proxy jest wspólna dla wszystkich trzech głównych systemów operacyjnych. Konfiguracja proxy i jego integracja z piaskownicą są natomiast zależne od systemu. Najpierw przyjrzymy się wspólnemu serwerowi proxy, a następnie implementacjom dla macOS, Linux i Windows.
Aby egzekwować ograniczenia sieciowe profilu uprawnień, otoczenie operacyjne uruchamia serwer proxy i konfiguruje piaskownicę tak, by zezwalała na połączenia z nim, a blokowała bezpośrednie połączenia z zewnętrznymi hostami. Serwer proxy sprawdza każde żądanie pod kątem reguł domenowych profilu, aby zdecydować, czy je przekazać dalej.
W repozytorium Codex serwer proxy jest zaimplementowany w pakiecie codex-network-proxy(otwiera nowe okno). Otoczenie operacyjne korzysta z niego jako biblioteki, ale można go też zbudować jako samodzielne narzędzie CLI(otwiera nowe okno). Po włączeniu codex-network-proxy domyślnie uruchamia zarówno serwer proxy HTTP, jak i SOCKS5. Adresy tych serwerów proxy są przekazywane procesowi uruchomionemu przez piaskownicę za pomocą zmiennych środowiskowych. Oprócz standardowych zmiennych środowiskowych, takich jak HTTP_PROXY, HTTPS_PROXY i ALL_PROXY, ustawianych jest też wiele znanych zmiennych środowiskowych właściwych dla poszczególnych aplikacji(otwiera nowe okno) (np. PIP_PROXY). Nie wszystkie programy respektują jednak te zmienne środowiskowe. Jeśli program próbuje połączyć się bezpośrednio z zewnętrznym hostem, blokują go ograniczenia piaskownicy egzekwowane przez system operacyjny, opisane poniżej w sekcjach poświęconych poszczególnym platformom.
Serwer proxy odpowiada za egzekwowanie ograniczeń sieciowych określonych w profilu uprawnień. Na przykład pokazany wcześniej profil dev zezwala na żądania do *.openai.com i jawnie blokuje żądania do evil.example. Gdy żądanie dotyczy domeny, która nie pasuje do żadnej reguły zezwalającej ani blokującej, serwer proxy może je wstrzymać i przekazać do zatwierdzenia otoczeniu operacyjnemu. Podobnie jak w przykładzie z poleceniem powłoki, Codex może zapytać użytkownika bezpośrednio lub skierować żądanie do automatycznej weryfikacji(otwiera nowe okno). Po otrzymaniu decyzji serwer proxy zezwala na dalszą realizację żądania lub odrzuca je, zwracając odpowiedź z błędem.
Kolejność ma tu znaczenie, ponieważ nawet zapytanie DNS może ujawnić informacje zakodowane w nazwie hosta. Dlatego serwer proxy rozwiązuje żądaną nazwę hosta dopiero po ustaleniu, że jest dozwolona lub została zatwierdzona. Pamiętaj, że szerokie reguły z symbolami wieloznacznymi lub dostęp do usług DNS nadal mogą umożliwiać wykradanie danych przez DNS.
W systemie macOS Codex korzysta z Seatbelt(otwiera nowe okno), czyli mechanizmu izolacji Apple egzekwowanego przez jądro systemu. Zasady Seatbelt zapisuje się w Sandbox Profile Language (SBPL), języku opartym na Scheme, który służy do wyrażania ograniczeń piaskownicy. Codex wywołuje Seatbelt za pomocą polecenia macOS /usr/bin/sandbox-exec. Podobnie jak codex sandbox, przyjmuje ono opcje opisujące piaskownicę, a po nich polecenie do uruchomienia:
PROFILE to ciąg znaków w języku SBPL zawierający wpisy konfigurujące piaskownicę. Na przykład poniższy fragment SBPL zezwala na odczyt i zapis /dev/null oraz /dev/zero w ramach zasad piaskownicy:
Gdy przy uruchamianiu piaskownicy włączony jest serwer proxy, do profilu dodawane są reguły takie jak poniższe, aby ograniczyć połączenia do odpowiednich portów lokalnych:
Profil bazowy Codex zaczyna się od (deny default), więc połączenia wychodzące pozostają zablokowane, chyba że zostaną jawnie dozwolone.
SBPL może też zawierać symbole zastępcze z użyciem (param):
Ich wartości są uzupełniane za pomocą opcji -Dkey=value przekazywanych do sandbox-exec.
Aby zaimplementować własne API piaskownicy, Codex tworzy listę argumentów(otwiera nowe okno) dla sandbox-exec, zaczynając od zasad bazowych(otwiera nowe okno). Następnie modyfikuje je na podstawie permission_profile i pozostałego kontekstu, tworząc kompletny profil Seatbelt. Powstały profil i towarzyszące mu argumenty -D konfigurują ograniczenia egzekwowane przez Seatbelt, a serwer proxy egzekwuje dodatkowe reguły sieciowe. Po zebraniu pełnej listy argumentów samo wywołanie sandbox-exec jest proste.
Generowanie poprawnego SBPL jest trudne, ponieważ Apple nie udostępnia dokumentacji tego języka dla zewnętrznych twórców. W istocie man sandbox-exec zawiera komunikat The sandbox-exec command is DEPRECATED (za przestarzałą uznano także funkcję biblioteczną sandbox_init() opisaną w man 3 sandbox_init). Mimo ostrzeżenia o przestarzałości macOS nadal zawiera profile Seatbelt w /usr/share/sandbox, a oprogramowanie innych firm, w tym Google Chrome i Chromium(otwiera nowe okno), nadal korzysta z Seatbelt. Dlatego w dającej się przewidzieć przyszłości planujemy nadal używać Seatbelt.
Aby utworzyć piaskownicę w systemie Linux, Codex łączy bubblewrap(otwiera nowe okno) (bwrap), narzędzie wiersza poleceń do tworzenia izolowanych środowisk, z seccomp-bpf(otwiera nowe okno), mechanizmem jądra Linuksa do filtrowania wywołań systemowych. Konfigurację koordynuje wewnętrzny program pomocniczy codex-linux-sandbox. Podobnie jak sandbox-exec w macOS, przyjmuje on konfigurację piaskownicy, a po niej polecenie do uruchomienia:
Gdy wymagana jest izolacja systemu plików lub kierowanie ruchu przez proxy, codex-linux-sandbox wywołuje bwrap, aby utworzyć początkowe środowisko piaskownicy. Następnie bwrap uruchamia w nim codex-linux-sandbox --apply-seccomp-then-exec. To drugie wywołanie korzysta z seccomp-bpf, aby zastosować dodatkowe ograniczenia przed uruchomieniem polecenia użytkownika.
Aby utworzyć początkowe środowisko piaskownicy, Codex używa bubblewrap do zbudowania widoku systemu plików w osobnej przestrzeni nazw montowania, zgodnego z regułami systemu plików w profilu uprawnień. Ponieważ jest to podstawa implementacji piaskownicy, Codex zawiera własną kopię bwrap na wypadek, gdyby użytkownik go nie zainstalował, ale wybiera zgodną wersję (otwiera nowe okno)bwrap(otwiera nowe okno) z PATH, jeśli jest dostępna. Z praktyki wiemy, że niektóre dystrybucje Linuksa domyślnie wyłączają dostęp do przestrzeni nazw użytkownika(otwiera nowe okno), ale robią wyjątek dla systemowej wersji bwrap.
Podobnie jak sandbox-exec, bwrap przyjmuje konfigurację piaskownicy, a po niej polecenie, które ma w niej uruchomić. Zamiast własnego języka konfiguracji, takiego jak SBPL, bwrap używa pojedynczych flag. Codex używa następujących opcji do utworzenia widoku systemu plików:
--bind— wskazuje plik lub katalog z możliwością zapisu--ro-bind— wskazuje plik lub katalog tylko do odczytu--perms 000 --tmpfs DIR --remount-ro DIR— blokuje dostęp doDIR--perms 000 --ro-bind-data FD FILE— blokuje dostęp doFILE(gdzieFDto otwarty deskryptor pliku/dev/null)
Aby zastosować wzorce glob blokujące dostęp za pomocą tych opcji, Codex rozwija je do konkretnych ścieżek przed uruchomieniem każdego polecenia. Nowe pasujące ścieżki nie są automatycznie dodawane do ograniczeń piaskownicy tego polecenia.
Codex stosuje też opcje takie jak --unshare-ipc i --unshare-pid, aby zablokować piaskownicy dostęp do innych rodzajów zasobów hosta. Działanie bubblewrap wykracza więc poza widoczność plików.
Korzystając z bubblewrap, Codex przekazuje --unshare-net zawsze, gdy sieć jest wyłączona lub połączenia muszą przechodzić przez serwer proxy. Tworzy to nową sieciową przestrzeń nazw dla piaskownicy. Następnie używamy seccomp-bpf, aby nałożyć dodatkowe ograniczenia na sieciowe wywołania systemowe i rodziny gniazd dostępne dla polecenia.
Konkretnie używamy pakietu seccompiler(otwiera nowe okno), aby dynamicznie skompilować program BPF na podstawie wybranych filtrów(otwiera nowe okno) i zastosować go do procesu uruchamiającego w piaskownicy, dzięki czemu ograniczenia dziedziczy całe drzewo procesów. Dlatego bwrap nie uruchamia polecenia użytkownika bezpośrednio, lecz program uruchamiający codex-linux-sandbox z jego argumentami konfiguracyjnymi, po których następuje polecenie użytkownika:
Aby zastosować filtry seccomp bez podwyższonych uprawnień, program uruchamiający ustawia flagę no_new_privs systemu Linux(otwiera nowe okno). Procesy potomne dziedziczą tę flagę. Uniemożliwia im ona uzyskanie dodatkowych uprawnień przy wykonywaniu innego programu, np. pliku wykonywalnego z bitem setuid.
Filtry seccomp zależą od konfiguracji sieci. Gdy dostęp do sieci jest wyłączony, blokujemy szereg sieciowych wywołań systemowych, takich jak connect(2) i bind(2). Gdy jednak w piaskownicy jest włączony serwer proxy, zezwalamy na gniazda IP, aby można było połączyć się z gniazdem nasłuchującym TCP utworzonym przez codex-linux-sandbox. Domyślnie blokujemy za to tworzenie niezależnych gniazd domeny Unix, ponieważ mogłyby umożliwić niezamierzony dostęp do zasobów hosta.
Gdy konfiguracja piaskownicy wymaga serwera proxy, otoczenie operacyjne Codex tworzy jedną jego instancję, z której może korzystać wiele wywołań codex-linux-sandbox w tym samym wątku Codex. Każda piaskownica musi mieć sposób na połączenie z tym wspólnym serwerem proxy ze swojej izolowanej sieciowej przestrzeni nazw. Codex tworzy w tej przestrzeni nazw gniazdo nasłuchujące TCP na pętli zwrotnej, a proces poza piaskownicą przyjmuje jego połączenia i przekazuje je do serwera proxy.
Poniższe diagramy przedstawiają ten układ dla jednego punktu końcowego proxy. Ostatni diagram pokazuje jedno przechodzące przez niego połączenie. Przed uruchomieniem bubblewrap codex-linux-sandbox tworzy parę gniazd Unix jako kanał sterujący, a następnie tworzy proces potomny. Proces potomny uruchamia run_host_bridge() i czeka na otrzymanie tym kanałem deskryptora gniazda nasłuchującego:
W tym przykładzie proces nadrzędny używa exec, aby zastąpić swój obraz programu programem bwrap. W ten sposób konfiguruje piaskownicę i uruchamia w niej codex-linux-sandbox --apply-seccomp-then-exec, przekazując deskryptor kanału sterującego:
W sieciowej przestrzeni nazw piaskownicy drugie wywołanie codex-linux-sandbox tworzy gniazdo nasłuchujące TCP na pętli zwrotnej i przekazuje jego deskryptor przez gniazdo Unix. Gniazdo nasłuchujące pozostaje powiązane z sieciową przestrzenią nazw piaskownicy. Dzięki temu proces potomny, który pozostał poza nią, może przyjmować połączenia od izolowanych programów, a własne połączenia do serwera proxy otwierać w sieciowej przestrzeni nazw hosta. Po przekazaniu deskryptora oba procesy zamykają swoje deskryptory kanału sterującego, a proces wewnątrz piaskownicy zamyka swoją kopię gniazda nasłuchującego.
Gdy gniazdo nasłuchujące TCP jest gotowe, proces wewnątrz piaskownicy ustawia odpowiednią wartość zmiennej HTTP_PROXY(otwiera nowe okno) i powiązanych zmiennych środowiskowych, aby wskazywały to gniazdo. Następnie stosuje seccomp, po czym tworzy proces potomny, który wykonuje polecenie użytkownika:
Proces poza piaskownicą utrzymuje otwarte gniazdo nasłuchujące. Dla każdego zaakceptowanego połączenia otwiera połączenie ze skonfigurowanym serwerem proxy i przekazuje dane w obu kierunkach.
Ten dodatkowy mechanizm zapewnia poleceniu własną sieciową przestrzeń nazw, w tym osobny interfejs pętli zwrotnej. W systemie macOS Seatbelt pozwala poleceniu łączyć się bezpośrednio z określonymi portami na interfejsie pętli zwrotnej hosta. W systemie Linux polecenie łączy się natomiast z gniazdem nasłuchującym we własnej, izolowanej przestrzeni nazw, a proces poza piaskownicą przekazuje te połączenia do skonfigurowanego serwera proxy. Przekazanie deskryptora umożliwia takie połączenie bez udostępniania poleceniu sieciowej przestrzeni nazw hosta.
Na początku tego roku wdrożyliśmy i opisaliśmy nasze rozwiązanie do izolacji w systemie Windows. Od tego czasu Microsoft udostępnił bibliotekę MXC wraz z nowymi funkcjami izolacji procesów w systemie operacyjnym Windows. Obecnie zastępujemy dotychczasową piaskownicę rozwiązaniem korzystającym z biblioteki MXC.
MXC (Microsoft eXecution Container) to opracowany przez Microsoft system wykonywania kodu w piaskownicy(otwiera nowe okno), który obsługuje kilka mechanizmów izolacji w systemach Windows, Linux i macOS. Codex obsługuje piaskownicę opartą na MXC na zgodnych urządzeniach z systemem Windows. Wykorzystuje natywną izolację procesów, by ograniczać polecenia w dotychczasowym środowisku użytkownika.
Przechodzimy na MXC, aby poprawić bezpieczeństwo i wygodę użytkowania, a także wyeliminować kilka ograniczeń dotychczasowej piaskownicy dla systemu Windows:
Konieczność użycia podwyższonych uprawnień lub uprawnień administratora do skonfigurowania piaskownicy
Kosztowne i powolne operacje sprawdzania oraz ustawiania list ACL
Trwałe elementy konfiguracji piaskownicy pozostające na hoście, w tym
Listy ACL
Reguły zapory sieciowej
Konta użytkowników piaskownicy
Pliki warstwy sterowania
MXC udostępnia schemat konfiguracji JSON(otwiera nowe okno). Codex korzysta z MXC SDK(otwiera nowe okno), aby utworzyć zgodne z tym schematem żądanie wykonania zawierające polecenie, katalog roboczy, środowisko i uprawnienia. Uprawnienia te obejmują dostęp do systemu plików i sieci oraz zasobów systemu Windows, takich jak pulpit i schowek.
Codex stosuje stałe ustawienia kilku mechanizmów kontroli, aby zachować równowagę między zgodnością a bezpieczeństwem. Zezwala na odczyt rejestru i zachowuje dostęp do Win32k oraz pulpitu, którego PowerShell potrzebuje podczas uruchamiania. Dostęp do schowka, wstrzykiwanie zdarzeń wejściowych oraz sterowanie pulpitem i ustawieniami systemu są wyłączone. Ponadto MXC nie może stosować modyfikacji uprawnień systemu plików hosta jako rozwiązania awaryjnego.
Codex przekłada reguły systemu plików i sieci z profilu uprawnień na konfigurację MXC. Dla wcześniejszego profilu dev, przy założeniu, że:
C:\,D:\iZ:\to jedyne dyski lokalne komputera.Katalog główny obszaru roboczego i katalog roboczy to
C:\work\demo.Katalog domowy użytkownika to
D:\Users\dev, więc~/build-cacheodpowiada ścieżceD:\Users\dev\build-cache.Wzorzec glob blokujący dostęp pasuje tylko do
C:\work\demo\config\dev.enviC:\work\demo\config\prod.env.
Odpowiadające im ustawienia MXC obejmowałyby:
Zasady systemu plików w MXC domyślnie blokują dostęp. Codex dodaje więc uprawnienia tylko do odczytu dla katalogów głównych dysków lokalnych, aby zapewnić szeroki dostęp do odczytu przewidziany przez ten profil. Uprawnienia te obowiązują rekurencyjnie, w granicach dotychczasowych uprawnień użytkownika w systemie operacyjnym.
Jest jeden niuans: uprawnienia do zapisu dla katalogów głównych dysków nie obowiązują rekurencyjnie, więc Codex rozszerza je na istniejące elementy bezpośrednio w tych katalogach.
Bardziej szczegółowe ścieżki mają pierwszeństwo przed uprawnieniami katalogów nadrzędnych. Dlatego C:\work\demo może być dostępny do zapisu mimo nadrzędnego C:\ z dostępem tylko do odczytu, a C:\work\demo\.git pozostaje tylko do odczytu.
Gdy różne zapisy ścieżki lub aliasy dowiązań symbolicznych bądź punktów połączenia wskazują tę samą ścieżkę, MXC stosuje bardziej restrykcyjne uprawnienie: odmowa dostępu ma pierwszeństwo przed dostępem tylko do odczytu, a ten — przed dostępem do odczytu i zapisu.
MXC przyjmuje tylko konkretne ścieżki z zablokowanym dostępem, więc przed uruchomieniem Codex rozwija blokujące wzorce glob do pasujących plików i katalogów. Nowe ścieżki pasujące do wzorca glob nie są automatycznie dodawane podczas działania polecenia.
Reguły domenowe, takie jak *.openai.com, są egzekwowane przez opisany wcześniej wspólny serwer proxy Codex. Codex uruchamia ten serwer proxy poza piaskownicą i przekazuje jego adresy poleceniu za pomocą tych samych standardowych zmiennych środowiskowych *_PROXY, o których wspomnieliśmy wcześniej. MXC blokuje bezpośrednie połączenia zewnętrzne, ale zezwala na połączenia z pętlą zwrotną hosta, w tym dostęp do serwera proxy. Inne usługi lokalne pozostają dostępne.
W systemach macOS, Linux i Windows otoczenie operacyjne używa tego samego API piaskownicy do uruchamiania poleceń z określonym profilem uprawnień. Implementacje właściwe dla poszczególnych platform odpowiadają za konfigurację niezbędną do zastosowania tych ograniczeń.
Pisanie i wykonywanie kodu daje agentom elastyczny sposób rozwiązywania problemów także poza tworzeniem oprogramowania. Piaskownica Codex pozwala im korzystać z tej możliwości w dotychczasowym środowisku użytkownika, z jasno określonymi ograniczeniami dostępu do systemu plików i sieci. Jest to podstawowy komponent wielokrotnego użytku w otoczeniu operacyjnym, a polecenie codex sandbox udostępnia go narzędziom, które tworzysz samodzielnie.
W miarę jak agenty podejmują się coraz większej liczby zadań, chcemy ułatwiać praktyczne stosowanie izolacji w kolejnych narzędziach i środowiskach. Oznacza to upraszczanie konfiguracji uprawnień i korzystanie z lepszych zabezpieczeń systemów operacyjnych, gdy tylko stają się dostępne. Naszym celem jest poszerzanie możliwości agentów przy zachowaniu ludzkiej kontroli nad tym, do czego mają dostęp.


